Noldu bize böyle füsun? Önce adının manası gibi işledin içime ama sonra neden kendini kazıyarak kaçtın benden? Noldu bize, aramızdakilere, yaşanmışlıklarımıza, hislerimize, duygularımıza; noldu söyle bana füsun. Nedensizce miydi her şey? Tahammülsüz hayat bizi de mi silip yok etti? Oysa hiç silinmemek üzere kazımıştım ruhlarımızı bir tahtaya. Bilemedim… bilemezdim… O tahtadan isimlerimiz silinmedi belki ama tahtayla beraber yandık biz füsun. Şimdi sadece küller kalmış geriye. Dokunursan yakar, dokunursan acıtır. Hissettiremez artık, yok etmez belki ama süründürür be füsun.

Bana boşluk da yeterdi içinde sen olduktan sonra…

Gözlerin yuvamdı yavrum, kahvelerini bana nasıl mezar edebildin?