Procesdocument
Hallo docenten, welkom in de slecht bijgehouden blog! Inmiddels houd ik een instagramaccount bij en dat werkt veel sneller en daar kan ik ook connecten met andere mensen die kunst maken ipv alleen zenden.
Op het gebied van mijn werk delen, en het ruimte geven maak ik kleine stapjes de goede richting in: het instagramaccount, de feedbacksessie en het vooruitzicht op een mini tentoonstelling geven mij het gevoel dat ik iets maak wat gezien mag worden en waar anderen nog veel meer aan kunnen bijdragen dan ik zelf alleen! Al maken deze kleine stapjes het ook verleidelijk om soms weer keihard terug te rennen. Moet ik wel maken? Doe ik het alleen voor de opleiding? Op het moment ben ik mn passie en missie soms zoek maar is het maken wel iets om mijn interesses in te gieten en dat houdt me geïnteresseerd en van de straat. Tijdens het maken van de valkuil opdracht begon ik met een voorzichtig klein sculptuurtje, hier maakte ik tekeningen van om te kijken hoe het er nog meer uit zou kunnen zien, een nieuwe methodiek waar ik mee blijf werken. 3d werk, naar tekening, foto, naar bewerking, naar risoprint (ben ik nu mee bezig), naar tekening naar 3D werk(ik maak nu een sculptuur voor een kleine expo)? In elke materiaal en techniek vind ik weer een nieuwe kwaliteit, moet ik de beste uitkiezen of kan ik het allemaal laten zien?Â
Wat ik op de expo laat zien zijn in ieder geval meerdere invalshoeken van een object of tafereel. Omdat ik denk dat ze de zoektocht/verwondering vergroten en daar gaat mn werk ook over. De tekeningen vormen nu een lijn, maar ook groepjes. De stenen staan uit noodzaak maar het biedt ook de uitnodiging om opgepakt en verplaatst te worden.Â
Het rode werk heb ik weggelaten, het was een leuk experiment maar had qua inhoud niks te maken met het uitgangspunt waar ik de andere werken had gemaakt. Voor mij was dat een doorn in het oog, misschien voor het publiek niet. Ook zie ik dat ik een bepaalde esthetiek nastreef, is dat erg? Ik vind het bij andere kunstenaars niet erg maar bij mezelf pretentieus. Nu het er staat ben ik eerlijk gezegd alweer uitgekeken op dit werk, ik heb niet de behoefte om het hierna nog eens zo te laten zien. Waardoor dit komt kan ik nog niet helemaal verwoorden. Het is te braaf en niet spannend genoeg, maar ik heb het idee dat ik nog niet de kwaliteiten bezit om dit naar een hoger niveau te tillen en gewoon door moet gaan met dingen uitproberen, vergroten, verkleinen, meer kleur, samenvoegen, remixen, etc. Ook heb ik concepten in mijn hoofd waar ik nog geen goede vorm aan kan geven, dus blijf ik bij een (voor mij) makkelijker vorm te geven onderwerp; natuurlijke vormen.
Kunstenaars die mij nu erg inspireren in het feit dat ik meer kan durven en groeien, maar ook een comfortzone/favoriete techniek/materiaal mag hebben om me in te verdiepen zijn Afra Eisma, Femmy Otten, Gebroeders Miedema. (ik zie dat mijn werk lijkt op stukjes uit alle kunstwerken die mij inspireren, is dat erg?)
Volg mij!
