Askyokolmak

Bir zamanlar küçük bir peri varmış o küçük perinin gözleri hiç parlamamış bir başkasına o güne kadar bir gün bir erkek peri çıkmış karşısına ama bu erkek peri küçük peri kadar masum değilmiş sonunda demiş küçük peri bende aşık oluyorum aşk sanmış yaşadığı duyguyu küçük peri ışıklarını ne kadar yaksada erkek peri ışıklarını yakmıyormuş küçük peri kendini sorgulamaya başlamış herkese yanan bu ışıklar bana neden yanmaz diye bir süre sonra anlamış aslında erkek perinin doğru kişi olmadığını ve gözlerinin parlamadığını tabi bu süreçte küçük peri büyümüş ve yetişkin bir peri olmus gözü daha açıkmış ama hala gözlerine uğramamış o ışık tanesi artık umudu tükenmiş perinin kendi kendine bence gözlerimdeki ışıklarıkimse yakamaz benim diye düşünmüş tam o sırada karşısına bir prens çıkmış prens o kadar çok periye benziyorumuski peride prenste bu benzerliğe şaşırmış ve imkan verememişler o an perinin gözlerinde bir ışık değil binlerce ışık yanmış prens uzaklaşmış ordan bir süre sonra ama peri aklından çıkaramamış prensi aklı hep ondaymış anlam verememiş bu duyguya peri prensi tekrar görünceye kadar peri anlamış bu sefer gerçekten aşık olmuş bu durum ona garip gelmiş prenstede bir duygu aramış peri ama anlayamamış gözlerinden prensin

Ben hem mutsuz hem çok mutluyum sabahları her ortama uyum sağlar ortamın neşesi olurum geceleri ise yalnızlığımla baş başa kalırım sabah etrafım doluyken gece arayacak kimse bulamam hem heryere aitim hemde hiçbiryere ait değilim arasam açarlar ama aramam çünkü hiçbiryere ait değilim heryere uyum sağlamak demek ait olmamak demek

İzmir geçmişimi ve geleceğimi taşıyor orda oturmam gereken masalar gülmem gereken insanlar oturduğum masalar ve güldüğüm insanlar var o şehir benim hayallerimi ve hayatımı taşıyor

Hani herkes kendi hikayesinin başrolüdür ya ben kendi hikayemin yan karakteriyim en gereksiz olan yan karakter

Ben onu silmemek için çok uğraştım o kadar çok uğraştımki 2 yıl oldu 370 günün 369 günü hata yaptı ama ben 370 günden kalan 1 güne takılı kaldım hep o bir gün 369 günü sildi onu o süreçte kaç kızla gördüm o kızların yerinde olmak istedim 369 günü başka kızlarla 1 günü ise benleydi benle olduğuda söylenemez ya çünkü hiç benim olmadı ben sevmeyi öğrendim ama sevilmeyi öğrenemedim vazgeçemeyişim ümit verip gitmesiydi her gitmeye kalktığımda ümit verdi her seferinde ama ben kaç kez bir sabah güneşiyle silmeye çalıştım onu kaç gece ağladım onun için en yakın arkadaşlarımla gördüm kaç defa ama bana bir kez olsun gelmedi işte o an anladım sevmek sevilmeye yetmiyormuş

Küçük bir kuş varmış küçük kuş diğer kuşlara göre daha neşeliymiş bu diğer kuşları rahatsız etmiş çünkü siyahların içinde renk görmeye alışık değillermiş yargılamışlar kuşu kuşun renkleri sönmeye başlamış belki siyah olursam sevilirim yalnız olmam demiş kuş bir sabah güneşiyle siyahlaşmış renkleri körelmiş diğer kuşlar anlam verememiş korkmuşlar ondan kuşu bırakıp gitmişler küçük kuş o an anlamış her ne yaparsa yapsın sevmek istemeyen o küçük kuşu sevmeyecekmiş

Blogum kesfedilse baya takipçisi olur bence duygularımı tarif edebilen biriyim

Bir küçük kız çocuğu varmış o kız bir erkeğe deliler gibi aşık olmuş erkeğin binlerce ışığı yanıkken kızın ışıkları erkek gelince teker teker yanmış ama erkeğin amacı uzun süre kalmak değilmiş dinlenecek ve yoluna devam edecekmiş küçük kız bunu bilememiş tabi yeme saatlerini uyuma saatlerini utanma saatlerini ona göre ayarlamış bir dakika fazla görebilmek için ama erkeğin gözüne başka bir ışık batmış ışıkları yanan bir ev görmüş o ışıkları yakan insanlar varmış erkek o eve gitmiş küçük kız erkeğin gidişinle harap olmuş ışıkları sonmus bidaha yamamaya yemin etmişler erkek gitti ışıklı evde istememiş erkek ışıksız eve geri dönmüş oranın ışığını yakmak için ama kızın yemin eden lambaları ne bir başkasına yanmış nede sevdiği erkege

Küçük bir kız varmış onu çok sevdiğini düşündüğü insanlar onun bembeyaz kalbini çürümeye çalışmışlar küçük kız ışıklarını kapatmış beni görmesinler kalbimi çürütmesinler diye ama beyaz odanin içinde daha çok dikkat çekmiş bukezde etrafına o küçük yaşına rağmen duvarlar örmüş kimse geçemezsin kimse tirmanamasin diye onu sevdiğini söyleyen insanlardan kaçarken yeni insanlarla tanışmış saçma bulmuşlar bunu dislamislar onu onun duvarları var diye kırmışlar kalbini oda bi karar vermiş duvarlarının birkac taşını kırmış onlar ise kırılmaz zaten hissetmez o diye dalga geçmişler ama en çok o hissetmiş o gün anlamış küçük kız ışıklarını kapatmalı karanlıktan korkmamali evinin duvarlarını yikmamaliymis kapılarını ailesi dışında kimseye acmamaliymis yoksa içerisi enkaza dönüşüyormus ama bunu yanlış anlayan ailesi onun üstüne gitmiş o saatten sonra anlamış kız ailesine bile guvenemeycegini

Bazılarımız bembeyaz bir odanın içinde kapkaranlık kaldık o beyazlığını içinde bile görülmedik yok sayıldık ışıklarımızı kapattık kendimizi korumak için bazen umut ettik o ışıkları açmak için ama elimizi kaldırdığımız anda ellerimizi kelepcelediler sus dediler göze batma biz böyle böyle içimizdeki kırgınlıkla üzüntüyle geldik bu beyazlığını içinde karanlık kaldık tıpkı beyaz odanın içinde ışıklarını açmaya korkan insanlar karanlıkta bembeyaz kaldıkları gibi biri korku biri iyilik ama sorsan aynı illet derler

Bazı vedalar unutulmaz bazı görüşüruzlerden sonra bidaha görüşülmez bir görüşürüz bin hatıra olup kalbine batar bir veda bir daha geri dönmez anılar kalır acılar kalır ama o kalmaz