Barstjes.

Mijn schouder is vermorzeld en mijn hals die doet nu zeer Ik kon nergens heen en jij ging wild te keer Wou je dat het blijvend was? Dat het niet verdween? Waarop ik mezelf bevraag: “Gebeurt dit bij iedereen?” 

Dat vurige paar dat tussen sneren eens lacht. Ondanks woorden niet tellen zeggen ze elk hun gedacht. Zo wil ik ruzie met mijn liefste maken. Waarbij lachende woorden mij niet meer raken.

Alsjeblieft, breek mijn kootjes mijn tussen-merg, mijn laatste loodjes Los van de pook met bestemming in zicht. Breek mijn hand met de jouwe bij ‘t zien van horizonlicht.

Je betwijfelt me en dat vind ik fijn. Zo is er altijd hoop dat je mijn liefste wil zijn.

Hoe hard je ook je best doet en me warme woorden schenkt. Het wachten is op haar en mijn hart heeft nu geen plek.

Dat de knuffels draadjes mogen zijn die we op lange avonden verstrengelen tot ze me netjes kunnen opvangen wanneer jij er niet bent.

Je bent een defecte herinnering. Zo eentje die je zelf moet aanvullen met hoe het had kunnen zijn.

Mijn gedachten. Zie ze daar lopen. Als drukke wegen, herrieschoppend, doorheen de absolute stilte.

Wetende dat deuren weer zullen sluiten barst mijn hart bij iedere zucht die mogelijk vooraf gaat aan de klap die komen zal.

Alsof we in een kring zitten,  waar één zin van oor naar oor gaat Zo praat ik met mezelf tot het authentieke verdwijnt