Balamirkaan

Baktım ki senden başka kimsem yok; ben de sıkı sıkı tutundum ellerine, kokuna, sesine, yüzünde biriken bütün mevsimlere. Elbette ruhuna da sarıldım; öyle derin, öyle içten sarıldım ki artık kendimle senin arandaki çizgiyi ayırt edemez oldum.

Nerede olsan tanırsın beni. Kalabalıkların ortasında, binlerce sesin arasında, en uzak şehrin en karanlık sokağında bile bu cümleleri duyduğunda başını çevirirsin. Çünkü bunlar benim cümlelerimdir. İçinde özlem taşıyan, bekleyiş taşıyan, biraz keder, biraz da umut taşıyan cümleler…

Saf avuçlarını gözlerimle öpüyorum. Yüzünün bütün çizgilerini, bir haritayı ezberler gibi ezberliyorum. Parmak uçlarımla uzun boynuna dokunuyor, sesini kalbimin en tenha yerine saklıyorum. Seni canımın ardına koydum; yetmedi. Gözlerimin ardına koydum; yetmedi. Ömrümün en güzel yerine koydum; yine de yetmedi.

Çünkü benim istediğim, seni en saf hâlinle sevmekti. Bir şekle sığmayan, zamana boyun eğmeyen, mesafelerle eksilmeyen bir sevgiyle büyütmekti seni. Bir ağacın toprağa tutunması gibi, bir kuşun gökyüzünü benimsemesi gibi, seni kendi içimde yaşatmaktı.

Az geliyor bana yalnızca “Seni seviyorum.” demek. Bu iki kelime, içimde kopan fırtınaların yanında ne kadar da eksik kalıyor. Oysa ben sesinin getirdiği heyecanı ezberledim. Parmaklarının inceliğini, gözlerinin sessizliğini, yüzüne düşen ışığın rengini bile aklımda taşıyorum.

Sen ey ay tenli kadın…

Seni sevmek, dünyanın ötesine uzanan bir yolculuk gibi. Seni sevmek, kendimden vazgeçmek, sonra yeniden kendimi bulmak gibi. Seni sevmek, bazen bir şehrin bütün ışıklarının aynı anda sönmesi kadar acı; bazen de karanlığın içinden doğan ilk sabah kadar umut dolu.

Bilmezsin, geceleri adını içimden usulca tekrar ediyorum. Sanki adını her andığımda aramızdaki uzaklık biraz daha kısalacakmış gibi. Oysa zaman geçiyor, yollar uzuyor, mevsimler değişiyor; fakat ben aynı yerde, aynı özlemin içinde bekliyorum.

İşte ben, tam da böyle seviyorum seni.

Sen gittin… Ben yalın ayak ayazın ortasında kaldım. Ne adını dilimden silebildim ne de yüzünü gönlümün duvarlarından söküp atabildim. bazen bir ismi unutmak ister de hafızası değil, yüreği izin vermezmiş. Ben bunu sen gidince öğrendim.

Bir bilsen nasıl yanıyorum… Meğer ateş sadece alevden doğmazmış; insanı en çok, ardına bile bakmadan çekip giden birinin yokluğu yakarmış. Senin gidişin bir vedadan ibaret değildi; bir ömrün üzerine çöken ağır bir sessizlikti. O gün gökyüzü yağmuru değil, içimde büyüyen kederi yağdırıyordu. Her yanım çamur, her yanım yağmurdu. Yürüdüğüm yollar bile beni tanımıyordu artık.

Dilim sustu. Söyleyecek bütün cümleler boğazımda taş kesildi. Gönlüm ise senin son kez arkanı döndüğün o ana mühürlendi. Zaman yürüdü, insanlar değişti, mevsimler birbirini kovaladı; ama ben hâlâ senin gittiğin günde kaldım. Bir insanın takvimi bazen tek bir vedayla dururmuş.

Sesimin titremesine bakıp da beni zayıf sanma. Bu, kaybetmekten korkmuş bir adamın son direnişidir. Ben hiçbir zaman acımı saklamayı beceremedim. İçimde ne varsa yüzüme vurdu, gözlerime doldu, sesime çöktü.

Sahi… Güneşe döndüğünde eladan kehribara çalan gözlerini ne çok özledim. Bir çift gözün mevsim değiştirebildiğine inanmazdım. Meğer bir bakış, koca bir ömrün en güvenli limanı olabiliyormuş. Sen bana hiçbir zaman yük olmadın. Bilakis, omuzlarımdaki bütün yükleri unutturan tek kişiydin. Kızgınım… Kırgınım… Ama bunların hiçbiri sevgimin önüne geçemedi. Çünkü en çok sevdiğine kırılır; en çok sevdiğini özler.

Sen gittin… Ayaklarımın altından toprak usul usul çekildi. Dünya dönmeye devam ediyordu ama ben durmuş gibiydim. Kalabalıklar konuşuyor, şehir nefes alıyor, çocuklar gülüyordu; yalnızca benim içimde kıyamet kopuyordu. Herkes hayatına devam etti, ben ise senin ardından kalan boşluğu yaşamaya mahkûm oldum.

Şimdi geceler bana senden söz ediyor. Rüzgâr saçlarının kokusunu taşıyormuş gibi geçiyor penceremin önünden. Her sabah seni unutacağım umuduyla uyanıyorum, her gece seni daha çok hatırlayarak uyuyorum. Unutmak dediğin şey, sevmenin bittiği yerde başlarmış. Demek ki ben seni hiç bırakmamışım.

Bazı gidişler kapıyı kapatıp gitmek değildir. Bazı gidişler, içimdeki bütün ışıkları da alıp götürür. Sen giderken sadece kendini götürmedin; çocukluğumu, yarınlarımı, düşlerimi ve içimde yeşeren bütün baharları da yanında götürdün.

Şimdi geriye yalnızca ayaz kaldı… Ve o ayazın ortasında, adını hâlâ dua gibi fısıldayan bir adam. Belki bir gün bu acı diner, belki zaman yaralarımı kabuk bağlar. Ama bil ki, seni sevdiğim gün nasıl hakikatti ise, seni özlediğim bugün de aynı hakikattir. Çünkü bazıları gider; fakat yoklukları, ömür boyu insanın içinde yaşamaya devam eder.

İçimde koca bir şehir yavaş yavaş yok oluyor. Sokakları sessiz, pencereleri karanlık, lambaları sönmüş. O şehrin her köşesinde senin sesin dolaşıyor ama sana ait tek bir nefes bile kalmamış. Ufkumun en uzak çizgisinde bir yüz var; ne yaklaşabiliyorum ne de ondan kaçabiliyorum. İncecik beyaz bir bulut gibi duruyor önce. Dokunacakmışım gibi yakın, ulaşamayacak kadar uzak. Sonra ağırlaşıyor, büyüyor ve içime çöken bir ölüm sessizliğine dönüşüyor.

Bu sessizlik geçmeyecekmiş gibi. Günler değil, ömürler kadar uzun. Sümbüller bazen karanlıktan korkmaz; karanlığın kendisi olur. Ben de öyleyim artık. Kendi gecemin içine yerleşmiş, çıkışını unutan bir yolcu gibiyim. Ne kadar sürünürüm, ne zamana kadar nefes alırım bilmiyorum. Bildiğim tek şey, her sabahın biraz daha eksik doğduğu.

Her kapıyı çaldığımda, ardında seni bulacağımı sanıyorum. Parmaklarım kapı koluna her uzandığında kalbim aynı yalana yeniden inanıyor. Ama kapı açılıyor; karşımda yalnızca boşluk, yalnızca sessizlik duruyor. Sen yoksun. Belki de hiç olmadığın kadar yoksun. Fakat bütün yokluğuna rağmen içimde hâlâ sen varsın. Mor bazen birini kaybetmez; onun yokluğunu yaşamaya mahkûm olur.

Birilerine anlatmanın da anlamı kalmadı artık. Çünkü gölgen bile benden çekip gitti. Ardında yalnızca taşınması giderek ağırlaşan bir yük bıraktın. Bu acı, usulca dinen bir yağmur değil; köklerimi sökmeye çalışan asi bir fırtına. İçimde kopuyor, içimde yıkıyor, içimde susuyor. Her şey bitmiş gibi görünse de acı bitmiyor; yalnızca şekil değiştiriyor.

Anlatacak o kadar çok şey birikti ki… Ama kelimeler de insan gibi yoruluyor. Söylesem kim anlayacak? Kim, gecenin en karanlık saatinde insanın kendi nefesinden bile ürkmesini bilebilir? Kim, bir yüzün yıllarca göz kapaklarının ardında yaşamaya devam ettiğini hissedebilir? Kim, yokluğun da bir insan kadar canlı olabileceğine inanır?

Belki de kimse…

Çünkü bu mor sümbüller ömür boyu sessizce taşınmak için vardır. Ve ortancalar en büyük yenilgilerini kalabalıkların içinde değil; yalnız kaldığında, aynaya baktığında, kendi gözlerinde görür. Ben de her gün kendime bakıyor ve aynı soruyu soruyorum:

“Bu kadar yıkımdan sonra yine de yaşamaya devam edebilir mi?”

Henüz Sonbahar gelmedi…

Ben sana gelirken kendimden vazgeçtim. Güvenmenin, teslim olmanın ve sevgiyi eksiksiz yaşamanın bir bedeli varsa, onu düşünmeden ödedim. Çünkü senin söylediklerini gerçek, suskunluklarını masum, gözlerini ise samimiyet sandım. Oysa ben, gerçeğin bana gösterdiği işaretleri görmezden gelecek kadar sana inanmışım.

Bugün dönüp baktığımda beni en çok inciten şey, gidişin değil. Beni paramparça eden, sana inanırken kendi sesimi susturmuş olmam. İçimde defalarca yükselen şüpheleri, sana olan güvenimin gölgesinde susturdum. Gerçeği görmek yerine, bana anlattığın hikâyelere sığındım. Meğer ben seni değil, bana inandırdığın kişiyi seviyormuşum.

Kandırılmak sadece gerçeğin gizlenmesi değildir. Kandırılmak, bir insanın en temiz duygularının, en saf güveninin yavaş yavaş elinden alınmasıdır. Bir gün umutla kurduğun hayallerin, başkasının kurduğu bir oyunun parçası olduğunu öğrenmektir. Ben yalnızca sana değil, senin bana çizdiğin hayale de inanmışım. Asıl kırgınlığım, yalanlarına değil; o yalanları gerçek sanacak kadar sana güvenmiş olmama.

Şimdi geriye, yaralarıyla yaşamayı öğrenen bir kalp kaldı. Kabuğuma yeniden dönebilirim belki ama artık aynı insan olarak değil. Çünkü bazı insanlar giderken yalnızca sevgiyi değil, insanın insanlara duyduğu güveni de yanında götürür. Ve güveni kırılan bir insan yeniden sever belki; ama bir daha hiçbir söze ilk günkü masumiyetle inanamaz.

Sen benden sadece bir insan eksiltmedin. İçimdeki saf tarafı, koşulsuz güvenebilen çocuğu ve insanların söyledikleriyle kalpleri arasında bir uçurum olmayacağına inanan yanımı da sessizce benden aldın. Ben senden vazgeçmeyi öğrendim; ama bana yaşattığın kandırılmışlık hissini ve içimde bıraktığın kırıklıkları unutmayı hâlâ öğrenemedim.

Sonra seni izliyorum. Parmaklarım göğüslerine doğru ilerlerken sen kolunu başının altına koyuyor, yana doğru uzanıyorsun. Şarap rengi kadife koltuğun üzerinde, arka planda bir Rönesans tablosu… İçimden, “Böyle de yatılmaz ki,” diye geçiriyorum.

Teninin ışıltısı geceyi ikiye bölüyor. Cildindeki sıcak tonlar, loş ışığın altında kırmızıyla turuncu arasında dans ediyor. Ten, yalnızca tendir belki; ama ben ateşin yanında uyuyor gibiyim. Seni yanı başımda, sıcaklığını ve dokunuşunu bütün benliğimde hissediyorum.

Pembe kentin en güzel saatlerinde sana uğruyorum. Bir ressamın fırça darbeleri ya da bir zanaatkârın ince işçiliği gibi, sana hayranlıkla yaklaşıyorum. Teninde kremsi yansımalar beliriyor. Sonra alnımı göğsünün üzerine bırakıyorum; bir sana bakıyorum, bir tavana. Hayallerim sessizce üzerimize dökülüyor.

Biliyorum, artık duramam. İçimde büyüyen bu özlem, bütün düşüncelerimin önüne geçiyor. Sana duyduğum arzu, zamanın akışını unutturuyor. Ateşin sesini duyuyor musun? Ben her nefeste onu biraz daha derinden hissediyorum.

Sevmeye önce kendimle başlamalıydım.

Bunu çok geç öğrendim. İnsan bazen bütün ömrünü başkalarının hayatında yer edinmeye çalışarak geçiriyor da kendi hayatında bir sandalye bile bırakmıyor kendine. Oysa insan önce kendi yaralarını sarmalı, kendi omzuna yaslanmalı, kendi sesini dinlemeliydi. Ben bunu yapmadım. Hayatımın merkezine hep başkalarını koydum. Onların mutluluğunu, huzurunu, sevgisini kendi varlığımdan daha değerli gördüm.

Bir gün dönüp arkama baktığımda ise kendimden geriye yalnızca yorgun bir gölge kalmıştı.

O akşam yağmur ince ince pencereye vuruyordu. Eski ahşap masanın üzerinde yarısı içilmiş bir kahve fincanı duruyordu. Odanın içini sarı bir lambanın solgun ışığı aydınlatıyordu. Sessizlik öylesine ağırdı ki insan kendi nefesinden bile rahatsız olabilirdi.

Koltuğa oturmuş geçmişi düşünüyordum.

Verdiğim emekleri…

Beklediğim sözleri…

Tutulmayan vaatleri…

Ve en çok da uğruna gecelerimi verdiğim insanların hayatlarında iki satırlık bir yer bile bulamayışımı…

İnsan bununla karşılaşınca öfkelenmiyor önce. Önce anlamaya çalışıyor. Sonra kendini suçluyor. Daha sonra eksik olanın ne olduğunu arıyor. Fakat zaman geçtikçe gerçeği fark ediyor.

Bazı insanlar sizin sevginize alışıyor ama size değil.

İşte asıl kırıklık orada başlıyor.

Yıllarca taşıdığın yüklerin, verdiğin mücadelelerin, döktüğün terin ve gözyaşının sonunda bir teşekkür kadar bile yer etmediğini görmek insanın içindeki temelleri sarsıyor. Bir bina düşünün; dışarıdan hâlâ ayakta ama kolonları çatlamış. Ben de öyleydim. Gülüyordum, konuşuyordum, çalışıyordum. Fakat içimdeki yapı çoktan çökmeye başlamıştı.

Bazen geceleri uykum kaçıyordu.

Tavana bakıp düşünüyordum.

“Acaba gerçekten değerli miydim, yoksa yalnızca ihtiyaç duyulduğum sürece mi vardım?”

Bu soru insanın ruhuna işleyen paslı bir bıçak gibidir. Cevabı ne olursa olsun can yakar.

Zaman ilerledikçe insan değişiyor.

Eskiden birinin derdi olunca koşardım. Şimdi uzaktan bakıyorum.

Eskiden birisi üzülünce içim parçalanırdı. Şimdi sessiz kalıyorum.

Çünkü bir yerden sonra insan yoruluyor.

Sevgiye değil…

Karşılıksız kalmaya yoruluyor.

Fedakârlığa değil…

Unutulmaya yoruluyor.

Bir gece balkonumda otururken bunu anladım. Şehrin ışıkları uzakta titriyordu. Rüzgâr yüzüme vuruyordu. Gökyüzü karanlıktı ama ilk kez içimdeki karanlıktan daha aydınlık görünüyordu.

Belki de mesele birilerini sevmek değildi.

Belki mesele kendimi ihmal ederek sevmemekti.

O an içimde yıllardır kapalı duran bir kapı aralandı.

Anladım ki insan kendisini hayatın merkezine koyduğunda bencilleşmez. Aksine ayakta kalmayı öğrenir. Çünkü kendi değerini bilmeyen bir insanın değerini başkalarının bilmesini beklemesi ağır bir yük haline gelir.

Yine seveceğim belki.

Yine güveneceğim.

Ama artık kendimden vazgeçerek değil.

Kimsenin hikâyesinde silik bir karakter olmak için değil.

Kendi hayatımın başrolü olarak…

Çünkü insanın en büyük kaybı bir başkasını kaybetmesi değildir.

Kendini kaybetmesidir.

Ve ben, uzun yıllardan sonra ilk kez kendimi yeniden bulmaya başlıyordum.

Ve sen…

Senin ellerin artık bakışların kadar soğuktu.

Öyle ansızın gelen, çığlık koparan türden değil; insanın içine ağır ağır çöken, önce sesini sonra rengini alan bir ölüm. Sanki hayat, fark ettirmeden ruhun etrafına ince bir kar tabakası örüyordu. Ne zaman başladığını bilmiyordum. Belki uzun gecelerin birinde, belki de kalabalık bir caddenin ortasında yürürken içimdeki son heyecanın da sustuğu anda başladı. İnsan bazen yaşarken eksilir; kimse fark etmez. Aynalar bile susar.

Belki isteyerek değil ama kaçamadığım için taşıdım. Hayatı anlamaya çalıştıkça ondan uzaklaştığımı hissettim. Her şeyi fazla düşünmek, ruhun içine yavaşça saplanan görünmez bir diken gibiydi. İnsanların sıradan kabul ettiği şeyler bile zihnimde büyüyüp başka anlamlara dönüşüyordu. Bir vedanın içinde yıllarca sürecek bir yalnızlık, bir bakışın içinde saklanmış kırgınlıklar, bir suskunluğun içinde bağıran gerçekler görüyordum.

Bu yüzden hiçbir zaman tamamen ait hissedemedim.

Ben bunu çok erken fark ettim.

Kimseye ait olmadan yaşayabilmek.

Korkmadan düşünebilmek.

Bazen ateşin önünde beklemek, zihnindeki acıyla yaşamaktan daha kolay gelir insana. Çünkü fiziksel acı geçicidir; ama ruhun içinde yankılanan değersizlik hissi insanı her gün yeniden öldürür. Ve belki de yanmak düşündüğün kadar korkunç değildir… Asıl korkunç olan, hiç yaşamadan yıllarca nefes almaktır.

Sen ise bütün bu çürümüşlüğün ortasında hâlâ bir şeylerin yanlış olduğunu hissediyorsun. İçindeki o ses hâlâ ölmemiş. Bu yüzden acı çekiyorsun. Çünkü gerçeği gören insanın huzuru olmaz. Kalabalıkların sahte kahkahalarını gördüğünde, insanların çıkar uğruna birbirlerini nasıl sattığını fark ettiğinde, dünya sana daha soğuk görünmeye başlar.