Bul beni kaybolmuşum.

İzim silinmiş, dilim suskun susmuşum.

Bak bana mahvolmuşum.

Senden kendimi almayı unutmuşum.

Bir yere giden, aynı insan olarak dönmez.

Birine çok kırıldıktan sonra kırdığı değil de iyi hissettirdiği anları düşünüp üzülüyorum onu hissettiren insan şuan bunu nasıl hissettirir.

Yaşarken anlamadım ama şimdi bakınca kendime,diyorum ki; “sen bu kadar şeye nasıl sabrettin.”

Mutsuzluğumuzun son noktasında hiçbir işimize yaramayan iyimserlik sözleri..

Çiçeklerin bir tabutun üzerinde ne anlamı olabilir ki?

Bizi hep yeniden inanmalarımız mahvedecek.

omuzlarıma beş yüz tonluk ağırlıklar koymuşsun gibi hissettirmene rağmen senden vazgeçmemişim. ben aptalmışım, sen haklıymışsın

O gün öyle kırdı ki, bir daha gülümsemek istemedim.

“hala dayanabiliyor oluşuma dayanamıyorum.”

kimi kendime yakın hissettiysem aslında aramızda uçurumların var olduğunu gördüm, bundan daha büyük bi hayal kırıklığı yok

Giderken mutluluktan içim içime sığmayan yolları gün boyu bitmeyen gözyaşlarıyla dönüyorum, bu hayatta her şeyi yendim ama yolları yenemiyorum