Bitmek bilmeyen bir telaşın içinde yüzünü aramakla meşguldüm.

kafamda kurmuyomuşum hep haklıymışım aydınlanması

Yedi çöl devirdim kum saatinde, yine de gitmedi kaburgamdan ellerinin izi.

bir türkünün yanık sesinden kopmuş gibiyim bir yanım ağıt bir yanım umut.

ben çok fazla kırıldım. çok fazla sustum. çok fazla düşündüm. ondan bu dalıp gitmeler. ondan bu çok gülmeler,gülmezsem ağlarım çünkü.

Kaburganı zedeleyen bu acıyı,kime nasıl anlatacaksın.

Leyla, hani yunuslar ağladıklarında ölürlerdi? Bir okyanus aktı gözlerimden, hâla buradayım, sana bir adım gelemedim ben.

Keşke bazı insanlar için yaptığımız herşeyi geri alabilsek hiç gerek yoktu çünkü

bazen bana, sahipsiz bir mezarın başında ağlıyormuşum gibi hissettiriyorsun.