michele

Bazen kırgınlık dedi, ama kimseye tam olarak kızgın değildi. Bazen de sadece yorgunluk ama uyusa geçmeyecek kadar derindi bu.

Dudaklarını araladı, sanki kendi kendine anlatacakmış gibi ama devamı gelmedi çünkü devamı yoktu. Ya da vardı da kelimeler yetmiyordu. İçinde cümleye dönüşemeyen bir kalabalık vardı. Bağırmayan ama susmayan, gitmeyen ama tam da kalmayan bir şey.

Eline telefonu aldı, birine yazmak istedi.

“Garip hissediyorum” yazdı. Sildi.

“Bilmiyorum” yazdı onu da sildi.

Çünkü bu kelimelerin hiçbiri içindekine benzemiyordu. Başını duvara yasladı. Gözlerini kapattı. İçinde bir şey sessizce genişledi.

İşte o an anladı;

Ama kimse onun içindeki yorgunluğu görmüyordu. Bazenleri sadece saatlerde bir deniz kenarında oturup gözlerini kapatıp dinlenmek istiyordu. Günler üst üste binerken, koridorların gürültüsü ve insanların beklentileri başının içinde ağır bir uğultuya dönüşüyordu. Herkes geleceğinden bahsederken o bazen sadece o günü bitirebilmenin yeterli olacağını düşünüyordu.