33 / 🇨🇾

Όταν το ποίημα που σου είχε αφιερώσει επειδή «του θύμιζε εσένα» σε κάνει να νοσταλγείς το συναίσθημα και όχι το πρόσωπο...

Ευτυς ως γεννηθούμε, αρχιζει κι η επιστροφη ταυτοχρονα το ξεκινημα και ο γυρισμός, καθε στιγμη πεθαίνουμε. Για αυτο πολλοι διάλαλησαν. Σκοπός της ζωης ειναι ο θάνατος.

Οι άνθρωποι είμαστε περίεργα όντα, καθώς θα μπορούσε κανείς να πει πως, σε οποιαδήποτε ηλικία κι αν είμαστε, μας αρέσει ο μαζοχισμός.

Δεν έχει να κάνει με το τι είδους ανθρώπου είσαι, τι είδους αντίληψη έχεις ή το πόσο μορφωμένος και ώριμος είσαι.

Πολλές φορές, σε κάποιο στάδιο της ζωής μας, το έχουμε περάσει όλοι. Το κακό όμως είναι πως, εάν το ζήσεις μια στιγμή, αφήνει μια τόσο «γλυκιά» αίσθηση, όπου συνειδητά ή μη, το αναζητάς.

Είναι ένα είδος ναρκωτικού που, όσο κι αν δεν το αντέχεις, όσο κι αν βαθιά μέσα σου γνωρίζεις ότι πρέπει να σταματήσεις, δεν μπορείς εύκολα να το ξεριζώσεις. Έχει γίνει μια φωλιά ριζών μέσα σου.

Κάνεις προσπάθειες, υποθέτεις ότι το έχεις καταφέρει και ξανακυλάς.

Προσπαθείς να το αποφύγεις, να το προσπεράσεις, αλλά είναι σαν την ελληνική παροιμία: «Την αποφεύγει σαν ο διάολος το λιβάνι».

Δυστυχώς όμως, τα πράγματα χειροτερεύουν εάν χάσεις τον έλεγχο. Εκεί πραγματικά γίνεσαι ένα με τον μαζοχισμό και τότε σε παίρνει η κάτω βόλτα· εκεί γίνεσαι αυτοκαταστροφικός.

Δεν θα σου πω «μην αγχώνεσαι», ούτε «προσπάθησε να το διώξεις». Άλλωστε, εάν μπορούσες να το ξεριζώσεις, δεν θα υπήρχε λόγος συζήτησης.

Θα σου πρότεινα όμως να το παλέψεις, να το περιορίσεις όσο μπορείς.

Εάν τα καταφέρεις, κέρδισες τη μάχη.

Σε περιμένω σε μια παραλία Έλα να χορέψουμε ώσπου να ‘ρθει η αυγή, με τον ήχο των κυμάτων, αντί για μουσική.

Και καθώς πέφτει ένα αστέρι, Θα ευχηθώ να μη χαθεί ποτέ αυτή η στιγμή. Ας παγώσει ο χρόνος λίγο, Αρκεί να ‘μαστε μαζί.

Θα σου χαμογελάσω μεθυσμένα, Και κάπως δειλά θα σε αγκαλιάσω. Θα ανακατέψω τα μαλλιά σου Και τα προβλήματα λιγάκι θα ξεχάσω.

Θα σου γράψω ποίηση στην άμμο, Καθώς ο αέρας σκορπάει μακριά τον καπνό μου. Θα σου ψιθυρίζω στίχους, Που κάποτε έκρυψα στο πολύτιμο τετράδιο μου.

Θα σου μιλήσω για βιβλία. Για τέχνη, μουσική. Θα σου πω τους φόβους και τα όνειρα μου. Για το πόσο θα ήθελα να γυρίσουμε τον κόσμο όλο μαζί.

Θα σου πω για τον έρωτα, για το χρώμα των ματιών σου. Θα σου πω πως έχεις την πιο μαγευτική ψυχή. Ελπίζοντας να κλέψω, Άλλο ένα χαμόγελο σου.

Πες με ρομαντική και ευάλωτη, Δεν αντιλέγω, ίσως και να μαι. Και δε το κρύβω πως θα έδινα τα πάντα Αυτή τη βόλτα για να πάμε.

Μα που είσαι; λείπεις Και τα κύματα δεν ακούγονται τόσο μελωδικά χωρίς εσένα. Ίσως ήμουν υπερβολική Ίσως σε κούρασα.

Δεν έχεις και άδικο.