Ayla, met een ypsilon.

Engagement, tegenwoordig komt dat woord met een vieze nasmaak heb ik de indruk. Ik zie overal rond mij dat het steeds moeilijker wordt voor leeftijdsgenoten om zich belangeloos in te zetten. De Jongere doet vandaag enkel waar hij of zij zin in heeft, lijkt het wel.

De YOLO’s vliegen ons om de oren. You Only Live Once. Maar vandaag lijkt het wel alsof de jeugd daar een excuus van maakt om enkel de leuke dingen te doen, en met een doorzichtig excuus af te raken van onaangename taken als een kuisdag of andere dingen die niet meteen voorkomen op hun bucketlist.

Komt het misschien doordat de jonge mensen van vandaag de volwassenen worden die het morgen slechter zullen hebben dan hun ouders? Misschien vinden ze dat ze nu nog snel hun goesting  móeten doen, voor ze later hard moeten werken, slecht betaald worden voor dat labeur en vrije tijd enkel nog een echo uit hun jeugd is. Ik geloof niet dat er zo ver nagedacht wordt. Maar misschien speelt het onderhuids wel mee, veel fraaie vooruitzichten krijgt mijn generatie immers niet.

Geld

Generatie Y heeft te veel keuze, dat is algemeen bekend. Ze worden door hun ouders zelfs aangespoord om zoveel mogelijk hobby’s uit te testen, en blijkbaar liefst allemaal tegelijkertijd. Jongens die maar een keer per maand naar de jeugdbeweging komen omdat ze op de andere zaterdagmiddagen match hebben zijn geen uitzondering.

Waarom zouden ze ook de jeugdbeweging verkiezen boven het voetbal? In het tweede geval staat er hen nog een mogelijke sportcarrière te wachten. Is het niet als profvoetballer, dan halen ze het misschien wel tot de eerste ploeg in hun club die op provinciaal niveau speelt. Dat kan met wat geluk niet alleen prestige na de sportprestatie opleveren, maar ook nog eens driehonderd euro per winnende match. Zoveel geluk heb je zelfs niet nodig, want er valt ook geld te rapen door gewoon op de bank te zitten. Bij een match van pakweg tweede provinciaal niveau kan je al makkelijk vijftig euro krijgen als je medespelers winnen. Wie zou dan nog voor de jeugdbeweging kiezen of een andere hobby die draait op belangeloze inzet?

Kinderen groeien op met de mentaliteit om steeds voor de meest voordelige keuze te gaan. Waarom zouden zij dan plots hun gedrag veranderen eens ze verantwoordelijkheid moeten opnemen als leider of leidster?

Ik ben er vanaf. Verlost van die verplichte blog! Nee, niet deze natuurlijk. Die voor school, waarop je over verplichte onderwerpen moet schrijven. Joepie. Tot zover de vreugde.

In een van de verplichte posts moest je een blogger interviewen. Die post is net virtueel geperst op mijn wordpressblog (die zo snel als mogelijk verdwijnt). En nét nu, eerlijkdewaarheid, kom ik verschillende interessante en journalistiek verantwoorde blogs tegen. Zoals bijvoorbeeld van Michel Vuijlsteke.

Ik dacht direct: lap, kans gemist! Maar dan las ik effectief een post van hem. Hij wou het jaar goed inzetten met een lijstje van ergernissen genaamd Puh-lease. Interessant, dacht ik. Wat zie ik staan op nummer drie en vier? Ergernissen over leraren en studenten journalistiek. Inzoomen, mijn gedacht!

Leraars journalistiek die nog altijd studenten erop uit sturen om “een blogger” te interviewen.

Studenten journalistiek die al vijf jaar aan een stuk dezelfde vragen stellen. De volgende die mij vraagtof ik een toekomst zie voor burgerjournalistiek, of die wil weten wat het verschil is tussen een internetjournalist en een echte journalist, ram ik een opgerolde Dag Allemaal in de anus.

Ja, dat denk ik er nu ook van. Uiteraard ben ik ook zo’n onoriginele student. Maar eerlijk, wat verwacht je van een noeste student die zich wil concentreren op zijn examenleerstof (lees: ruzzlen), niet op het bedenken van originele blogposts?

Ik heb gisteren ein-de-lijk naar Into The Wild gekeken. 

Tijdens de film zat ik de hele tijd te denken: "Dat wil ik ook doen." Niet per se naar Alaska gaan, maar gewoon even weg zijn van de wereld. Geen contact met niemand van thuis. Enfin, niet dat ik het twee jaar zou uithouden. Een weekje is ook goed.

Twee dagen te laat, maar laat dat de boodschap niet vergallen.

Voor wie het blokken, series, Facebook én Twitter even beu is: de meeste nutteloze, maar oh zo grappig/rare/opmerkelijke website van het world wide web.

Blijf vooral klikken op de "Please"-knop. Je komt telkens ergens anders uit.

Het moet mij van het hart: ik erger me dood aan fantasy-helden, aan twee helden in het specifiek: Harry Potter en Frodo Baggins.

Ze hebben een gemeenschappelijke, hatelijk eigenschap: ze luisteren nooit naar mij. Het is waarschijnlijk het doel van de schrijver dat de lezer denkt: “Maar doe dat toch niet, jongen!” Toch gaat het nog een stapje verder bij die twee personages voor mij.

Oké als ze niet willen luisteren, dan is dat hun probleem. Het is hun (weliswaar fictieve) leven. Maar toch kan ik het niet laten om in mijn twee favoriete boeken- en filmreeksen de hoofdpersonage niet te kunnen uitstaan.

Ik weet niet of andere mensen er ook zo over denken, maar naar mijn mening zijn Harry Potter en Frodo Baggins de twee grootste dutsen van respectievelijk Hogwarts en the Shire. Ik vermoed dat ik niet tegen zelfmedelijden kan, een gevoel waar zowel Harry als Frodo constant last van lijken te hebben. Gelukkig zijn ze nog net oké te noemen, maar ook niet meer dan dat. Net niet te veel irritatie, snap je?

  Wat de Harry Potter- en LOTR-reeksen dan wel zo ge-wel-dig maakt zijn de nevenpersonages, die meestal in duo komen. Denk maar aan Ron en Hermelien en Fred en George bij Harry. En wat zou The Lord of the Rings zijn zonder Merijn en Pepijn of Legolas en Gimli? Vooral Merijn en Pepijn zijn gewoonweg geniaal!

Maar er is nog hoop. Twee weken geleden ging in naar The Hobbit kijken, een fantastische film. Al is het maar omdat ze dat dunne boekje in drie films opsplitsen om toch maar elk aspect van het boek aan bod te laten komen. (Laten we even de commerciële voordelen vergeten.)

Oh, wat houd ik van Bilbo Baggins! Hoe zalig kan je zijn? De gezichtsuitdrukkingen van de hobbit zijn ronduit hilarisch. Zelden zo meegeleefd met een personage en gehoopt dat hij levensecht zou zijn. Dikke pluim, Tolkien!  

Vandaag voelde ik mij een beetje zoals de spin Sebastiaan.

Het is niet goed met hem gegaan, dus ik hoop dat onze gemeenschappelijke punten stoppen bij die drang die hij van binnen kreeg.

Maar ik krijg zo'n drang van binnen tot het weven van een web.

Dat ben ik niet meteen van plan. Al is het maar dat mijn typisch meisjesachtige vrees voor spinnen me tegenhoudt. 

Voor de prachtige Arteveldehogeschool (ahum) moet ik deze kerstvakantie twee maal per week mijn harde studeerwerk onderbreken om een blog over nieuwe media bij te houden. Te bezichtigen bij de concullega's van Wordpress. 

Hier wil ik het liever over de onbelangrijke, nutteloze en oninteressante dingen des levens hebben. Zoals over de frustratie die een verkeerde smaak van Spookjeschips kan oproepen.

Enjoy!