begonialiar

Yüzünü bile görmek istemiyordum

Öğlen aklıma geldin kızdım

Neden orada durduğunu sorguladım

Akşam kendime güldüm

Ne kadar acınası olduğuma

Şimdi saat gece iki buçuk

Aşığım sana

Bu şiiri ben yazdım. İsmi bugünün özeti. Gerçekten bugünün özetiydi.

Hayatta yaşamak için sebep nedir?

Neden varız?

Şu üç soruya iki günden beri kafa yoruyorum, hiçbir şey bulamıyorum tabii? Sanırım allahla konuşsam ilk soracağım üç soru bu olurdu.

Şu aralar mistik takılıyorum, çok belli etmesem de. En sonunda 47 sayısına ulaşırsam, işte o zaman gerçekten kafayı yerim dostum.

O zaman şuraya bi şarkı bırakayım.

Bu şarkıyı bana eski bir insan önermişti. O da begonyanın kıymetini bilmeyenlerdendi. Benim için sesin çok yalnızlık kokuyor demişti, bu şarkıyı atmıştı.

Yalnızım orası doğru. Bi abim ablam veya kardeşim yok, kuzenlerim diyebilecek kadar kuzenim yok, annemle yaşıyorum, arkadaş çevrem küçük.

Bunlar bana daha da yalnız hissettiriyor böyle yazınca.

...

"ama sevinç ve mutluluk insanı ne kadar da güzel kılıyor! Kalp bir aşkla nasıl da kaynıyor! İnsan büyün kalbini bir başka bir kalbe akıtmak istiyor. Ve bu sevinç ne kadar da bulaşıcı!"

...

"tanrım, nasıl bir çığlık, nasıl da irkildi! Nasıl da kollarımdan sıyrılıp ona doğru atıldı!.. durdum ve ölü gibi onlara baktım. Ama nastenka ona elini verir vermez, onun kollarına atılır atılmaz, bir anda yine bana doğru döndü, rüzgar gibi, şimşek gibi dibinde bitti ve ben kendime gelmeden, iki koluyla boynuma sarıldı ve güçlü, ateşli biçimde öptü beni. Sonra tek bir kelime söylemeden, tekrar ona doğru atıldı, ellerinden tutup peşinden sürükledi onu"

Çok gerçekçi bir bakış açısıydı. Sağol dostoyevski ;)

Kdkdkdkdjdkdndkk

Beş n bir k gelsin o zaman,

ne?

Evet bunu ben de kendime çok sordum, cevabım soruyla aynı oldu. Ne? Kdldndlsmslsm. Onu bilemiyorum malesef.

Neden?

İstediğim için. Onu istediğim için.

Niye? Niye o?

Bu soruyu en kısa şekilde cevaplayacak olursam, bütün bedenindeki hormonlar, geçmiş yaşantımda edindiğim, duyduğum deneyimler sayesinde oluşan bilinç şemalarıma en uygun olan kişi o olduğu için. Ve kalbim hanımefendinin de hoşuna gidiyor olmalı ki içeride dans ediyor.

Yazmaktan sıkıldım. Zaten yazdıkça o hevesin o hissin içine giriyorum. Girmek istemiyorum. Deli gibi onu düşünüp gülümsemek istemiyorum. Onu görürüm ihtimali için dışarı çıkmak istemiyorum. Gerçekten midemi bulandırıyor. Benim karnımın kelebeklerini metalden yapmışlar herhalde.

Senden hoşlanıyorum ama hoşlanmak istemiyorum.

Ben buyum. Hep buydum. Yaptığım taklitlerden en arınmışıyım şuanda. Sana yazıyorum, evet sana okuyan kişi. Beni anla. İçimdeki bu açılmak isteyen begonyayı gör. Bu satırlar sana saçma gelebilir, ki gelir. Ama böyle yazmak kendimi açıklamak demektir, bundan geri durmayacağım. Kendimi sana açıklamak için yontmak istemiyorum, beni anlamaya çalış.

Peki neden sen? Neden sana anlatıyorum?

Bunun pek bi önemi yok benim için. Benim için önemi olan şey bu safsatalarımın olabilecek en zararsız şekilde içimden çıkması.

Aslında önemin var da, yukarıda biraz yalan kırıntıları görebilirsin. Bu uygulamayı kullanan insan olarak düşündüğüm kitleye kendimi açıklamaktan çekinmiyorum çünkü. Çünkü burasının diğer bütün uygulamalardan daha insancıl olduğunu düşünüyorum.

Peki neden ben? Neden bunları yazıyorum?

Bunun benim için çok geçerli bir sebebi var, size saçma gelebilir bayım(!), ama biliniz ki birine çok önem arz eden bir şey diğeri için toz tanesi kadar olabilir.

Çünkü yazmak zorundayım. Çünkü kendimi aktarmak zorundayım. Çünkü bu kafacığın depolama alanını geçmemek zorundayım. Sonra bana fatura kesiliyor hocam, yapacak bir şey yok.

Neyse. Ben uyumaya karar verdim, saçmalamamam benim bile uykumu getirdi mdldndksnslsn.