Tuhaf Bir Dünya Hikayesi…

Kurban Bayramı giderek özünden kopup sadece

"hayvan kesimi" üzerinden konuşulan bir olaya dönüşüyor. Oysa bu olayın arkasında çok daha derin bir tarih ve sembolizm var.

Pisagor teoremini ezberlemekle, kimse insan olmayı öğrenmemiştir. Bir insana gelişimi için nefes kadar vazgeçilmez şekilde lazım olan şey, önce yüksek insani degerlerdir. Diger her şey ondan sonra gelir. Sağlam ahlakın olmadığı yerde, bilim de yozlaşır."

#BekirCoşkun

Aynı şekilde Türkiye'de bir okul bu şekilde bombalansa, öğrencilerimiz öldürülse, bu kez başka ülkelerde insanlar ekran başında aynı soruları soruyor olacaktı. Bize yaşattıkları hayat bu. Amacım piyasaya bakan insanları iyi–kötü, ahlaklı–ahlaksız diye ayırmak değil. O ekranların başındaki insanlar da bu düzenin içinde yaşıyor, geçinmeye çalışıyor. Eleştiri bireye değil, insanı duyarsızlığa alıştıran, vicdanı gündem yoğunluğu içinde eriten düzene. Sorun tek tek insanların kalpleri değil, kalpleri bu kadar kolay sertleştirebilen yapının kendisi.

Belki bu savaş sayesinde altın birikimi olan bazıları ev ya da araba alacak. Ama o arabayı sürerken, o evde yaşarken, öldürülen 150 kız çocuğunu hiç düşünmeden yaşamak gerçekten mümkün mü?

Mert Simsek

"Doğru olanı yapmak" buradan başlar: Dürüstlükte, dayanışmada, birbirimizin acısını ve varlığını ciddiye almada. İnsan olmanın en soylu yanı budur. Anlamın bahşedilmediği bir dünyada, anlamı birlikte inşa etme cesareti budur. İşte gerçek onur ve özgürlük buradadır. Bu ortak kurtuluş mücadelesine sırt çevirenler, kayıtsızlığa ve bencilliğe sığınanlar: Onların canı cehenneme.

Ne mutlu insanlığın kurtuluşu, adaleti ve onuru için omuz omuza duranlara. Ne mutlu, bu kayıtsız evrende bile insan olmaktan vazgeçmeyenlere.

Mert Simsek

Tüm kahramanlarımızı minnetle anıyoruz.

Son zamanlarda sınıflarda tuhaf bir hâl var.

Gereksiz bir çığlık, ani bir bağırma, yüksek sesle konuşma…

Sanki herkes birbirini bastırarak var olmaya çalışıyor.

Üstelik farkında değiller.

Ne tavırlarının, ne üsluplarının, ne de çıkardıkları gürültünün.

Oysa gürültü sadece desibel değildir.

Gürültü, iç dünyanın dağınıklığıdır.

Gürültü, dikkatin parçalanmış hâlidir.

Gürültü, sabrın eksilmesidir.

Bugünün çocukları sessizlikle büyümüyor.

Ellerinde sürekli titreşen bir telefon, kulaklarında hiç susmayan bir içerik akışı…

Algı sürekli uyarılıyor.

Beyin, sakinliğe değil hız ve anlık tepkiye alışıyor.

Sosyal medyada yüksek sesle konuşan kazanıyor.

Abartı dikkat çekiyor.

Sakin olan görünmez kalıyor.

Bu kültür, sınıfa da taşınıyor.

Çocuk bağırdığında duyulacağını zannediyor.

Yüksek sesle konuştuğunda güçlü olduğunu düşünüyor.

Çığlık atmak sıradanlaşıyor.

Ama asıl mesele sadece teknoloji değil.

Mesele, sınır koymayan yetişkinler.

Mesele, “çocuk işte” diyerek geçiştirilen her davranış.

Mesele, evde de okulda da sessizliğin kıymetinin öğretilmemesi.

Çünkü sessizlik bir eğitimdir.

Sözün sırasını beklemek bir terbiyedir.

Alçak sesle konuşmak bir saygıdır.

Bağıran çocuk aslında şunu söylüyor olabilir:

“Beni duyun.”

Ama biz ona bağırarak cevap verirsek, sadece gürültüyü büyütürüz.

Öğrencilerin algılarının uyuşmuş gibi görünmesi de tesadüf değil.

Sürekli hızlı uyaranlara maruz kalan zihin, derin düşünmeye sabredemez.

Tepkiler yüzeyselleşir.

Empati azalır.

İncelik kaybolur.

Sınıflar artık sadece bilgi verilen yerler değil;

dikkat eğitiminin, ses terbiyesinin ve duyarlılık inşasının mekânı olmak zorunda.

Belki yeniden şunu öğretmeliyiz:

Bağırmadan da anlaşılır insan.

Sessiz olan zayıf değildir.

Alçak ses, yüksek karakterin işaretidir.

Gürültüyü azaltmadan eğitimi derinleştiremeyiz.

Çünkü bilgi sessizlik ister.

Düşünce sükûnet ister.

İnsanlık ise incelik ister.

Ve incelik, hiçbir zaman bağırarak büyümez.

Ne ölümün hüznü var ne de hayatın neşesi. "Nasılsın?" samimiyetsizliği ile "İyiyim" sahtekarlığı arasında bir yerdeyiz.

Harry Potter