Bad Ending Films

Sessizliğin güzel günler getirecek olduğunu bilmek önemli. Bunu unutma!

Evet ilişki zor ama sevmek çok kolay. Bu değişmeyecek sanırım ve sevmenin bu kadar kolay olduğunu bilmek bana devam etmem için güç verecek her zaman.

Göz kapayıp açana kadar aşık olmuşum ve bu bağımsız bir iskandinav yapımı film gibi. Sakin ve Anlık değil, uzunca bir sürede gelişen ve birbiri içine geçmiş yapılardan oluşan karmaşık bir süreci aktarıyor. Yetişkinliğimin en büyük ilişkisini yaşamaya adım atmışım aslında. 

Daha önceki en büyük aşk acısıydı, karışıklık olmasın!

İlişki sancıları yaşamaya başladığım an bunun farkına vardığım ilk an. Sanırım bu süreç böyle oluyor. Bir şeyi kabullenmek önemli, bunu da unutma! Kendini ve nasıl bir insan olduğunu kabullenmek ve bunun arkasında durmak önemli. Güzel günlerin fazla olması, aşk hikayelerinin kalıplaşmış yapıları ve sevilmeye dair takıntıları fark etmek. Dinliyor musun neler diyorum? 

Bütün bunları sorgulamak ne demek biliyor musun? Kafandaki ölümsüzün ölmesi ne demek? Bir insanın ölmesi ne demek? Babanın ölmesi ne demek? Bir aktörün?

Hayatın garip bir evresi burası. Materyal ve manevi olarak hem kayıpların en sahicisini hem de kazançların en büyüğünü kucaklama evresi. Her şeyin bu denli birbiri içine geçebilmesine dair aydınlanmama tanık oluyoruz. Mazur görün.

Hayatta kendime bambaşka sorular soruyorum artık ve cevaptan çok bilinmezim var. Çok fazla gri de var.

Komik bir anım var; küçükken bir dönem Sanskirit diline ilgi duymaya başladım. Tarihi, yazı biçimleri, nasıl konuşulduğu vs. Sonra yazı çeşitliliklerine takıldığım bir noktada, benim spesifik olarak beğendiğim ilk dönem yazı şeklini incelemek için adamın biri 5 yıl Tibet’e gidiyor ve ustalarla çalışıyor. Bu adam bir dövme sanatçısı ve Londra’da bir mekanı var. Çalışmaları var ve inanılmaz şeyler. Hayalim, o adama gidip hayatın yalnızca siyah ve beyaz olmadığına dair bir dövme yaptırmaktı.

Hayal edebilecek en somut şeyi elinde tutmak, dokunmak, hissetmek ama en önemlisi ellerinin arasında olduğunu bilmek aitlik ve sahiplik duygusu. Açgözlü ve hayvansı iç güdülerle tüketmek, içine çekmek ve içine girmek. Tam doyuma ulaşacağın sırada hala açlık hissetmek, bunca saldırıdan sonra tükendiğinden emin bakışların karşısında taptaze o el değmemiş görüntüyü bulmak. Şaşkınlık sonrasında gelen o sonsuz hayret ve hayranlık duygusu.

Elinde hissedebileceğin en somut şey hala onu yumruklarınla sıkıca sarmalarken; değişir! Evrim geçirir, mutasyona uğrar, olduğundan başka bir şeye dönüşür. Olabilecek en akışkan, en hafif ve en kontrolsüz şeye. Hala kapalı duran yumruklar işe yaramaz, kapıları sıkıca kilitlenmiş duvarlar da. Dünya üzerinde var olan hiçbir engel bu kaçışı durdurmaya yeterli değildir. Hata yoktur, hatalı da, suç da, suçsuz da suçlu da. Öyle bir evrimdir ki bu varoluşun en büyük kanıtlarından biri olarak bile sunulabilir. Var olmak için zorunlu ve bitmek tükenmez bir döngünün kanıtı.

Parmakların arasından akıp giderken “o”, izlemek içindeki bütün karmaşıklıklarla, çaresizce ve adı konulmamış diğer binlercesi ile, zamanı da beraberinde götürür, geri döndürülemeyen ve garip bir hüzün veren. Talep edilen o dingilliğin, huzurun ve sessizliğin içinde sadece anılar kalır geriye. Beyne hükmeden, hücum eden anılar, belli belirsiz, anlık ve zamansız. Hasret ve özlem, kırgınlıklar ve pişmanlıklar, yalnızca öfke, ateş gibi kendini hissettiren sevgi ve keşkeler. Binlerce kilometre uzakta ya da tensel olarak sıfırlanan mesafede, hiç fark etmez. Anılara hapsolmaktan geçmekte olan zamanı kaçırmak pahasına olsa da…

Yemekten sonra içilen sigara tadı verir ya da insanın nefes aldığını hissettiği nadir anlar gibidir. İnsana öyle güzel bir keyif yaşatır ki… ama o doyumsuzluk hissiyle doğar yeniden, bitmek bilmeden sonsuza dek süren bir açlık. Sadece keyif verdiği için de değil ayrıca yaşamsal olduğu için de.

Bahsettiğim nasıl bir acı bilir misiniz ey kimseler. Kurtaramadım onu. Acısından çekip çıkaramadım. Bir başkası geldi hiç yoktan. Aldı oradan onu hiç beklemediği, tahmin etmediği duyguları yaşattı. Aldı onu çıkardı sonsuz ızdırabından. Bilmeden istemeden yaptı bunu ve tattı benim en tatlı rüyalarımda bile tadamayacağım şeyi. 

Onun sevgisini almanın yanı sıra, kurtardı onu aynı zamanda. Biliyordum, zamanı geliyordu. İçten içe biliyordum ama savaştım, karşı koydum, görmemeye çalıştım. Olmadı, olmadı işte ne yaparsam yapayım. Kabusum ve hayalim gerçek oldu. Bir başkası tarafından gerçekleştirilen bir hayalim var benim. Benim değil bilmediklerimin artık.

Minnettar mı olmalıyım? En değerlim yaptığım şeye bunu yapabildiği için. Umarım bir gün olurum, olabilirim. Şu an çok keskin acı. Göğsümün ortası, ciğerim. 

Alev alev ey kimseler. Ben kimim, neyim, ne oldum böyle’yi okuyorum gene. Fazlasıyla sahip olduğumu düşündüğüm şey kaldı gene geriye elimde. Acının sınırı yokmuş bilemedim. Bu kadar çeşitlisini yaşadım ama gene bilemedim. Aptal bir yetişkinim ben. Ne olur çocukluğumu geri verin. Ne olur ciğerimi alın benden uzağa. Söküp atın içimden bana ait olan her şeyi. Hiçbirine minnetim yok artık.

Göz göre göre aşık oldum kayıp bir kadına. Ben de kayboldum onunla her saniye. Bilemedim, göremedim. Şimdi o bulundu, keşfedildi her bir milimetresi tekrar tekrar. Fakat ben, ben. Kaybolmuşluğunda kayboldum. Çarem yok, kurtuluşum yok, inancım yok. Bana kendini verdi, şimdi ben o’yum onun olmadığı bir yerde. 

Acı. Melankoli. Alkol. Yalnızlık. ve en müthişi kendime olan koskocaman, devasa nefretim. 

“Nekadar acı çekiyor olduğum, sevgili Lou, kendini tekrar bulup bulmaman sorunuyla alakalı değil. Senin kadar kalpsiz bir insanla hiç karşılaşmamıştım:

cahil ama zeki bilinen şeyleri değiştirmekte usta bu kusuru tatsız, ama saf genellikle inatçılığından, küçük sorunlarda dürüst ve adil sorun büyüdüğünde bütün duruşu korkakça sahtekarca neredeyse tamamen duyarsız ruhsuz ve sevgisiz iş duyguya gelince, hep hastalıklı,neredeyse deli iyiliği dokunanlara utanmadan vefasız ve arsız özellikle; güvenilmez terbiye edilmemiş onurdan nasibini almamış beyni ruhun ilk işareti; kedi karakterli, ev kedisi kılığında yırtıcı bir hayvan aristoklarla olan yakınlığıyla aristokrat olarak takılan iradesi güçlü, ama hedefi zayıf olan azim ve saflıktan yoksun şehvetin yerine zalimliği koyan Tanrıyı seven ama insana karşı sevgi duymayan gelişmeye muhtaç olan kurnaz tam bir otokontrolle erkeğin cinselliğinden medet uman ve söz eden...