tanrım yaşadığım sürece onun sesini duymamı sağla

susma güzel kızım. susmamalısın. çıkar artık o içindeki fırtınayı. bırak artık. kurtar kendini. kaybolup gidiyorsun farkında değil misin? bağır,çağır ama susma.

“Yıkılmak binaya mahsus bir şey değil ki Züleyha. Bir insanın bir cümle ile yıkıldığını gördüm ben.”

Bir dizide geçiyordu: “Hayat, gönlümü çok yordun ama gönlümdekini vermeden de uğurlamadın. Teşekkür ederim…”

şu dünyada inandığım her şeyin yalan olduğunu gördüm bir daha insan soyuna kırmam bu dizlerimi

Belki de mesafeleri kapatmaya çalışmakla geçen zamana verilen isimdir hayat.

Vakti zamanındaki çıldırmalar, pişmanlıklar, çabalar, uğraşlar öyle bir an gelir ki yerini donuk gözlere, boş vermeye bırakır. Zamanında duvarlara atılan yumruklar, yerini arkadaşlarla sohbete bırakır. Aşk öfke bırakır. Sevgi matem, seni sana bırakır.

Yemin ederim hep boşa kırılıyoruz ne fark eden var ne umurunda olan var ne gönlümüzü almaya çalışan var kırıldığımızla kalıyoruz öyle.

zararsın sen kızım. kendine, çevrene, herkese zararsın sen. daha neyi umut ediyorsun?

bu dünyanın en güzel bahanesidir ama ben seni gerçekten rüyamda gördüm

ben senin evde ses olsun diye açık bıraktığın televizyonunmuşum meğer.

Hissedilen her şeye cümle kurulamıyor.

İnsan sevdiği birinin öldüğünü onu toprağa koyunca değil,sofradan bi tabak eksilince ve kapının önünde bir çift ayakkabıyı eksik görünce anlıyor.