eyisa

Bazen bazı yerlerde yerin olmadığını hissedersin. Birilerinin söylemesine gerek yoktur. Sadece bilirsin işte... ait olmadığı yer yük olur insana.

İnsan bir şeyi özlerken ona kavuşmaya korkandır aynı zamanda, onu ister ama korkar. İnsan korktuğu halde, en çok korktuğunu sevendir aynı zamanda. Peki, korkusu dinince ne olur İnsan?

Bazı dönemler vardır, her şey kötüye gider. Her şeyin kötüye gittiği zamanlarda yanınızda kalacak birileri varsa bir gün her şeyin düzeleceğine inanın. Yanınızda kimse yoksa da inanın, sadece daha zor düzelecek. Ama insan tek başına düzeltmeyi başarıncada bir daha kimseye ihtiyaç duymaz. Daha ne kadar kötü olabilir dediğimiz her sefer için daha da kötüsü mutlaka vardır, mutlaka da var olacak. Ölüm dışında, sağlık dışında her şey geçiyor. Bazı şeylerle yaşamasını öğrenmek, bazı şeyleri normalimiz yapmak zorundayız. Zaten hayat bir şekilde geçip gidiyor, ben daha fazla yaşım üzülmesin diye ne gerekiyorsa yapıyorum, yapacağım. Neyi hak ettiğimi ben biliyorum, insanların dayatmaları, bakışları, size layık gördüklerini sakın umursamayın. Onlar size yakıştırıyor diye kendinize yakıştırmayın. Kimse sizin içinizde ne yaşadığınızı bilmez.

Mesela birinin yanında ne söyler diye düşünmeden yüksek sesle şarkı açık dans adı altında kafana göre hareketler yapmak çok büyük bi lüks. Çünkü biliyorsun ki senin çekineceğin şekilde sana bakmayacaktır ya o da kalkıp sesinle dans edecektir ya da seni gülümseyerek izleyecektir.

Muhteşem bi'boş vermişliğin içindeyim. Artık her soruna çözülür, çözülemezse de dünyayı yakamam gözüyle bakıyorum. Birgün her şey geçiyor, belki bir ay sonra belki iki yıl sonra ama en sonunda geçmiş oluyor. Bunun farkında olmuyorsun bir an geliyor ve eskisi gibi hissetmediğini anlıyorsun. Bazen gerçekten de bağımlı yaşıyoruz, olmaması gereken şekilde bağımlılığa dönüşüyor bağlarımız. Başkalaştığımız bedenlerde başka bi'evrende buluşamayız. Kendiliğin sadeliğini ve samimiyetini istiyorum.