Beyazincim

Bir gün öyle birini seveceğim ki, herkesten farklı sevecek beni. "Ben aslında sevilecek bir insanmışım da sevememişler beni." Diyeceğim. Öyle bir insanı seveceğim ki, değil kalbimin kırılmasını gözümdeki en ufak sarsıntıyı fark edecek. Öyle biri olacak ki, bütün bildiğim doğruları, önyargıları yıkacak, takıntılıyım diyen benim takıntılarımı yok ederek beni utandıracak. Merak edecek beni, her şeyimi bilmek isteyecek, beni hep hiç bilmiyormuş gibi tanımak isteyecek. Ama aynı zamanda beni en çok o bilecek.

Bakmayın her şeye güldüğüme, gülmek bile acıtıyor aslında insanın canını. Her şeye ve sebepsizce gülmek insanların sizi gamsız sanmasına yol açıyor, bu çokta umrumda değil aslında ama bir yanımda farkedilsin istiyor aslında güldüğümde gözlerimin gerçekten gülmediğini, gülüşümün arkasındaki o karanlığı birileri görsün istiyorum bazen. Gülmek istemiyorum hatta bazen ama okadar alışmışım ki insanları güldürmeye kendimi unutmuşum.

En fazla kendimden vazgeçtim.

En sevdikleri şeyleri bilen insanlara o kadar özeniyorum ki; en sevdiği yemeği, en sevdiği müziği, en sevdiği kitabı, en sevdiği tatlıyı, en sevdiği meyveyi... O kadar dümdüz ve kararsız bir hayat yaşıyorumki, bazen insanlar bana diyene kadar neyi sevip sevmediğimi farketmiyorum bile. En sevdiğim şeyler sorulunca kalıyorum öyle ve aklımdan bir sürü şey geçiyor içinden birini seçemiyorum.

Bugüne kadar kimse önem vermediği için karmakarışık yaşıyoruz..isterdim ki hayatımda herşey net olsun..

Bence olay kendimize değer vermememiz. Kendimizi o kadar düşünmüyoruz ki zevk alacağımız şeyleri dahi bilmiyoruz. Bize değer verecek birini beklersek, sanırım bu gidişle ortada değer verilecek bir biz kalmayacak.

Bir "Ben" kaldı mı bilmiyorum? Değersizlik nakış nakış işlenmiş ruhuma, onu sökemeyecek kadar yorgunum...

Hala ciğerlerlerine nefes alabiliyorsan, hala "Sen" Varsın demektir. Ruhundaki nakışları bırak, bırakta onlar ruhunu güzelleştirsin. Sen, değeri en çok kendine verdiğin zaman değerlisin.

En sevdikleri şeyleri bilen insanlara o kadar özeniyorum ki; en sevdiği yemeği, en sevdiği müziği, en sevdiği kitabı, en sevdiği tatlıyı, en sevdiği meyveyi... O kadar dümdüz ve kararsız bir hayat yaşıyorumki, bazen insanlar bana diyene kadar neyi sevip sevmediğimi farketmiyorum bile. En sevdiğim şeyler sorulunca kalıyorum öyle ve aklımdan bir sürü şey geçiyor içinden birini seçemiyorum.

Bugüne kadar kimse önem vermediği için karmakarışık yaşıyoruz..isterdim ki hayatımda herşey net olsun..

Bence olay kendimize değer vermememiz. Kendimizi o kadar düşünmüyoruz ki zevk alacağımız şeyleri dahi bilmiyoruz. Bize değer verecek birini beklersek, sanırım bu gidişle ortada değer verilecek bir biz kalmayacak.