“Nerede olduğunu, bunca yıl ne yaptığını, niye beni hiç aramadığını sormayacağım. Çok sevineceğim dönüşüne, kalbim dayanırsa. Bir de ‘Artık gitme!’ diyeceğim fısıltıyla. Sensiz gecelerde çok korktum.”

Kendini yetmiş yedinci kattan bile isteye atıp kimi suçlayabilirsin

Sormaktan korktuğunu sorup, o korktuğun cevabı alana dek içindeki cehennem ateşi sönmeyecek.

kalabalığı yararak geçerken nasıl kimseye dokunmamak mümkün değilse insanlar beklentileriyle, yorumlarıyla, gözleriyse, sözleriyle yorarken kalplerini kırmadan aralarından sıyrılmam mümkün değil. birine olmasa diğerine, birinin olmasa diğerinin. 

öfkelisin. hissettiğin devasa eksiklik, hayatın sana verdikleri ve vermedikleri seni böyle biri yaptı. kolay değildi, kolay olmayacak ama nolur artık kızma.

her şeyin farkındayım. bu dünyadaki her şeyin geçici olduğunun. insanları ne kadar tanırsak tanıyalım yine de bir gün çıkıp hiç beklemediğimiz bir şey yapabileceklerinin ya da söyleyebileceklerinin. bugün zır zır ağladığım şeye birkaç zaman sonra gülüp geçeceğimin. aslında baktığın zaman çok küçük şeyleri büyüttüğümün. gerçekte yaşanan hiçbir şeyin hayal ettiğim kadar güzel olamayacağının. kalbimizi en çok en sevdiklerimizin kıracağının. her şeyin farkındayım her şeyin ama yine de

“aynı anda iki yerde olabilseydim, şuan iki kez yanındaydım.”