AsimovFoundation

sıkıştım ve daralıyorum

Sanırım beklediklerim, beklediğim gibi çıkmadı. Hayat, bütün yönleriyle üstüme gelirken; bir yandan da sonsuz olmadığını, hatta bir an içinde geçip gidebileceğini hatırlatıyor. Böyle hayal etmemiştim, böyle görmemiştim. Ama gördüklerimin ardı beni derinden sarstı. Artık hiçbir şey bilmediğimi anlıyorum. Ne zaman “Evet, şimdi bir şeyleri anladım, bundan sonra böyle davranmalıyım” desem, hayat beni yeniden en başa döndürüyor. Bilmiyorum… sadece üzgünüm.

Elimden gelse 3310 kullanırım işi olan görüşmek isteyen sohbeti isteyen ya da beraber anı biriktirmek isteyen arasın yazsın ulaşsın. İletişimi kolaylaştırdıkça iletişimin içini boşalttık. Çok mu boomerca ya da çok mu romantik düşünce, olabilir ama doğru olandır. Yapamamanın nedeni de sistemin o kadar içimize işlemiş olması ki yaptığın an dünyadan arkadaşlarından olaylardan kopuyorsun hatta dilinden bile. Sürekli bir mention example ederek konuşuyoruz.

Sanırım hayat dediğin bir yerden sonra koy versin gitsin demek oluyor. Gördüğün ölümler, ayrılıklar, özlemler, ihanetler, kırılgınlıklar, beklentiler, umutlar, üzüntüler o kadar çok birikiyor ki altından kalkmanın yolu hepsini aynı bir deli misali görmemezlikten gelmek oluyor. Yoksa her yaşanmış olaya yaşanacak olaya bunları taşırsan kaldıramıyorsun

Sanırım yalnız kaldığımı ve yakınım dediğim kişinin uzağım olduğunun farkına varmam bünyeme bir hastalık gibi etkisi oluyor. Ne ilişkisi olursa olsun insanın verdiği kadar almaması ömrünü azaltıyor. Bu durum fark etmez hak ettiğinden daha az maaş bile alıyorsan bu da aynı şey. Demek ki yanlış işte çalışıyormuşuz, iş değiştirme vakti gelmiş. Gel gör ki iş bol değil. İşsiz devam..

Her anımı paylaşabileceğim bir arkadaşım olmasını isterdim. Maalesef çoğu şeyi izlemek ve hayal etmekle yetinmek zorunda kaldım..

Ne beni kurtaracak biri var, ne de kendimi kurtaracak hâlim..

Artık yalnızca geceler değil, gündüzler de dar geliyor bana

Çok yoruldum

Sevilmeye hasretiz..