hedehöde

geçmişe dair her şeyi özlemekle geçiyor ömrümüz; geride kalan mutlulukları, ayrı düştüğün arkadaşlıkları, yarım kalan yaşayamadığımız aşkları, adamları/kadınları özlemekten sızlıyo burnumuzun direği hep. Geçmişi bükemiyoruz ama geri de getiremiyoruz. "Hatalar yapmasaydın doğru olanı bilebilecek miydin?" Şimdi genç yaşında, yanlış seçimlerden, yanlış adamlardan/kadınlardan dolayı pek umudun yok, azcık çabalamışsın ama çok çabaladın yoruldun zannediyorsun. O yüzden de artık olmaz zannediyorsun. Geçmişteki hayatına bok gibi derken şimdi onu mumla arıyorsun. Sen çok çabaladın sanıp aslında daha bir arpa boyu yol kat edemeyecek kadar az savaş verdiğin için daha güzel günler gelmeyecek daha fazlası olmayacak sanıyorsun. Sen hep yarım kaldın ya; aşkların, sevmelerin de öyle. O yüzden hep yarım kalacaksın, kimse gelip seni tamamlamayacak sanıyorsun. Ne kadar özlem artarsa geçmişe, geleceğine dair umudun da biraz daha azalıyor, bunu fark ediyorsun. Halbuse hayatın başındasın, biraz daha deneyip biraz daha yenilip daha çok özlemen lazım biliyorsun da bilmemezlikten geliyorsun.

ne zaman ki çaresiz olsam hep aynı cümle dönüyor kafamda, nerden duyduysam; "unutmak değil, ama hatırlamamak mümkün." ben de öyle yapıyorum işte mümkün olduğunca. ama sonra insan büyüyor ya hani büyüdükçe de yalnızlaşıyor sonra da aklına yalnız olmadığında kim vardı ki diyor hatırlıyor o zaman. içindeki kırık kız çocuğunu, yaralarını, korkularını kime gösterdiyse kim anladıysa o gelsin yine anlasın onu yine dinlesin, geçirmese de o yaraları iyi gelsin istiyor. En son "iyi temenni diledim diyor mutlu olmasını istiyorum diye" evet de sonra da diyor ki neden benle değil de bensizken mutlu. Öyle bir ironiler silsilesi. Acaba 3 5 kişi vardı derdini anlatabildiği yokluğum hiç fark ediliyor mu diyor cünkü onun boşluğu hiç kapanmıyor. Hatırladıkça o 2-3 görüşme arasındaki bakışlara film çekip o utangaç ama özlemden aranan -km ötelerden aranan-telefon konuşmalarına da kitap yazası geliyor insanın, öyle anlamlı cünkü. kitap da yazsam, film de çeksem gelmeyecek olanı, olmayacak olanı yazıp çizcem. öyle imkansız kırılmışız çünkü; gurur değil de birbirimizi ve kendimizi çok sevmekten düşünmek ama en çok kendimizi. çünkü çok korkağız en önemlisi, o yüzden böyleyiz^^ -gene söylemek istediklerimi söyleyemedim kaldı içimde, işte böyle deliriyoruz:) -

seni affediyorum ömrümün geri kalanında mutlu olacağıma dair inancımı kıran karanlık adam, seni de affediyorum ben yanlışlar yaparken arkamda olmayıp bana güçsüz hissettiren arkadaş, seni de affediyorum beni başta harika bi insanmışım gibi hissettirip kendi istekleri olmayınca ortada bırakan adam, ben seni bırakmam diyip ilk zorlukta bırakan adam seni de affediyorum, kalbinde kötülük besleyip iyi yerlerde iyi bir işte iyi bir hayatımın olmasını asla istemeyen arkadaş seni de affediyorum. en kötü günleri geçirdiğimi düşünürken ve aslında en kötülerini görmemişken ama yine de yanımda seni isterken beni bir tercih olarak gören arkadaş; seni de affediyorum. çünkü sizi affetmezsem nefretle başa çıkamam, nefreti içime sokarsam iyi bi' insan olamam. derdim iyi bi insan olmak değil de bu dünyadan giderken arkama üzülerek bakmamak aslında. dönüp hepinize sen kötü bir şey yapmadın eğer suçlu hissediyorsan üzülme. bu iğrenç şey hayat ve hepsi örülü, sökülünce ardı arkası geliyor ve sonunda "böyle olması gerekiyormuş" diyorsun. ben de böyle affettim işte hepinizi. umut etmiyorum sadece belki diyorum artık, arkasında gizli o umut ama ben ona sığınıyorum sadece. yaşam dolu gözükmek istemiyorum ama siz de affedin yoksa kalbimizdeki kin, iyilik yapmak isteyeceğimiz yeri dolduruyor. bomboş şeylerin içini nası güzel dolduruyoruz, mesela bi' çocuğun bugün yağmur yağarken ayağında ayakkabısı yoktu ama biz yine de bu ayki kredi kartı ekstremizi ne saçma sapan şeylerle doldurduk. sırf böyle iğrenç şeyler yüzünden kendinizden nefret etmeyin diye, kendimizi affetmek başkalarını affetmekten çok daha zor diye. affedin, karanlık adamları, sizi öpemedi diye sizi bırakan adamı, bencil arkadaşı, yanınızda olamayan arkadaşı, kalbinizi kıran her adamı/kadını affedin. affedilecek bir şey yapmış olsalar bile onları özlüyorsunuz, sarılamıyorsunuz halbuse hayat çok kısa ve her şey bir "hiç" canım birsen'in de dediği gibi; "ben de öyle yaptım zaten."

"Dünyanın oradan buraya sınırlı olduğunu varsayarsak aramızdaki mesafede çok az diye düşünebiliriz." dünyanın en güzel varsayımı değil mi? bencede. küçük bir kız çocuğuymuşsun gibi davranan ve kandırmaya çalışan yerlerinden öpesin geliyor. o sözleri döken kalbinden öpesin. seni 32 diş gülümseten cümleleri yazan elleri sevesin. en güzel ben yanındayım deme şeklini söyleyen bi' insanı kaybetmenin yası çok büyük. bıraktığı boşluk bir ton alçı döksen kapanmıyor, kapansa da biri gelip kurumadan ayak basıyor da hep izi kalıyor öyle. şimdi son günlerde dünyanın en yalnız insanısın. 15 yaşında bir ergen gibi kimsenin seni anlamadığını ve bir daha da öyle onun gibi anlamayacağını düşünüyorsun. bunalmışsın, yazık deseler ağlayacaksın. demiyorlar ama gene ağlarsın biliyorsun. belki de yazık denecek haldesindir bilemiyorsun. O olsa derdi ki "ben varım? kimse olmasa da ben varım" sen de dünyanın en güçlü insanı hissederdin, şimdi başkalarına var ve o başkaları dünyanın en şanslı insanı. sen de yine varsın o da yine var ama artık var olmanın iyikiliğini hissedemedikçe olmadığı her gün eksiliyorsun. belki bir gün eksilemeyecek kadar kalmazsa ruhun hissizleşir, hissetmezsin. olmicak ama yine de amin.

bitti. yani hem yazı, hem anlatacaklarım bitti ama asıl biten tüm yazılarım aynı “yer”e bağlansa bile o “yer” bitti aslında. ben içime taştıkça yazıyorum. çok düşünüp kısa cümleler bile kuramayınca yazıyorum. yoksa hem içimdeki melis hem de siz korkmayın, bitti, cidden.

insan gerçeği ararken zamanda kalamayan aciz varlığın ta kendisi bence. her gün daha fazla kariyer, daha fazla para için kalkıp birilerinin birilerinin kuyusunu kazdığı bunu herkesin bildiği ama herkesin birbirine bilmiyormus gibi yaptığı günlerden birinin sabahı. gözümü açıyorum sosyal medyaya bakacağım, maillerini kontrol eden CEO edasıyla bakıyorum, nerden bileyim en derine gomdugum şeyin bi’ gönderi ile hortlayacagini. Bi’ arkadaşım biraz (!) ayrı düştüğü erkek arkadaşıyla foto koymuş özlem dolu bi’ açıklamayla tabi. Diyorum ne kadar güzel mesafe girmiş aralarına ama hiç bir şey değişmemis, iki insanın arasına mesafe girmemesi benim lugatimda efsanevi bi’ şey çünkü. sonra o gönderiden çevremde başka başka örnekler olduğu geliyor aklıma sayısı üçe, beşe falan çıkan. gidiyorum biraz geriye ya da geriye değil bilmiyorum hem sinirliyim hem üzgün çünkü; bi tarafı kitalar ötesinde olan tarafın buradaki kısmıyla konuşuyorum. Diyo ki “o kadar güven veriyor ki hiç düşünmüyorum, eminim çünkü kötü bir şey yapmayacağından hem zaten yanına gitcem.” bissürü diyalog ve örnek kafamda dönüp duruyor yataktan çıkıyorum, işe geliyorum, hala kafamda aynı soru; “herkes yapabiliyorken biz niye yapamadık, ben mi layık değildim acaba göze alınmaya beni niye sevmedi ki” gerçi olay sevmekte falan değil hem hep söylüyordu seviyorum diye, demekki mutlu olamazmisiz demekki mutluluğa layık değilmişim diyorum. Halbuki bana hala oyle geliyor ki ben onunla bile mutlu olamadiysam hic olamayacagim herhalde. keşke sevmeyi becerebilseydi keşke bu kadar korkak olmasaydı diye kızıp bütün suçu ona atıyorum çünkü benim suçum yok ki birazcık gelse km'lerce kosuyodum, çünkü biliyo. Ileride yazacağım öykü kitabıma da bu hikayeyi kaydediyorum taslaklara. önsöz bile belli beni üzüp ilham verenlere teşekkür bile etçem!

bu sene yeni yıl da iyi olmadı. Sen iyi seneler demedin diye mi bilmiyorum, belki o senenin en iyi şeyinin ben olduğumu söylemedin diyedir. neyse yeni yıla girdik bi şekilde öyle ya da böyle devam ediyoduk sonra arkandan bi' yaş daha büyüdüm halbuki bence her sene doğduğumuz günde değil birbirimizi üzerken büyüyoruz mesela mutlu insanlar çocuk gibi oluyolar. çocuk gibi olanların hepsi de mutlu değil ama bilmiyorum. birlikte olsan deli gibi mutlu olacağını bildiğin insana veda ederken ve o bunu henüz bilmezken büyüyoruz. imkan yok katiyyen olamazsiniz ama birbirinizi seviyosunuz buna rağmen birbirinizi bi daha gormiceksiniz, iste bunu idrak ederken büyüyorsun. olmayacak adamlari sevmişken ve ondan giderken o sana olmayacak adamları sevme derken büyüyorsun. bi daha kendini hiç o kadar acmayacagina dair kendine söz verdikten sonra bi daha açılıp bi daha yenilip bi daha yipranirken büyüyosun. sonra insan olduğunu naparsan yap bütün acılara ne kadar üzülürsen üzül bi gün onlari da unutacak kadar insan olduğunu anladiginda büyüyosun. her şeyi geçip en büyük acıları senin yaşadığını sandığını ama daha büyüklerinin olduğunu idrak ettiğinde ve yakınların onlari yaşadığında gerçekten büyüyosun. büyüyosun ve engelleyemiyosun. ama yine de ne kadar çabalarsan çabala mutluluk tek tarafli inşa edilen bir şey değil. ben bi yaş daha büyüdüm ama sen yoktun, sen de büyücen ama ben yokum. birilerine iyi ki demeyeli epey olmuş bunu fark ettiğimde dedim ki 5 gün sonra sessizce dersin o duymaz yanındakine sarılırken. eh bu mektubun gondericisi yine belli alıcısı da var ama yok^^

yaprak döküyor her yanımız da hiç bi' tarafımız bahçe değil. halbuki en son demişim ki sonbahardan umutlanıyorum. hep sonbahar da üzülmüsüz demişim. bu yazının teması biraz da o aslında. biz aslında üzülmemisiz ki hiç. üzüldüğümüzü sanmışız. ufak kırgınlıklar biriktirip, dolup taşmışız sevdiklerimizr karşı. hep bi kötü niyetliyiz karşıdakine, o bizi hep kötüsünden anlar, öyle tanır çünkü. Güvenemiyoruz ki kendimize de karşıdakine de. Kötüyüz çünkü o kadar kötüyüz ki karşıdakine deli gibi değer verirken gidip sarılmıyoruz ona. hep üzüyoruz birbirimizi, sevmeyi bile beceremiyoruz ki biz. biz derken bi grup var onlari tenzih edebilirim belki. çok seven, çok değer veren karşıdakinin üzerine titreyen var ama karşıdakinin duvarına toslayan bi' süre sonra da "eehh yeter madem öyle gidiyorum" diyen. daha fazla savasamaz ki. sevgisizlikten kavruluyor ama bi o kadar sevmeye aç o yüzden sevse cogzel sevcek ama hiç izin vermiyorlar, bi' süre sonra haketmiyosunuz sevgimi diyor kabuğuna çekiliyor. o zeynaymis bir zamanlar ama yılmış savaşmaktan. öyle işte. düşünüyorum 2 gündür neden kıymet bilmeyen varlıklarız diye, kendimi sorguluyorum sen de sarılmıyosun ki sevdiklerine diyorum. kötüyüz çok kötüyüz, sevmiyoruz, sevilmiyoruz, beceremiyoruz belki de zaten haketmiyoruz. benciliz çok benciliz. bu kadar yaprak dökmeye "büyümek" diyo olabilirler, ben sonbaharı çok severdim, dökecek yaprak kalmadı. bize de söz baharlar gelecek mi?

eylül ekim gibi güzel aylar bile üzdü hep beni. hem de en çok o aylar.umut etmekten vazgeçmiyorum ya bi tek hani? belki hı? belki. tam 1 sene de olsa kurtuldum çünkü, belki artık mutluluk da gelir^^

Eylül ayının en güzel yazısı zaten çok önceden yazılmış.

hani kokoreç gömmekteki gömmek bu. ölüyü gömmek gibi de gömmek ama ölüye de hiç saygı yok bizim buralarda. Bi' fatiha bile okunmuyor adı geçince, adını az geçirmeye çalışıyoruz da ben geçirince "aman bırak şunu" diyolar, o kadar öfkeliler düşün sen. yani ölüler düşünemez de. işin şakası; arkasından rahmetli diyom adamın diye böyle giriş yaptım ama düşündüm ben bilmem kaç zaman önce yokluğunda gün sayıyodum. Sanki miladı varmış da dolunca gelecekmis gibi bi' salaklık. Halbuse ben gitmeyi istedim. sene olcakmış iki ay sonrasına; saymayı bıraktıktan sonra günleri, fark ettim demin. Bi' senede 10 yaş almak varsa o benim. Üzüntüden değil, he üzülmedim de değil. Hacıyatmaz gibi kızım kimsecikler deviremiyor da büyümedim kocaman kiz oldum büyümedim iste diyorum ama gayette artık olgun tepkiler verebiliyorum. Pardon pardon hatta artık tepki vermiyorum. Hani böyle yaşlı amca, teyzeler vardır karşısındaki bi' şeyler söyler de o da yanlış olsa bile yaşına bilgisizligine verir susar. eskiden car car konuşacak olan ben oyle yapıyorum. Karşımdaki yasitim olsa bile. Yaşam enerjim mi sömürülmüs bilmiyorum da çok da umarsızım yani gülüp geçebiliyorum. Belki de bütün enerjimi 10 ay boyunca bu hüzün beni devirmesin diye harcamış olabilirim. Kalbim kırılmıyor mesela hiç, ağlamam gerekirken ağlamıyorum, kalbimi kıracakları kadar vermiyorum çünkü ellerine artık. "O parçalar bana geldiğinde nasildi biliyor musun abi? Çok değerli o eline veremem bulup yapıştırana kadar hepsini canımız çıktı valla!" biraz eğlenmeme izin veriyorum ama. bir sürü dangoz gelip ellerine almak istiyolar ben de egleniyorum iste başka türlüsü mümkün değil. çünkü beynim duruyor, sağlam bütün her şeyi hatirlayan ama unutmuş gibi yapan. Bütün duygular kalpte falan diil çünkü beyin yönetiyor. En azından benim güven duygumun kalple alakası falan yok. Gene başlarken bussuru sey vardi aklimda gitti hepsi. Hala dolu olmam garip yaşanmamışlığın sindirilememişliğinin öfkesi ölene kadar durucak demek ki, zira arkada sevgiyle ya da gülerek bakılcak bişi kalmadi rahmetli gittikten sonra da hepsini sildi süpürdü. Onun olmasa bile en azından benim masumiyetime kalanlar vardı, ne güzeldi. Hepsini aldı o karanlık deliğine gönderdi, özleyemiyorum bile. Ayıp çünkü, bana kalbime.

bi’ bayram sabahı en sevdiklerin yanındayken yine gidip ona üzüleceksin, babasız ikinci bayramı diye. insanoğluyuz ya biz, acıyı yaşar dönünce unuturuz ya hani bi’ dahaki bayramda gelse bari aklımıza, hazır aklıma düşme döngüleri çok aza inmişken.