Akşamüstü tadında

Ve ben bugün bayramda çalışıyorum tebliğ kağıdını imzalarken resmi olarak 5 seneyi doldurduğumu fark ettim barbunya halkı

Size daha önce hiç bahsetmediğim bir durumdan bahsedeceğim. ( Ki bana teşhis konduğu zaman bu kadar popüler değildi. )

Bana bundan sekiz sene önce DEHB teşhisi kondu. Ki bu teşhis konması için ben uzun soluklu terapi süreci geçirdim.

Şimdi sosyal medyada çok fazla bu durumla ilgili paylaşım, yorum, örnek ve bunu kullanan insan görüyorum. Ben ilk teşhis konduğu andan itibaren ilacı da hayatımda yaşadığım zorlukları da yok sayan, "Hayır! Bununla baş edebilirim." diyen bir noktada var oldum. Çok yorucuydu ama inat ettim. Taa ki geçen sene hayatım iyice zorlaşıp, psikoloğum bu konuda sakin ve ılımlı bir şekilde tekrar test yapalım mı diye sorana kadar. Sonrasında bir trafik cezası ve dibe çöküş....

Hala sinir oluyorum bir çok şeye. Hala çok zorlanıyorum. Eski halimi çok özlüyorum vs vs.

Ama asıl neye gıcık oluyorum biliyor musunuz? Psikolojik birçok hastalığın popülerite ile basitleştirilmesine ya da abartılmasına. Ya da kullanılmasına, normalleştirilmesine.

Şu an bile ben bunu yazarken arkadaki hatunun yaptığı yorumları dinlerken duyarken çok zorlanıyorum ama bunun sebebiyle ilgili konuşmakla ilgili çekiniyorum. Çünkü niye? Çünkü Instagram, çünkü Twitter, çünkü her ne haltsa sosyal medya.

Öyle işte.

Kafam hala güzel sjsjddkdk

şeker hastasısın sen kadın ne içiyon o kaaa derler de işte başlayınca duramayanlardan mısınızdır? Ben öyleyim

Aklınız hayaliniz durur (yani beni biraz olsun tanıyorsanız) alttan aldıklarıma, gülüp geçtiklerime.

Bende hayret ediyorum. Bazen de eğleniyorum.

Bir benzerime yansıma ve farkındalık oluyorum.

Bu zincir çok güzel, bu zincir çok kıymetli.

Birbirimize böyle destek olup, "ben seni görüyorum, anlıyorum ve senin yedi sene sonraki halinim" diye bakıp, elini tutabilmek...

Benim elimi tutan bir kadın, benim elini tuttuğum bir kadın ve eminim o kadının elini uzatacağı bir kadın var.

İki senedir ben ve ben olmak üzere tatile gidiyorum.

Bilen bilir İzmir'dir benim kalbim, sığındığım limanım. Bu sene bir değişiklik yapıp, uzun zaman sonra Antalya'ya geldim.

Kaş'tayım. İlk defa geliyorum. Hep isteyip ertelediğim bir tatil planıydı çünküüüü Eskişehir'den buraya gelmek 1282734 saat sürüyor ki öyle de oldu.

Hiç gücüm yoktu, kendime inancım güvenim yoktu. Bakmayın hala da biraz tedirginim. Kazadan sonra gelen bir tedirginlik bu ama beni yine bilen bilir öyle de olsa üzerine giderim.

Ama bu sefer farklı. Bu sefer sindirerek, bu sefer farkında olarak, sabırsızca kaçarak değil, hissedip yavaş yavaş iyileşerek ilerliyorum.

İnsan gerçekten her sene başka farkındalıklarla ilerliyor tabii buna açıksa.

Kendimi bu konuda şanslı hissediyorum. Farkındayım, sakinim, dingin bir Şeyma halindeyim. Kendimi zorlamadan yıpratmadan bir şeyler yapmak, ilerlemek istiyorum.

Bu şeymaya hiç alışkın değilim ama seviyor gibiyim.

Tatile gelirken tedirgin oldum ilk defa, Sanki ilk defa tek başıma tatil yapıyormuşum gibi.

Ama sonra gözümü kapattım içimdeki bütün benlerle beraber kendimi dinledim. Bizim bu yolculuğa çıkmamız lazımdı. Birbirimizi hiçe saymadan hep beraber.

Bugün yolculuğumuzun ilk günü ilk akşamı.

Yine tatil günlükleri gelecek tabiykiii

Ama herhalde ilk defa bu kadar bilinçli ve olgun bir iç dökmesi yapıyorum.

Cok kısa bir süre önce trafik kazası geçirdim.

Öncesinde çok zor bir ay geçirdim kendi adıma.

Ve şu an ne hissediyorum biliyor musunuz barbunya halkı?

İlk defa kabul ediyorum ben bircok insana yol arkadaşı oldum. Annem, abim, eski eşim, arkadaşım, kardeş gördüğüm can yoldaşım. Alan tanıdım vs.

Ama benim otuz senelik hayatımda hiç yol arkadaşım olmadı. Bunu bugün demagoji gibi yazmıyorum. Bu bir aydınlanma. Bir farkındalık ve kabul ediş. Çünkü ben izin vermedim. Çünkü ben izin vermedim. Çünkü ben canım yanıyor demedim. İhtiyacım var demedim.

FMF, şeker, dehp gerçekten yorucu oluyor.

Bugün gündüz ani şeker düşüşü yaşadım evde.

Yalnız olunca bir miktar korkutucu oluyor.

Soğuk soğuk terleme, göz kararması, beyin ve bütün vücudun uyuşması, nabız hızının artması... Telaşını kontrol etmeye çalışmak. O anın bitmeyecek gibi gelmesi sonra sana kalan baş ağrısı.

Üstelik iki kedi annesi olarak onları düşünmek ayağıma dolanırlarsa düşersem diye çalışan bir kafa falan...

Bir de tost yaparken yaşadım bu durumu. Kendimi iyi ki yakmadım. Alışkınım aslında usulca kendimi yere bırakmaya ama gerçekten alt üst ediyor insanı.

Hala gafam ağrıyor...

Sevgili barbunya halkı

Ben şöyle bir şey yaptım.

Üç senedir küratörlüğünü yaptığım galeride bu sefer kendi kişiler sergimi açtım.

Ben kendimi bildim bileli hayatımdaki hiçbir insana kendimi tamamen açmamışım.

Anneme, en yakın arkadaşıma, sevgilime ya da kimle tanımlıyorsanız.

Hiç tam anlamı ile sırtımı yaslayamamış ya da kıyamamışım.

Öyle işte.

Eğer bir insana yük olmadığınızı ya da aklı kalmasın diye kendinizi kahretmediğinizi hissediyorsanız bence çok şanslısınız.

Geceniz güzel olsun.

Ben yine kimseye ağlayamadığım için kendimi iyiyim tesellisine boğmak ya da ağlayarak uyuyakalmak arasında bir yerdeyim.

Oysa şefkatli bir eli ne çok istiyor saçlarım.

He bir de muhtemelen bunu sabah silerim niye çünkü Şeyma olmak bunu gerektirir.

Merhabalar barbunya halkı,

Ben böyleli şeyler yapıyorum Eskişehir'de.

Bugün İstanbul Modern'i uzun zaman sonra ziyaret etme fırsatı buldum.

Kısıtlı zamanımız olmasına rağmen keyifli etkileşimli bir gezi deneyimi oldu.

En mutlu olduğum şey çok sevdiğim, sürekli savunmasını yaptığım, uzmanlığımı ve akademik kariyerimi üzerine geliştirmek istediğim çağdaş türk sanatçıları (özellikle D grubu sanatçıları)nın eserlerini görmek oldu.

Fahrelnisa Zeid, Oğlu, Nurullah Berk vs.

Üstelik çok fazla yabancı ziyaretçi alan bir yerde böyle sanatçılarımızın eserlerinin olması ekstra mutluluk verici.

Batıya saygı duyarken, kendi sanatçılarınızı da sevmeyi, öğrenmeyi, izlemeyi ihmal etmeyin barbunya halkı.

Ben şimdi kürkçü dükkanıma dönüyorum maalesef.

Ben gerçekten konuşmak istiyorum kendimi bildim bileli.

Bu inanılmaz bir güç bence. Ne yaşıyorsan nasıl yaşıyorsan farkında olarak yaşamak.

Hem çok güçlü hissediyorum kendimi hem çok kırılmış ama hiçbirini olumsuzlaştırmıyorum. Hepsine karşı aldım kabul ettim diyerek yoluma devam etme bilincindeyim.