Sabi ko no’n sa sarili ko, una’t huling tula na yun na gagawin ko para sa iyo.
Pero heto ako, kasama ang aking ballpen at papel..
Nagsusulat ng mga salitang hindi ko mabigkas bigkas.
Mga salitang gustong gusto kong ibulalas.
Mga salitang halos tatlong buwan ng nakatago sa puso ko.
Mga salitang gustong gusto kong sabihin sa iyo.
Pero ni kailanman ay hindi ko magawa gawa.
Sabi ko no’n sa sarili ko, yun na ang huling beses na susulat ako ng tungkol sa iyo.
Pero heto ako, kasama ang aking ballpen at papel..
Isinusulat ang mga damdamin na pilit kong pinipigilan.
Mga damdamin na sana nung una pa lamang ay sinubukan ko ng iwasan.
Mga damdamin na gusto ko ng kalimutan.
Mga damdamin na sana hindi ko na lang naramdaman.
Sabi ko no’n sa sarili ko, yun na ang huling pagkakataon na iisipin kita.
Pero heto ako, nandito sa aking kwarto, iniisip ka.
Inaalala ang mga oras na kasama kita.
Mga oras na sana ay ginugol ko na lamang sa iba.
Mga oras na sana ginamit ko na lang para makapaglibang at magpakasaya.
Mga oras na sana hindi ko na lamang hiniling sa Diyos na pabagalin bagkus ay pabilisin pa.
Sana hindi na lang nangyari.
Marami akong mga bagay na noon ay sinabi ko sa sarili ko na hinding hindi ko na gagawin ulit para sa iyo.
Pero heto ako, patuloy na pinapaulit-ulit gawin ang mga bagay na yon.
Patuloy na nararamdaman ang damdamin na pilit ko ng kinakalimutan
Patuloy na inaalala ang mga oras na ikaw ay kasama.
At patuloy na kinikimkim sa aking puso ang mga salitang matagal ko ng ikinukubli dito.
Mga salitang kalianman ay hinding hindi ko maririnig mula sa iyo.
origamiaround
kianamaiart
theartofmadeline
stormborns
