Rozpinaj swój umysł tak często jak rozporek

Po latach dryfowania w końcu dobijam do brzegu, To ziemia obiecana czy w sztormie krótki przestój?

Tyle ile serca dasz, tyle dostaniesz w zamian.

I nie po to mam serce, by mi pękało na środku pustej ulicy milionowego miasta.

Widzisz jaka ona jest? Będzie Ci opowiadała o wszystkich z największymi szczegółami, tylko nie o sobie. Ma taki mechanizm obronny. Tak jakby nie miała własnego życia. Jakby jej życie było nieistotne.

I to już jest ten moment, gdy zmęczenie stało się częścią mojej osobowości.

Nie mam już cierpliwości do pewnych rzeczy, nie dlatego, że stałam się arogancka, ale po prostu dlatego, że osiągnęłam taki punkt w moim życiu, gdzie nie chcę tracić więcej czasu na to, co mnie boli lub mnie nie zadowala. Nie mam cierpliwości do cynizmu, nadmiernego krytycyzmu i wymagań każdej natury. Straciłam wolę do zadowalania tych, którzy mnie nie lubią, do kochania tych, którzy mnie nie kochają i uśmiechania się do tych, którzy nie chcą uśmiechnąć się do mnie. Już nie spędzę ani minuty na tych, którzy chcą manipulować. Postanowiłam już nie współistnieć z udawaniem, hipokryzją, nieuczciwością i bałwochwalstwem. Nie toleruję selektywnej erudycji, ani arogancji akademickiej. Nie pasuję do plotkowania. Nienawidzę konfliktów i porównań. Wierzę, że w świat przeciwieństw i dlatego unikam ludzi o sztywnych i nieelastycznych osobowościach. W przyjaźni nie lubię braku lojalności i zdrady. Nie rozumiem także tych, którzy nie wiedzą jak chwalić lub choćby dać słowo zachęty. Mam trudności z zaakceptowaniem tych, którzy nie lubią zwierząt. A na domiar wszystkiego nie mam cierpliwości do wszystkich, którzy nie zasługują na moją cierpliwość.

Ci którzy dziś najgłośniej krzyczą “jebać miłość” kiedyś za mocno kochali

Modliłam się, że może ty i ja będziemy razem. To jak pragnąć deszczu, stojąc na pustyni.

Nadeszła jesień i oziębły nasze serca.

Sprawiłeś, że kwiaty wyrosły w moich płucach i chociaż są piękne, nie mogę oddychać.