sakince

neden kaderimin yönünü değiştirdim gibi hissediyorum anlamadım, ilk defa oluyor bu.

her gün başka bir maske takıp da insanların buna ayak uydurmasını beklemek de fazla şey yani

keşke zamanında öyle konuşmasaydım, öyle yargılamasaydım, öyle hemencecik güvenmeseydim, öyle susmasaydım da pişman olmasaydım ya böyle.

pişmanım çok pişman.

herkes yalnızlıktan ve melankoliden dem vururken, bendeki yalnız kalma isteği? ben baya bunalmışım ya

şey olcak bi de bır yıl sonra falan böyle zorunluluktan iletişimi koparmamalar. keşke şu süreç bittiği gibi hiç tanışmamış olsak tüm herkesle

hayatımın tek başıma yaşadığım kısmına next next yapabilsem keşke

o kad-dar sıkıldım ki öğrenciliğin getirdiği birileriyle yaşama zorunluluğundan

uyumak için bir buçuk saat harcayacağımdan uyumaya korkar olduğum dönem merhaba özletmedin yine!