Işıltı

Tavanlar en iyi arkadaştı…çoğu zaman. Dalıp gider, zihnimin derinliklerinde kaybolurdum. Boğulurdum o karanlıkta. Tavanım beyazdı ama zihnim kara.

Bazen boşa çabaladığımı hissediyorum. Değmeyeceğini bile bile çabalamak aptallık sayılır mı?

Sen ve ben, ikimiz… birbirimize ait değiliz.

İyi geceler diyebileceğin birisinin olmaması belki de asıl boşluktur

Geceler iyi değil, hem de hiç değil

Kafandaki o değer mi değmez mi çelişkisi çok yoruyor ya. Hani değeceğini düşünürsün ama aslında değmeyeceğini fark ettiğinde iş işten geçmiştir, değmeyeceğini anladığın kişi aslında o zamana kadar kafanda en yakının olarak nitelendirdiğin kişidir. O düşüncenin geri dönüşü yok işte.

Hayatı ani kararlarla yaşamayı sevdiğimi fark ettim. Bence asıl bu şekilde yaşadığımı hissediyorum

Nefret öyle bir duygudur ki sanırsın içinde bir ateş topu var ve dışarı nasıl çıkacağını bilmiyor. Sanırsın bu duygu aslında seni öldürecek ama öldürmeden önce süründürecek. Sanırsın bir gün geçecek ama o gün hiç gelmeyecek.

Kimseye ama kimseye sizi üzme gücü ve kudreti vermeyin

“Öyle insanlar var ki, tüm çabasını başkalarına yardım etmek için harcayan ancak kendini ihmal eden biri. Kendine nasıl bakacağını bilmeyen biri.”

“Sadece ejderhalar mı aşık olabilir? Yıldızların kalbi yok mu sanıyorsun?”

Ansızın geçmişten gelen yabancı nasıl da değiştiriyor ruh halini ama