∞

gözlerin geceyi gökyüzünden silebilirdi

ben pes etmenin bu kadar çok yolu olduğunu bilseydim eğer en başından mücadele etmeyi bile denemezdim.

bu ben değilim, bu benden geriye kalan

zor zamanlar olur, nasıl çıkarsan içinden omurgan öyle şekillenir.

her pes ettiğimde stefan zweig gibi ölebileceğim geliyor aklıma, benimle beraber ölümü kucaklayacak bir insanın olması sadece bu hayali kurdurabiliyor bana ama sonra yine stefan zweig’in ölümünden önceki son konuşması geliyor aklıma ve bir sonraki pes edişe kadar içimde ufacık bir ışık parçası arıyorum sonra yine aynı ölüm düşüncesi . insanın hayatındaki bazı şeyler hiç değişmiyor ne yazık ki. 

başladığın noktaya döndüğünde, her şeyin başladığı yerden baktığında aslında bunca zaman hiçbir şey yapmadığını ta en başından yorgun düştüğünü, pes ettiğini fakat bunu söylemeye cesaret edemeyeceğin kadar söz verdiğini fark ediyorsun. ve sırf bu yüzden bunca zaman oyalanarak zamanın geçmesini beklediğini de. bu sefer çok iyi düştük, kalkmak için çabaya gerek yok. 

Ne zaman ben hiç bu kadar kötü olmadım desem her şey daha da kötüye gidiyor. Bu sonsuz bi kağıt kesiği.

Çoğu insan hayatının belirli dönemlerinde, ‘benim burada ne işim var?’ 'benim bunlarla ne işim var?’ 'napıyorum lan ben?’ bu üç cümle kalıbını kesin kullanmıştır. Ben hayatımın her 5 dakikasında bir kullandım.

ben size ben olmaktan duyduğum kahrı nasıl anlatayım. elimden gelse boğazlarım kendimi.