M A V İ

Bu gecenin kritiği başlar.

Bir zamanlar Ankara Kızılay'dan bir abiden 2. el kitaplar satın aldım. Aldığımda farkında değildim. Okumak için almıştım. Farklı olduğunu şimdi anlıyorum.Fakat okudukça o kadar mutlu oluyorum ki bunu paylaşmak istedim. Kitap 97 senesinde basılmış. Sebahattin Eyüpoğlu uyarlamış bizlere.Dünya klasiklerinden biri.Kitabın içini açtığımda bazı sayfaların kenarları bükülmüş, bazı cümlelerin altları çizilmişti. İlgimi çekti ve kitabı okumadan önce bunlara bakmaya başladım. O kadar anlam doluydu ki o altı çizili kelimeler. Hepsini yayınlayamadım ama bilmiyorum bana farklı hissettirdi. Bir başkasının yaşamına,hikayesine şahit olur gibiydim.Kim bilir kim bunları yapan.Nasıl bir insan.Fakat okurken anladım benim kadar duygusal bir deli.Bence bir kitap okunacaksa böyle anlam kazanmalı.

Bence her sevginin içinde bir sevgisizlik durumu var. Severken aynı zamanda sevmemezlik yani. Bu ne ya bunun adı sevgi mi ? Yani sevgiyse güzel birşey değil,olmamalı. Sevgi şu kainattaki en güzel şeylerden biri değil miydi? Ama anlamıyorum. Bir insanı sevmek güzel olmalıydı. Böyle mutsuz olmamalıydı. Mutsuzluk olmamalıydı sevginin sonu yani. Sevgili olmalıydı insan bir sevdimi. Sonunda,başında,her yerinde,her şeyde. O zaman sevginin anlamı doğru değil. Öyle değil mi? Sevgi bir hayal bir hayalet o zaman.Bazı kelimeler gerçekten uymuyor anlamlara.

Der susarım.

İ y i geceler.