Aslı

Sanırım artık bir şeyleri yazmaya veya anlatmaya pek hevesim kalmadı. Anlaşıldığımı sandığım her günün akşamı , anlaşılamadığımı anladığım için olabilir. Neyse dünden kalan da bunun farkındalığı olsun.

Şu sıralar sıklıkla sorduğum iki soru var.

3 sene önce bi kaç kere görüştüğüm psikolog arkadaşım aradı bu gün. Nasılsın seni merak ettim , umarım iyisindir faslından sonra kendi derdini anlatmaya başladı. Yaşadıklarını ve ne yapması gerektiği hakkında fikrimi almak istediğini söyledi. Dedim insanlar sana , sen bana mı danışıyorsun , ne alaka ben dedim. "Kimse senin kadar direk açık sözlü yorum yapamıyor , sen herşeyi çat çat söyleyebiliyorsun , iyi hissetmeye değil yüzleşmeye ihtiyacım var dedi..."

'Öne çıktım.

Bir Ezidi sözü der ki ;

Oğlum bu gün mağazada gördüğümüz sürekli ağlayan bebek için "Bu bebeği gördüğüm için kalbim pişman oldu gidelim hadi" dedi.

"O günlerden biriydi.

"Dilimde sabah keyfiyle yeni bir umut türküsü

"Bulutlar grevdeydi..."

Günün anlam ve önemi ;

Hayatta en çok istediğim şey unutmak. Yapılan tüm kötülükleri , nankörlükleri unutabilmeyi dilemek. Ama malesef hayat sandığınız kadar basit , kolay , midesiz , gurursuz ve unutulabilir değil. O yüzden tek kalemde sildiğim 12 senelik arkadaşlıklarım da olsa gram içim acımıyor. Ne sildiğimden beri dilenen özürler , ne gelip ağlamalar , ne yalvarmalar asla içimi soğutmuyor. Şu raddeye gelene kadar o kadar tolerans tanıyorum ki , sonra da asla acımıyorum. Bir gram zekası olan benim gibi birine yanlış yapamaz zaten. O kadar saf , o kadar net , o kadar çıkarsız tutuyorum ki insanları hayatımda , gerçekten beni kaybetmek için salak olmak gerekiyor. Sonra da asla affetmiyorum. Ve affetmeyeceğim de. İsterse 50 senelik dostum olsun. Allah da affetmesin yapılan nankörlüğü bende affetmiyorum. Oğlum hariç kimseyi kaybetmekten de korkmuyorum. 2 kişiyi sildiysem 20 kişiyle dost olacak kalbe ve akla sahip bir insanım. Ama bazen herşeyi unutmak istiyorum. Kimseyi tanımamış olmak , güvenmemiş olmak , üzülmemiş olmak istiyorum.