barsinegi

Ve Ermeniler giderken kesinlikle Adile Naşit'i götürsünler istiyorum…Onno Tunç'u, usta Ara Güler'i, Ayhan Işık'ı da alsınlar. Cem Karaca da şarkılarını alıp gitmeli ki tam olsun. BİZ den başkası kalmasın…Tiyatronun kurucusu Agop Vartiyan'ı (Güllü Agop) ve ilk opera topluluğunu kuran, ilk operetimiz Dikran Çuhacıyan’ı vs vs vs unutmasınlar. Ermeniler hepsini alıp gitseler keşke diyorum.


Bizim bir tanemiz dünyaya bedeldir..sadece BİZ ler kalalım.


Rumlar da gitsin istiyorum. Giderken mutlaka o güzel cumbalı ahşap evleri, hayranlıkla izlediğimiz, hiçbirimizin estetikden anlayabilip köyümüzde falan yapmayı bile denemediği, şehirlilerin ise “Ah bir tane satın alabilsek” diye hayal ettiği Rum taş evlerini ve arnavut kaldırımlarını da götürsünler istiyorum. Koca Mimar Sinan'ı .. Ve Selanik türküsünü, o güzel Rum meyhanelerini ve hep içtiğimiz rakıyı da alıp gitmeliler. Kim neyi varsa alsın da gitsin.


Kürtler Yaşar Kemal'i, Ahmed Arif'i, İsmet İnönü'yü, Bülent Ecevit'i, halayları, halk oyunlarını, ağıtlarını, şarkılarını… Deniz Gezmiş'i, Yılmaz Güney'i, Ahmet Kaya'yı, Erol Taş'ı ve Teoman'ı…Ne bileyim işte bütün profesörlerini, öğretmenlerini, kara cahilini vs. alıp da gitmeli.


Araplar Battal Gazi'yi, kebaplarını ve tavlalarını..
Bulgarlar şarkılarını türkülerini, “Ayletme beni"yi, "Arda boyları"nı, damat halayını, şarkıcı Ciguli'yi:) ve akıtmalarını, börek çöreklerini, tatlı bozalarını…taklitleri yapılan komik aksanlarını, Naim Süleymanoğlu'nu ve Sabahattin Ali'yi…alıp da gitmeli.
Çerkesler de terketmeli burayı…Ama terkederken Yeşilçam'dan Türkan Şoray'ı, Türk edebiyatının içinden ise Ömer Seyfettin'i çekip alsınlar istiyorum. Nazım Hikmet Ran ve isterlerse Çerkes Etem'i de götürsünler giderken…


Lazlar fıkralarını, takalarını, horonu, hamsiyi, muhlamayı ve Topal Osman'ı hatta Kazım Koyuncu'yu…Süryaniler ise kaburga dolmalarını, içli köftelerini, şaraplarını, Coskun Sabah'ı ve Anılar şarkısını da alabilmeli giderken mesela…
Romanlar çingeneler toplasın sazlarını, çadırlarını, Neşet Ertaş'ı ve türkülerini de götürsünler istiyorum giderken.


Aynı ırkımız, dilimiz ve dinimizle bir tek BİZ kalalım istiyorum.
Sonra birbirimize bakalım uzuun uzun…Ve soralım istiyorum.

BİZ kimiz? diye.


Yalnızlık…bir çürüyüş. Bundan sadece bir başkası kurtarabilir. En iyi ve etkili ilaç,hala sevgi ve bir ev.

Bana Kürtlerden nefret etmem gerektiğini söylerdi babam. Kürtler bölücüydü, teröristti, biz Türklerden nefret edendi ve bu yüzden onlardan nefret etmem gerekirdi.

Nefret etmediğim gibi, Kürt arkadaşlar, Kürt kardeşler edindim kendime. Diyarbakır`a, Mardin`e, Bingöl`e ve Batman`a gittim. Kürt canlar konuştu, ben dinledim, Kürt kadınlar anlattı ben kederlendim, Kürt müzikleri, ağıtları dinledim Kürtçe bilmeden ve öğretmen olarak ilk tayinim Tunceli`ye çıkınca çok ama çok sevindim…

Annem, “Tunceliler Alevi, yemeklerinden yeme” dedi ve ben çağrıldığım, buyur edildiğim her sofrada yemeklerini yedim Tuncelilerin. Birçok Tuncelili komşum oldu kahvaltıya çağırdığım, hafta sonları çarşıda dolaştığım, kahve içtiğim.

Abim, Ermenilere kinlenirdi. Onlardan “Ermeni dölü” diye bahsederdi. Bir Ermeni dostum oldu. Ben onu Türk sanıyordum ve o da kendini Türk sanıyordu! Bir gün dedi ki bana, -ama öyle tedirgindi ki bunu derken-, “sana bir sır vereceğim… “ Şaşırdım, “elbette” dedim. “Otuz üç yaşındayım, yeni öğrendim, ben Türk değilmişim” dedi. “Ne var ki bunda, cansın” dedim gülümseyerek. “Ben Ermeniymişim” dedi. “Sen benim dostumsun” dedim… “Biz Erzurumluyuz biliyorsun; bizim ailede ne cumaya gidilir, ne namaz kılınır, ne de oruç tutulur” dedi. “Nasıl anlayamadım” dedi… “Babam, ölmeye yakınken açıkladı bu sırrı” dedi… Sarıldık birbirimize sımsıkı. Babasını affetmeyeceğini söylerken, bir çırpıda affediverdi…

Ayvalık`ta, Rum bir yaşlı amcanın işlettiği pansiyonda kaldım geçen yaz. Sevgilimle o pansiyonda tanıştık. Aktivistti sevgilim, doğa aktivisti. Kah Kaz Dağları`nda, kah Karadeniz`de, kah Mersin`de… Nerede ormanlara kıyılıyorsa, nerede dereler kurutuluyorsa, nerede HES`ler yapılıyorsa benim bir tanem oradaydı. Ben çok sevdim onu. Onun gibi bütünleşemedim doğayla belki. Ama o da benim gibi masallar anlatamadı çocuklara… Biz çok sevdik birbirimizi; doğayla ve çocuklarla geçecek bir ömür düşledik…

Hakkari`ye çıktı askerliği birkaç ay önce. “Hakkari`ye gidemedim hiç, doğası harikaymış” derken kederini duyumsamak içimi acıttı… Hakkari dağlarındaki ters lalelerin fotoğraflarına baktık beraber. Korkuyordu, biliyordum. Hakkari değildi korktuğu, Kürtler değildi. Devletin ne olduğunu, varlığını nasıl sürdürdüğünü ikimiz de farkındaydık. Halklarını sevmeyen, emekçilerini sevmeyen, sularını, ormanlarını, hayvanlarını sevmeyen bir yapıdan bahsediyoruz !

Nice ormanlara kıyıldı HES`ler için; nice derelere, ırmaklara kıyıldı…

Nice canlara, halklara kıyıldı saltanat için; nice çocuklara, genceciklere, güzelliklere…

Sevgilim ölü asker… Duyuyor musunuz beni saraylılar, biat edenler, can olduğunun, emekçi olduğunun, halk olduğunun ayrımına varmadan her boku biliyormuş gibi ahkâm kesenler!

“Bana patates soymayı öğretsene” demişti canım benim. “Umarım, kışlada bütün gün patates soyarım” demişti…

Ne Kürtler düşman, ne Aleviler, ne de Ermeniler ve Rumlar; biz halklar, biz çoğulluklar öyle güzeliz ki, düşmanı halklarda değil, inandığınız, hatta kutsadığınız rezil rüsvalıklarda arayın siz. İnandığınız, kutsadığınız ne varsa, bizi bölen de o, sersefil eden de o, öldüren de…

Babam, can parçamın öldüğünü öğrendiğinde, “Kürtlerden nefret etmiyor musun hâlâ” dedi… Sustum… Yine sordu aynı soruyu, yine sustum. Bana bir tokat attı ve bağırarak sordu bu sefer, “Kürtlerden nefret etmiyor musun hâlâ! “ Baktım babamın yüzüne öylece. ”Canımın mezarı belli ama Cumartesi Anneleri`ni daha iyi anlıyorum” dedim… Sonra ne mi oldu? Canımın yarısını da değil, tamamını yitiren ben hain oldum ve kan revan içinde kaldım…

Son günlerde dağ bayır geziyorum. Sularla, ormanlarla kuşlarla söyleşiyorum; sevgilim ona kavuşamayacağım bir yerde…

Sevgilim ölü asker…

Açın! Kapatmayın gözlerinizi bir dakika Görmüyor musunuz yoksa Bunlar parçalanmış insan bedenleri

Görün, duyun, söyleyin Yazın, çizin, anlatın

‘Evinde yiyecek bir şey olmayan açlığıyla bir başına kalıyor’

soL Haber Portalı'ndan Selin Asker'e konuşan Cizre Yafes mahallesinde yaşayan bir Cizreli, yaşadıklarını şöyle anlattı:

“8 gündür evden çıkamıyoruz. Bazen saldırılar 21.00’de başlıyor, bazen 02.00’de. İnsanların uyumasını bekliyorlar. Silah sesleri, bomba sesleriyle uyanıyoruz. Çatışma yok, saldırı var. Zincirli tanklarla mahalle bombalıyorlar. 4 gündür elektrikler yoktu, az önce geldi, yine gidecektir.

Gıda ihtiyacımızı haftalık getirmiştik, o şekilde idare etmeye çalışıyoruz. Evinde yiyecek bir şey olmayan açlığıyla bir başına kalıyor, kimse evden çıkamadığı için kimse kimseye yardım edemiyor. 8 yaşında bir kız çocuğu öldüğü haberini aldık, cenazesini kaldıramıyorlar. Burada savaş değil, katliam var. Resmi dairelere yerleştirilmiş keskin nişancılar var, sokağa çıkanı avlıyorlar.

'Vali yalan söylüyor; kimseye yardım etmiyor, komşumuz belki açlıktan ölüyor, bilmiyoruz’

Vali, halka gıda yardımı yapıldığını söylüyor ama öyle bir şey yok. Vali kime yardım ettiğini açıklasın, polislere mi yardım ediyor? Kimseye yardım etmiyor, komşumuz belki açlıktan ölüyor, bilmiyoruz. Suriye’den kaçıp gelen komşularımız var. Vali onlara yardım etmiyorsa kime ediyor?

'30-32 terörist öldü diyorlar’ bu da yalan. Yalan söylüyorlar. Ölenler ya çocuk ya da yaşlı. “Terörist” diye bir şey yok burada. Ya açlıktan ya kurşundan öleceğiz.

Ölüden bir farkımız yok, ölü gibi yaşıyoruz. Özgürlüğümüz kısıtlı, artık günleri unuttuk. Çıkıp sokağa yürüyüş yapmak istiyorum. Silahla değil tencere tavayla yürümek istiyorum. Burada 130-140 bin insan yaşıyor, herkes yürüyüşe çıksa bu saldırıları önleriz ama herkes korkudan evine kapandı. Özgür değiliz bu baskılar üzerimizden kalksın.”

Cizre Devlet Hastesi'nde görevli hemşire: Ambulans çalışmıyor, ölü sayısını bilmiyoruz

Cizre Devlet Hastanesi’nde görevli bir hemşire ise şu an hastanede 3 uzman doktor ve 5 hemşire bulunduğunu belirterek şunları söyledi:

“Cizre Devlet Hastanesi’nde polis ablukası var. Acil servis yoğun bakıma taşındı, acil serviste tedavi edilecek hastalar yoğun bakımda tutuluyor. Tek servis açık. Pazar gününden beri hastaneden çıkamayan sağlık görevlileri var.

Üç diyaliz hastasına tek hemşire girebiliyor. 63 diyaliz hastası alınıyordu, şimdi 28 hasta alınabildi. 10 hasta Nusaybin’e ve Şırnak Merkez’e gönderildi. Hastanede üç uzman doktor var, biri cerrahi, bir göz cerrahi, diğeri genel anestezi uzmanı.

“Tek kelime Türkçe bilmeyen annem ziyaretime gelmişti. Başımda bir nöbetçi, anamın başında bir nöbetçi bekliyordu, ben tek kelime Kürtçe konuşursam beni orda annemin gözü önünde döveceklerdi, annem konuşsa görüşü bitirecekler, bunu bildiğimizden ve çok yaşadığımızdan dolayı sadece bakışırdık annem ağlardı ben ona bakardım tek kelime konuşmadan görüş biterdi…”

Hepimiz bilhassa tüm gün girdiğimiz sosyal medyalarda insanların acılarını paylaşmalarına kayıtsız kalmamaya, diğer insanlar tarafından da “Hiçbir şeye sesini çıkarmıyor yav bu” demesinler diye paylaşımlar yapmaya devam ediyoruz. Bu bir gerçek; kimse inkar etmesin. Sosyal medya kimliğimiz artık gerçek kimliğimizle, bizim düşünce duvarımız haline geldiği için insanların düşündüklerini paylaşmalarına bir şey demiyorum. Boşu boşuna bokumuza boncuk kondurmamaya gerek yok Lakin hiç yaşamadığı, hiç gitmediği, Ege ve Akdeniz dışında ülkede gidilecek hiçbir yer yokmuş gibi davranan ve orada yaşanan olayları da sadece kendi yaşadığı şehirde yaşanıyormuş gibi hayal edip konuşan; Tüm gün mynet.com da sevdiği sanatçılar terör açıklaması yapsın diye bekleyen, instagramda orada burada Türk bayrağı fotoğrafı paylaşabildi diye yapabildiği her şeyi yaptığını düşünüp oy kullanmaya dahi gitmeyen, Bu zamana kadar yaşananları bir Kürt’ün ağzından bile dinlemeyip, adamın yaşadığı coğrafyayı öğrenmeye çalışmamayıp, “Yahu bu insanların hepsi mi mal” diye düşünmeden dinlemeye çalışmayan, kendine bir Kürt arkadaş bile edinmeyen, Kürt’lerin Kürt adının bile “karlarda çıkar kart kurt seslerinden çıktığını” düşünen,

Orgeneral Yaşar güler’in sözlerine bakın. 

“Sözleşmeli asker denildi biliyorsunuz, ayda 3600 TL almaları öngörüldü. Hudutta 5 yıl görev yapacak, işi bitince 63 bin TL tazminat alacak. Hiçbir masrafı yok, küçük bir hesaba göre 250-300 bin TL kazanacak. 3 yıl boyunca çağrı yapıldı… Peki kaç kişi başvurdu? 2300… Benim orada 100 bin askerim var. Paralı asker diyorlar. Maaşı iki katına da çıkarsanız sayı artmayacak. Paralı asker bulamıyoruz diye ne yapacağız? Hududu boş mu bırakacağız?”

Türkçe yazmayı bilmeyen tipler, buradan iç savaş çıksın diye kıçını yırtıyor.  

Yıllardır PKK sorunu Kürt-Türk sorunu diye lansa edip insanları birbirine düşman eden terörü çözücez , açılım, akil diyip nemalanan bebek katillerini sayın yapan bu itleri iktidar yaptınız da ne oldu ?

Ne mi oldu ? Senin oğlun cephede can verip yatarken onların oğulları gemiciklerde yan gelip yattı.

Sen cebine girecek 3 kuruşu düşünürken ayağına giyecek bir ayakkabın yokken onlar ayakkabı kutularında voleyi vurdu.

Allah için oy istiyenler eşlerinin kafalarına milyarlık eşarplar takarken sen eve ekmek götürebileceğim mi diye düşünüyordun.

Onlar Amerikalarda okurken sen kendi ülkende okuyamaz oldun.  Ha diyelim çalıştın didindin gençliğinin en güzel yıllarını test çözerek geçirdin kazandın. Bu seferden yaşdığın şehir değilse yurt bulamadın çünkü kontenjenlar yetmedi.  Binlerce Suriyeliye kuçak açan BÜYÜK TÜRKİYE cumhuriyeti ( Evet cumhuriyeti küçük harflerle çünkü gocunanlar var. ) sana 1 odayı çok gördü 1000 odalı saraylarda kalırken.

Yalnız kendi ülkelerinde değil diğer ülkelerde de savaş seviciği yapanlar “Çocuklar balık gibi kıyıya vururken” bunun sorumlusu kendileri değilmiş gibi ahkam kesmeye devam ettiler. Şimdi şehit haberleri gelirken “Vatan için evlatlarımızı feda etmeye hazırız” diyenler çürük raporu alıp göndermediği oğullarını mı sokacaklar savaşa ? Kaç AKP’linin çocuğu savaşa gidecek ?  

Seçimlere hile katanların “Trafolara kedi girdi” yalanına uyuduğunuz için bugün korumasız gezmeye yüreği olmadan “Amacım şehit olmak” diyip sizle dalga geçebiliyor. Siz dün çürük raporlarıyla askere göndermediği sizden çaldığı paralarla gemiciklerde beslediği çocuklarının mağduriyet yalanlarına inandığınız için bugün şehit babalarına karaktersiz demeye ceseret bulabiliyor. Ve dalga geçermiş gibi “Benim 5 çocuğum var onları millete vatan ederim “gerekirse” diyor”  GEREKİRSE kelimesinin altını çiziyorum çünkü ordaki gerekirse sizlersiniz. Sizin oğullarınız ölecek sizler ölücek ki gereksin.