na przestworze gwiazdy!

Ktoś bzu gałąź pod oknem poruszył liliową. To powiał wiatr wiosenny i okno odmyka. Stoję w oknie i słucham, jak płynie muzyka. Myślałem, że zapomnę. Pamiętam na nowo.

Bo tyś jest razem piekło, gdzie rodzą się żądze, I niebo, w którym miłość niczego nie żąda.

On to rzekł, czy rzekł księżyc, czy woda to rzekła. Padłem, głowę ukrywszy rękami obiema: "Nie ma nieba ni ziemi, otchłani ni piekła, Jest tylko Beatrycze. I właśnie jej nie ma".

– i to wzbierające w sercu uczucie, które wstawało co wiosna i zjawiało się co jesień budzącą się tęsknotą nie wiadomo do czego, do śmierci może czy też do niepodobnych do prawdy urzeczywistnień.

przepełniły go prądy z dna i wspomnienia, nie wspomnienia, sny jakoby, gdzie mieszały się minione zdarzenia i rzeczy, które nigdy nie istniały, i rzeczy, które chciał, aby odbyły się –

Plejady to gwiazdozbiór już październikowy: Wypływa nad horyzont ciemno i okrutnie I patrzy na schylone, zadumane głowy, Na połamane brzozy i pobite lutnie. Przechodzi i o świcie drży nad moim domem, Posyła promień cichy, ale przenikliwy, I głosem mówi do mnie, i takim znajomym, Że może jest kto jeszcze na świecie szczęśliwy. Szczęśliwy, który kocha; szczęśliwy, kto wierzy; Szczęśliwy... albo tylko tak jemu się zdaje... Szczęśliwy, który łąką o świtaniu bieży I na jesiennym niebie widzi gwiazdy maja.

I więcej poczuć nie mogę: I noc, i ciało twoje, i serce, i góry, I zimny powiew, który zabiega nam drogę, Powiew od zimnej chmury.

O serce moje zgłodniałe, cyt! To płatków kwietnych opada rój, To kadzidlany ściele się zwój, Idzie Lilith... idzie Lilith...

Do widzenia, dobranoc... kiedy się ujrzymy? Czy się spotkamy w morzu wieczystym i kiedy? Może, gdy smutnej wiosny miną blade biedy, Spoczniemy, połączeni mdłym całunem zimy.

Noc nas ogarnia i muzyka Świerków szumiących o dniu. Ciało twoje z rąk mi się wymyka. Zostańmy tu!

Złociste liście zginą i jesień ta zginie, I złe — i dobre nawet — miną gwiazdozbiory. Więc po cóż nam — jak gwiazdom zagubionym w mroku Spalać się ogniem wiecznie, kiedy chłód nas czeka? Po cóż świecą plejady i łzy w twoim oku, Gdy je ogarnia czarna przemijania rzeka?

Plejady to gwiazdozbiór już październikowy. Październik to bezpieczna, zadumana pora. Na czarnej ścianie nieba ślad karabinowy: Blaski gwiazd pełne lęku i pełne wieczora.