Öylesine Biri

İçimdeki çocuğu kendi ellerimle büyüttüm.

tesadüf seni önüme çıkarmasaydı; gene aynı şekilde, fakat her şeyden habersiz, yaşayıp gidecektim. sen bana dünyada başka bir hayatın da mevcut olduğunu, benim bir de ruhum bulunduğunu öğrettin

tumblr kafası çok güzel ya sabah herkes komikli post paylaşıyo akşam belirli bi saatten sonra herkes aynı anda üzülüyo falan acın acımdır hesabı

Ben bir uçurtması olan küçük çocuğum ve sende sonu olmayan bi gökyüzü.

Önce kulaklığımı takar ,sonra müziğimi açarım.Çünkü tek bir saniyesini bile kaçırmak istemediğim şarkılar var.

Çok karışığım. Bir yanım olabildiğince huzursuz ve yorgun. Diğer yanım mucizelere ve düşlerin gerçek olabileceğine halen inanıyor ve heyecanını koruyor. Bu iki yan arasında ben, eziliyorum. 

Gerçekten alışıyor mu insan, yoksa yavaş yavaş eriyor mu ses çıkarmadan?

alıştığını sanarken yavaş yavaş eriyor insan

“Acı çekmek ne demekmiş asıl şimdi anlıyordum. Acı çekmek bayılana dek dayak yemek değildi. Ayaktaki cam kesiğine eczanede dikiş attırmak değildi. Asıl acı, kalbi baştan aşağıya sancılara boğan, insana sırrını kimselere anlatmadan ölmeyi arzulatan bir şeydi. Kolları, başı hep dermansız bırakan, yastıkta öbür yana dönme isteğini bile söndüren bir şey…” - Şeker Portakalı 

-Akşamüstü çöken hüzün.

Bana her zaman akşamüstü olması...