Benim patatesim with a friend

Buradayım annem

25in getirdikleriyle merhaba 🌞

Where does your hope end ? #sunset

Bazı kitaplar daha anlam yüklüdür bazı ayıraçlar ve bazı günler daha dolu daha yoğun.

şiir köşemizde bu ay 

dün 4 sene de bir yaşadığımız bir gündü 29 şubat. madem 4 sene de bir yaşıyoruz neden özel olmasın ki dedik, bahçede kahvaltımızı yapar iken farklı bir şeyler yapalım dedik. liste yaptık. 1 denize girmek. koşa koşa eve dönüp üzerimizi değiştirdik bikiniyle girip donmayalım ve suriyeli gözler bizi yemesin diye kıyafetlerimizle girdik. su harikaydı. ve bu 4 sene aşık olduğumuzu sandığımız 4 kişinin isminin yazılı olduğu şişeleri denize attık. yeterince üşüyüp yeterince kahkaha attıktan sonra havlulara sarılıp eve döndük. gelelim 3. maddeye: mersinin en yüksek yerine çıkıp ulan ziktiimin 4 senesi diye bağırmak. hadi bakalım nereye gitsek? lunaparkta ki ranger mı hayır tabi ki mersin burası 52 katlı binamız var. dersten çıkıp koşa koşa çarşıya gittik hoş derse giremedik o ayrı. okuldan sonra diyelim. metropole vardık. etraftakilere çalışanlara bi kaç sorduk herkes çıkamazsınız hayatta izin alamazsınız dediler. cesaretimizi ve inancımızı toplayıp girdik içeriye genç bi güvenlik görevlisi abimiz var. bugün en yüksek yere çıkmamız gerekiyor diye girdik meseleye adam bi kerecik olumsuz bi bakış bi tepki göstermeden olumlu konuşarak en tepeler inşaat halinde ama 29. kata çıkabilirsiniz dedi bakındı oranında anahtarı yok yine de bi çıkıp bakın belki açıktır dedi. çıktık kapalı e nolacak bi alt kata indik açık. girdik içeriye inşaat halinde bir alan pencerelere varınca inanamadık harika bir manzara mersin ufacık ışıklarla ve insanlarla parıl parıl. ne iyi yaptık dedik küfür etmeyi bağırmayı unutuverdik o manzara karşısında. pınar neden 29 şubatta 29. kata çıkamıyoruz ki dedi neden çıkamayalım minnoşum dedim hoop yangın merdiveninden çıkıverdik 29 a. ne iyi ettik dedik. binanın 4 bir duvarından mersini seyrettik. sonra çarşıyı dolana dolana eve döndük. pandalı bere aldık, bütün çarşıyı onunla dolaştık bütün insanlar garipseyerek baktılar bize bir tek çocuklar gerçekten parlayan gözlerle ve gülümseyerek baktılar. bunu anladığımız an pınar bana dönüp küçük prens haklı işte bu yüzden küçük prens dedi. o an anlamımı buldu sanki günün en anlamlı anı da o andı benim için. böylece biz 4. maddeyi yazmadan en anlamlı şekilde gelişmiş oldu. her zaman farklı heyecanlı ve anlamlı yaşayabilmek dileğimdir, 29 şubat hoş bir bahanedir  :)

En sevdiğim şımarıklığımdır