Siktir et;ne olursa olsun,geçiyor zamanla...

“Kime, neyi ispat için kocaman açılmış bu gözler? Göz bebeklerinden görsünler istediğin sır ne; söyleyemediğin? Yahut hangi karanlık boğulmaya müstehak yakamoz yakamoz yanarcasına aydınlık

“Şimdi, bu gece Tüm bu karmaşaya rağmen sessizce Öpmek seni gülüşünden Herkese yeniden öğretir gibi öpüşmeyi… Çığlık çığlık isyanları Şiddetsiz de bastırabilmek olur”

“Ben cahilim bakışların lisanına. Sana zahmetse de açıkla..Şu zümrüt gözlerinin benimle derdi ne? Her bakışın en az üç kez hançer saplıyor göğsüme…”

Gözlerime ‘gördüm’ dedirtti ilk kez bi kadın. Görmek fiiline mana katan bir duruşu vardı. Bir bakışı vardı; karşısında ceset olsa;tutar bir ruh katardı içine; diriltirdi. Saçları rüzgarla taralı ve kalemle çizilmişcesine düzgün bütün hatları. Dokunsa çiçekler yeşertirdi eminim göğsümde elleri. Lakin dokunmadı, yaklaşmadı, beklemedi. Kısa bir vakit durdu karşımda. Bir küçük an dikti gözlerini yüzüme, bir miktar daha hüzün ekledi hüznüme. Döndü sırtını, yürüdü gitti…

Kime, neyi ispat için kocaman açılmış bu gözler? Göz bebeklerinden görsünler istediğin sır ne; söyleyemediğin? Yahut hangi karanlık boğulmaya müstehak yakamoz yakamoz yanarcasına aydınlık deniz gözlerinde? Ben cahilim bakışların lisanına. Zahmetse de açıkla.. Tek görebildiğim bir çift çifit mavi göz; göze alamadığım bakışlarımı çekmeyi..

Seni gözlerinden öpüyorum, üç-beş şehir mesafe de neymiş; aramıza meridyenler girse bile,gözlerinden öperim yine ben seni. Zaten dudaklarından öpmedim,öpmeye yeltenmedim hiç şehvetle. Bir kere alnından öptüm,şevkatle. Sonra hep gözlerinden; hasretle…"

…Öpmek seni gülüşünden Herkese yeniden öğretir gibi öpüşmeyi…