befealue

uzun bir sürenin üstüne kapıya anahtarı soktum, üstten 2 alttan 3 kere kilidi çevirdim ve eve girdim. ilk önce kokusu geldi. uzun süredir kapalı kalmış bir evin kokusu. tozlu bir koku. anne temizliğiyle tertemiz bırakılmış bir ev kokusu. gözlerimi dolduran, yaşanmamış bir yasa boğan, yaşanacağına asla hazır olunmayan bir yasın endişesinden kalbime saplanan bir acı, boğazım düğüm. iyi değilim. ağlamak istiyorum. şükür, ağlıyorum. şu an ağlayabiliyor olmak bilmiyorum, biraz iyi hissettiriyor. korkuyorum. bu evin boşluğu çok sarsıcı. bu evden taşımak istiyorum onları. hiçbirimiz esen evlerde oturmuyoruz, şimdi fark ettim. bizim esen evlere ihtiyacımız var, camı açtığımızda bize nefes aldıran, gökyüzüne baktıran evlere. essin diye tel yaptırmak istiyorum (bak şimdii...). rahat cam çerçeve açsınlar. keşke daha rahat cam çerçeve indirebilseydik seninle bu hayatta anne. bilmem kaç yıllık klimalarının bakımını yaptırmak istiyorum. biraz essin. çok sıcak. bu eve gelmeden içimi kasvet basıyordu. belki de sebebi bu ya da bu yasın endişesi dolduracaktı beni, onu seziyordum. bilmemiyorum, esmiyor. şöyle gönlümüzün beyaz çarşaflarını güzel güzel asıp rüzgarda kurutamıyoruz. içimiz dar, basık, esmiyor. esmedikçe olduğumuz yerde kalıyoruz. kısır döngünün temel taşları. ağlıyorum, bir şey olacak diye çok korkuyorum. size. ama ÇOK korkuyorum. belki ilk defa BU KADAR ÇOK. bu evin sizsiz boşluğu ve sizin oradaki olaylara dolmuşluğunuz bana iyi gelmiyor. evinize dönün. yaşlanmış olmanız beni korkutuyor. itiraf ediyorum. oradaki o yorgunlukla baş etmeye/sabretmeye çalışyor olmanıza ve benim buna dahliminin olmamasına/olamamasına çok öfkeleniyorum. meselenin çirkinleşmesine çok öfkeleniyorum. oturduğum yerden. esmiyor. kaç derdimiz var ayrı ayrı, çok yorucu. kendi adıma yanlış dertlere fazla zaman ayırıyorum belki de. duvarlarına artık belki çivi çakabiliyoruz ama bizim evlerimiz esmiyor. biz birbirimizle ortaklaşabiliyor muyuz? neleri konuşuyoruz? içimizden geçenlerin en kadar tanığıyız, gözlemcisiyiz ve/ya sözcüsüyüz? sorunları çözmek için zihinde yeni pencereler açmak gerekiyor. başka türlü bakmaya dair bir niyet gerekiyor, niyet için çaba gerekiyor, çaba için gereken enerji içinse biraz esmesi gerekiyor. oturduğumuz yerde kaldık, saplandık. buradan da HADİ KALK'a çıkamıyorum, şu an yapabildiğim bu durumu bir de bu şekilde yeniden saptamış olmak. aferin bana. sıcaktan bunaldığım halime, evin sessizliğine, sessizliğin yarattığı korkuya, annemin kronik çaresizliğine, babamın çocuk ama erkek umuduna ve kardeşimin işte ne bileyim.. ya kardeşimin kaldığı aylar için yazılan elektrik faturası. bunu unutmayacağım. esmiyor. püfür püfür esen evler istiyorum. 10.6.24

Benim babanem öldü diye surtına haykırmak istiyorum. ancak beki o zaman sonunda ağlayabilirim. bu konunun seninle bu kadar alakalı olmasını ben de istemezdim ama öyle, bu da öyle bi zamna denk geldi. ben ne zaman babanemde bahsetsem kahkahalara boğuluyorum, biraz garip di mi? sanırım sende ağlayabilirim, belki de ağlayamam, belki de bu kadardır, yaşadığım kadardır. ama suratına haykırmak istiyorum, benim babanem öldü. sen hiç yoktun. sen kendine o kadar dömüktün ki ve kendince o kadr haklı bir dönemindeydin ki depresyonunun, o 4 balkonlu evin her gözü artık sen. hak hukukuk adalet ve babanem. ve aşk. ve umutlar. benim bize güvendiğim çok içten bir taraf vardı. içerisi dışarıya doğru kustu. gökçeadaya sen gitmişsin, sen dönerken ben gitmişim. yüzdük mü aynı koyda? hiç buralarda da değilim. eğlencemize güvenim sonsuzdu. ben sana bir yerlerde gvenmemişim ama. bak babaneme, öldü. sen hiç yanımda değildin. ben arka balkonda sigaramı içerken sana mı bize mi babaneme üzülseydim? iç şimdi balkonlu odandan sigaranı. bırakmadıysan şayet, bırakmamışsındır iddiaya varım. öfkem içimde kuduruyor. babanmse öldü. senin evinin yani bizim eski evin yanındaki hastanede. ben her gn gittm geldim. açık ışıklarını gördüm, evet, ben seni affedemem. amaaan sıktı diyen sen ve belki arkadaşlarına rağmen, ben seni affedemem. denedim ama babanem öldü. insanın babanesi ölünce bir anda sevdiği kişinin bütün yükü omuzlarına düşer mü? düştü, bu da böyle bir hikayeymiş. babanemi seve miydim? babanem nasıl bir insandı? geç bunları, babaneydi işte. çocukken ond harçlık biriktirirdim. biriktirediklerimle de gider hediye alırdım annemlere. bendeki sıkıntı d buydu belki, kendime almazdım. keşke kendime hediye almayı o zamandan öğrenseymşim. sende sınırlarımı çizmeyi denedim. neyse bu başk hikaye, sağlıklı ilişkilenmek. benim babanem öldü ve keşke suratına bğırabilsem bunu. o kadar hissiz ki bir tarfım, o kadr sanagömülü ki. babanemden öncebaşka cenzaeler. bazen de öyledir.sanadenkgelmesituhaf. çık içimden, bu kadar içimde dolanmayı hak etmiorsun. ama yin de her eye rağme keşke bir şeyleri eraber hak ediyor olsaydık.babanem ölürken bende de sana dair bir sürü şey öldü.benikicenze kaldırdım. neye üzüldüm neyi yaşadım hala bilmiyioum belki 32 yaş böyle bir şeydir, bu klavye beni çok zorladı. gökçeada anılarımız farklı, anlatırız. bol bol.

eskiden fanzinimiz vardı. bir hevesimiz vardı. geri dönüşüm kağıtlarında metinlere dönüştürdük ardı sıra gelen kelimelerimizi. şimdiye bakıyorum, bir heves yoksunluğu, erişilemeyen tatlı bir telaş arzusu ve kocaman bir delik, yerini saptayamadığım bir yerde. ve büyüklüğünü. ve yarattığı enkazını. bitmez tükenmez ve doymak bilmez bir açlığım varmış benim. yanlış yerlerde/kişilerde giderilmeye çalışılan. sessizlik anlarının uzun uzadıya analizine gerek kalmadan, bazı şeylerin olmayacağı gerçeğinden de hafiften şöyle beslenerek, kendi köşemize çekilmek gereken zamanlar. ama zaten o köşe hep kış köşesi değil miydi zaten? zaten hep o köşe değil miydi yerimiz? bize ayrılan. - şimdiye kadar. ve belli ki bir süre daha. hep böyle gider belki? umuda bel bağlamadan olmaz ya hani. bağlayamadıklarım, bağlanamadıklarım, bağlanmayı unuttuklarım, bağlandığı yerden çözülenlerim, hiç bağlanmamış olanlarım ve bir yanda da kördüğümlerim. yaş aldıkça, bazı şeyler daha zor oluyor. öncesinde özgür çıkan kelimeler, sansüre yani kendine uğruyor. bir bakmışsın, orada kalmışsın. uzun süredir ordasın. çok zamandır ordasın. neden hala ordasın? neden karşılamalarının huyu suyu hali tavrı inişi çıkışı böyle tek düze bir şeye dönüştü? yazdıklarım da bende anlamını yitirmeye başladı, cümleler birbirini takip etmiyor, ne istediğini bilmiyor, savruluyor. belli bir hissi takip etmiyor. bir şeyde değil. bir yerde değil. nasıl hatırlardınız/bilirdiniz derlerse bana ve cevap vermek zorunda kalırsam? hatırlayamazsam? hatırlamıyorum ki zaten. çok şey uçtu. gitti. gelmez bir daha. hiçbir şey tam değil. yarım bile değil. şimdi her şey annemlerde ve ben hiçbir yerdeyim. kendi kendineliğimin, gülerek anlattığım ve yarattığım güvencesiz kollarında, kim bilir ne haldeyim. tutunamıyorum, günlerimi geçiriyorum, böyle anlarda her cümleyi çok hissediyorum. yeni başka yerde uyuyamıyorum. alışmak da istemiyorum. bazen istiyorum. ben buraya alışsam keşke diyorum. tutkum yok. bitmiş. kalmamış. nerde kalmış? neyin eksikliği bu kocaman? kendime gelemiyorum, oturup düşünemiyorum. gün geçiriyorum, geçiştiriyorum. çoğu muhabbetten kaçıyorum. ben bilmiyorum demeye alıştım. bilsem de bilmiyorum artık. sorulardan da, bana inananlardan da, kendimden de kaçıyorum. paragraf yapmayı bile unuttum çünkü ne yeni bir konuya geçtim ne de bir konuya değindim. bağlayamıyorum. yükü var insanların üzerimde. en çok kendi ağırlığımda eziliyorum. kilo alıyorum ama çok şey eksiliyor, öyle hissediyorum. dışardan genleşip içerden daralıyorum. bunları çok konuşmuyorum. zaten konuşunca hep aynı şeyleri diyorum. birikmiyor bir şeyler. değmiyor, geçmiyor. eskiden özenirdim, şimdi denk gelince. boşlukta süzülüyorum ve açıkçası, pek kimseyi görmek istemiyorum. insan kendini geçiştirir mi? ben öyle yapıyorum. 

sahiplenemediğim bir heyecanım var. hani böyle nereye koyacağımızı bilemediklerimizden. sürekli sorguladıklarımızdan. kenara köşeye itmeye çalıştıklarımızdan. bir şekilde merkeze yerleşen, işgalci heyecanlardan. herkes kendi derdinin peşinde, biliyor musun? kendime iyi gelmeye çalışabilir miyim? hangi heyecanlarımızı bastırmalıyız? genelde tersine ikna çabamız var ya bizim hani. heyecanını bastırma, yaşa! bu, işte o iş öyle olmaz’lardan. eskiyi unutmamak için eskiye dalıyorum. sebepler sonuçlar, varılan noktalar, alınan kararlar, gidilen yollar, kaçılan delikler... oralarda dolaşıyorum. sonra dile getirdiklerimin tedirginliğinde boğuluyorum. çok konuştum mu? az mı konuştum? her şeyi söyledim mi? hiçbir zaman her şey tam söylenemez ki? haksızlığım da haklılığım da yerin dibine mi batsın? konuşma diye kaç kere söyledim? kim dinledi? her şey hatırlanır mı? insan kendi yorumuyla hatırlar her şeyi. kendi hatırlama kapasitesi çerçevesinde, kendi yorumlarıyla birlikte. çok yoruluyorum bütün bu soruların ve heyecanımın içinde. son zamanlar bunlar, bu defter bir süre sonra mekan ve zamanaşımına uğrayıp kapanacak. karşılaşmaların ve denkliklerin de bir sonu var, değil mi? öyle. her zaman söylenecek bir şey vardır’a sığınarak, konuşmak mı gerekir? susmayı öğrenmek, olgunlaşmakla bir, bir eylemsizlik hali mi? büyümeyi reddeder halimize neler oluyor? dedemin bana halley aldığı günleri özlüyorum. bu kadar düşünce girdabının içinde olmak bana zarar veriyor. sevgi bu kadar zarar veren bir şey olmamalı. bunun hesabı kitabı yapılıp, rafa kaldırılmalı. bak, indirgemeye çalışıyorum ve ne kadar da yolumdan sapıyorum. ilk cımbızımı bana diğer dedem almıştı. bütün kuzenler evdeydik. dedem ananem herkes hayattaydı. biz almanyadan türkiyeye dönecektik. elinde kocaman siyah battal boy çöp poşetiyle gelip, hepimize hediyeler çıkarmıştı. o günleri özlüyorum. ruh dünyamızın daha basit ayrımları içerdiği, bu kadar dallanıp budaklanan hallerin olmadığı günleri. eskiden ‘sevinmiştim’, ‘üzülmüştüm’, ‘mutluydum’ dediğim her şey, ama’yla devam edip paragraflarca süren uzun cümlelere dönüşüyor. dönüşmese keşke. kütüphanede karşımdaki manzarada bir tane sarı ot var. gövdesi ikiye ayrılıyor, sanki uzun kolları varmış gibi duran bir vücut. rüzgarla birlikte kollarını yukarı açmış, yakarıyor gibi: ‘beni al buradan’. alın beni buradan. mutlu olmam an meselesi gibi yaşıyorum. buna inanmak istemiyorum. buna inanmak bana hiç iyi hissettirmiyor.