Bekbalci

Işığı kapattım. Gördüğüm tek şey gerçekler. Hiç bu kadar net görmemiştim. Ne kadar çok siyah var. Yine belirteyim, anlayana

AŞK Benim için neyi ifade ediyor bu basit üç harf? Boşluk, ışık, sonsuz, uzak, umut, hata... Tam olarak olmaktan korktuğum yerdeyim. Nasıl anlatırım bilmiyorum. Kalbim kırık. Aptal gibiyim. Hiç mi hissetmez bir insan, hiç mi anlamaz duygularını. Aklımdan geçen ilk kelimelerle anlatıyorum bu kez. Düşünmeden, zorlamadan. Sanırım tanrı yaratırken fıtratıma aşkı koymayı unuttu. Merak ediyorum. Bir sabah uyandığımda kalbim birileri için çarpacak mı? Kendimden çok başkası için endişelenecek miyim ölesiye? En büyük hazları da en büyük kederleride birinin kolllarında yaşayabilecek miyim? Sesleniyorum burdan zamanını bilmediğim o aşka, gel çal kapımı. Sınırlarımı aş. Uzat ellerini. Kurtar beni bu boşluktan. Sıradan insanlar aşkı nasıl anlatır bilmem ama benim için hem en büyük yanlış hem en büyük arzu hem en büyük aptallık hem de en büyük ihtiyaç. Nerdesin ?

Uzun bir aradan sonra merhaba, Kafamı yastığa koyduğumda kulağımda bir ses; anlattığı masal hep aynı . Mutlu sonla bitmeyen, plastik aşklar barındıran, başrolünde çaresiz, uzak ve derin bir adam. Tasvir edilen bir kalp var ama karanlık. Adam ağlar hep ağlar, kimsenin görmediği göz yaşları kalbine kalbine akar, yanlış sever, yanlış ister, yanlış anlatır kendini insanlara... Küçükken daha kolay hayal kuruyoruz. Şimdi hayal kurmayı denediğimde gerçeklik bi yerden gelip kanatıyor hayallerimi, kırıyor heveslerimi. Ne olacak korkusu, gelecek kaygısı yakamda. Çözümü hep yanlış yerlerde arıyorum. Çözüm diye attığım adımlarda genelde sırtıma yeni hatalar olarak yükleniveriyor. Farkettimde masaldaki adama ne kadar çok benziyorum. Peki ya masalın sonu ?

Bazen öylesine severki insan, dudaklarına değen sigara izmaritinden bedenine sinen ter kokusuna kadar. Kırılır, dökülür, yanar, erir. Gitmek ister sonra. Önce ondan geçmek ister yapamayınca kendinden gider. Ben gidemedim çünkü o hiç gelmedi. Olduğum yerdeyim. Yalınayak basıyorum soğuk toprağa... Ürperiyorum sadece, dokunamadığımdan, ulaşamadığımdan, imkansızlıklarımdan. Mavim siyah artık bana, kırmızım siyah, morum siyah. Siyahım daha siyah sanki. Kalemim yazmıyor. Ellerim kirli. Korkuyorum, kaybolmaktan, kaybetmekten, dağıtmaktan ve toplayamamaktan. Cevap aradıklarım çoğalıyor. Her mesajda, her seste, her yüzde, her nefeste onu arıyor sanki bedenim. Yağan yağmur onu yağıyor, yeşeren çiçek onu açıyor. Düşen çocuk onu ağlıyor. Herşey ondan gelip ona gidiyor gibi. Boşluktayım ve tutunacak biyer bulana kadar düşmeye devam.

İnsan hep imkansızı sever, imkansızı ister, imkansıza çabalar. Şimdi düşünün tenine dokunduğunuzda nefesinizi kesen biri olsa, sanki o olursa bütün yarımlarınız tam, bütün hayallariniz gerçek, bütün mutluluklarınız yaşanır olacak. Benim için imkansız günahlarıma olan aşkım sanırım. Dokunduğum bedenler imkansız bana, öptüğüm dudaklar imkansız, tuttuğum ellerde öyle. Yaşadığım hayat imkansız bana. Canım yanıyor. Bu kez göz yaşlarıma zincirlendim. O kadar çok kez kırıldım ki kaç parçayım, nasıl toplarım, düzelir mi bu kırıklar hiç bilmiyorum. Kırılan sadece kalbim değil bu kez saç uçlarımda kırık, kirpiklerimde, ruhumda ellerimde, bacaklarımda. Tanrı hata yapar mı? Sessizlik şimdi bütün renkler siyah ağlıyor ama anlayana.

Sersemledim. Ruhuma açılan yara içten içe kemiriyor beni. Ellerim titriyor, kalbimde derin bir sancı, kafamdaki uğultular. Eziliyorum haksızlıklar altında, boyun eğmek zorunda olduklarım yoruyor beni. Küçükken kaçmak, saklanmak istediğimde yüklüğe gider anneannemin naftalin kokulu yorganlarının ve yer yataklarının üzerine çıkardım. Orası mahremdi bana dokunulmazdım sanki. Akıttığım göz yaşları yastık yüzlerinin, battaniyelerin, hurçların arasından süzülür kaybolurdu. Şimdiyse kalemim kırık, sesim çıkmaz, boğazımda düğüm ve avucumda biraz mor. Savrul savrulabildiğin kadar ve avazın çıktığı kadar sus. Nerdeyim şimdi. Yüzünü umutsuzluğa dönmüş bir adamın gözlerinde, yaşamaktan yorulmuş bir teyzenin ölüm hevesinde, küçük bir çocuğun oyuncak sepetinde, bir sigaranın dumanında, bir babanın sevgisinde ya da bir annenin çaresizliğinde. Kapılarım kilitli, duvarlarım yüksek, perdelerim kapalı, karamsarlık diz boyu. Ne kadar çırpınırsam o kadar boğuluyorum. Sorun yok ikinci kez ölemem.

Üşüyorum nedensiz, Uzun zamandır anlatmıyorum. Farkettim. Silmiyorum gözyaşlarımı kelimelere. Derdim mi yok anlatıcak? Yoksa vakit mi kalmıyor dertten, tasadan? İnsan değişir, insan büyür, insan kırar, insan nefret eder, insan tükenir, insan tüketir. Koşuşturma içinde geçiyor zaman. Ne yaşadığımızı anlıyoruz ne de yaşattıklarımızı... Çürüyoruz içten içe. Özlem duygusu tutuyor yakanızdan silkeliyor bizi. Ya avuçlarımızdan gidiyorsa özlediklerimiz, yalnızlaşıyorsak en çaresizinden. Görmediniz ama gülümsedim, kendimle dalga geçercesine. Gider mi hiç sevdiklerimiz. Bir dakika aslında en çok sevdiklerimiz gider. Gerçekçi ol çocuk yoruldun ama hep sustun, ağladın ama hep yuttun. Şimdi söyle nefes alabiliyor musun hâlâ?

Tuhaf! Özgür hissediyorum. Ölmeye hazırmışım gibi, fakat bi saniye bir tezatlık var. Bir o kadar da tutsağım. Günahlarım boynuma takılı bir tasma, tasmanın diğer ucu ise tanrıda. Hangimiz masumuz beyaz kadar yada vazgeçtim; beyaz, masum mu cidden? Sert esen rüzgarın derdi ne ağaç dalında ki çiçekle. Her katille ölü arasında bir bağ olmalı mı sizce. Peki beyazlarımı katleden nefretinizin derdi ne? Dönüp geriye baktığımda gördüğüm en büyük hatam tutkularımla günahlarımın sevişmesine izin vermekti sanırım. Ayıramadım onları birbirlerine karıştı kırmızı ve siyah. En sonunda tutkularım günahlarım olmuştu günahlarım ise tutkularım.

Karanlığın içinde kaybolmaya yüz tutmuş bir ışık süzmesi, burnumda ince bir sızı, boğazımda bir düğüm. Yazık. Gökyüzünün bir daha mavi olmayacağını bilmek ne acı. Bir kaç küçük nota beynimde şekilleniyor. Canımı yakan tınılar, eskiyi hatırlatan, hataları, boşvermişlikleri... Göz yaşlarım sadece benim üzerime yağan bir yağmur gibi, süzülen her damlada yüreğimde şimşekler çakıyor. Hissizleştim, uyuştum, yarımım sanki, çaresizim ya da. Ölüm ise avuçlarımın arasında sessiz ve bekleyişte.

Kalbim paramparça ve bazı parçalarım eksik. Birileri ruhuma siyah üflüyor. Her renk biraz daha koyu biraz daha siyah. Basit bir kömür zamanla elmas olur ama bir elmas adım adım kömür olur mu? Göz yaşlarımı saklamak zor peki umutsuzluğumu, zayıflığımı veya ruhumun muhtaç yanlarını saklamak? Ne yazık, en büyük özlemim masumiyetime ve en büyük gözyaşlarım, ellerimin arasından kayıp giden renklerime. Şimdi kapattım gözlerimi ve derin bir uyku için yalvarıyorum çünkü ne bir umudum var ne de bir umut uğruna savaşacak gücüm...!

Yoruldum!!! İnsanın aidiyet kavramını yitirmesi ne kadar zormuş. Kimim ben, neyim ya da nereyim? Haykırışlara, isyanlara, çabalara, sarsılışlara maruz bu ruhun sahibi kim? Güçsüzüm ve farkındayım. Her geçen gün her dakika her saniye biraz daha yok oluyorum. Ruhum rüzgara kapılıyor. Saçlarımı okşayan anne kokusu burnumda, etrafıma bir tülün arkasından bakıyorum. Her yer, her duygu, her insan puslu. Aldığım nefes bile ciğerlerimi aldatıyor gibi. Bir yoldayım ne başı var ne sonu. Valizimde bir sürü maske, bir sürü umut, bir sürü kalp kırıklığı. Tek bir yalan ve içinde kaybolan yıllar. Aslında yaptığım şey açık ve net ben günahlarımla sevişiyorum.