Mga random thought na too risky to share.

Suicide. Nung nabalitaan ko yung kay Emman daming pumasok sa isip ko, dagdag pa kasi ng nakikita kong paghihirap ni mama. Kung wala lang tayong inborn na stigma sa suicide, naisip ko lang na, kung tutuusin it's not that bad ano. At least choice mo how you'd exit the world at your current lifetime diba. Kesa mamatay ka sa sakit or worse patayin ka ng ibang tao. At least may choice ka how'd you want to go - peacefully like in your sleep, flying like tumalon sa building lol. Funny isipin pero kasi sa time ngayon, if you'd see how brutal na ang mga tao at kung gano na di ka-healthy itong mundo naten, it somehow makes sense (well for me).

Reincarnation. Not really sure if it's the right term para sa concept na 'to. Ever since sinasabi ko naman na yung delusyon at belief ko na all of us, we are just one. Without the senses and all, kung sa invisible plane lang, imaginenin mo kung wala lahat, diba iisa lang naman ang itsura naten. Puro lang tayo energy na kung titignan mo from afar, magmumukang iisang entity lang. Para lang tayong isang energy ball (na sabi ko pa nga before, ayun siguro ang God, the omnipotent, yung buong yun). Medyo lumalayo na ako. Law of thermodynamics - energy cannot be created nor destroyed, it can only be transformed from one form to another. Pag may umaalis, may papalit. Siguro naman kahit once may napansin na kayong ganong senaryo, like may mag-passed away then may dadating na miracle baby, and the likes. Wala lang, siguro kakaisip ko lang at kakadasal na sana humaba pa ng madaming taon yung buhay ng nanay ko. Nakakapraning, sobrang sci-fi, na nung mga panahon na yun na may mangyayaring sakuna or may mamamatay tapos nakikita kong lalong kinakaya ng nanay ko yung sakit nya, naiisip ko na papaano kung kapalit ng mga nawala yung hinihiniling kong extension sa buhay nya. Ang lala ng imagination ano? haha. Pero isipin mo, papaano nga kaya kung ganon pala yung sistema, yung magaagawan tayo ng oras ng pananatili dito sa mundo? Parang yung mga witch or bampira sa mga pelikula na nag-aalay or kumakain ng tao, mas bata ibig sabihin mas maraming pang taon na makukuhang buhay haha. Ang scary no haha.

Reincarnation and Suicide. Pano kung ininstill lang sa mga utak naten agad na bawal mag pakamatay kasi yung totoo e magrereincarnate nga lang talaga tayo. Alam mo yun, kung aware tayo na magrerestart lang tayo everytime for sure aabusuhin yun nga mga tao eh. Konteng inconvenience, tatalon na sa tulay haha.

Ilang araw na akong galit kailangan ko na 'tong ilabas.

I have always hated the (extremely, unreasonable) rich people ever since I was a kid, simulang simula na nalaman kong may mga taong nasa ganong katayuan ng buhay. Mga nasa monarkiya - sige fine, pero yung mga over sa yaman na tipong mismong sila hindi na nila alam yung gagawin nila sa pera nila? Hindi ko talaga ma-gets. Hindi ko maintindihan papaano at saan galing. Syempre bata pa ko noon at dahil nga nasa laylayan ako ng lipunan, minsan iniisip ko lang nun na baka inggit lang ako o kasi di ko lang kaya o dahil tinamad lang kasi yung mga nauna sa lahi namin.

Pero habang tumatagal at tumatanda ako at lalong na-aware sa lipunan, this is even before the internet, naiisip kong, hindi eh. May something talaga, kumbaga sa lengwahe ng henerasyon ngayon - the math isn't mathing.

Ako kasi naniniwala ako na hindi ganito designed ang mundo. Sobra-sobra yung resources sa planeta to kaya bakit may kaylangan mag-survive sa kakulangan, sa kakapiranggot habang may iilan lang na nagpapakasasa sa higit kalahati ng yaman ng mundo? Hindi dapat ganito e kaso nagpauto tayong lahat sa kapitalismo. Inisip ko at nag-conclude ako noon, well nasasabi ko na din to vocally to anyone if the conversation calls it, walang mayaman dito sa mundo na walang ginawang mali o iligal para lang mapunta o makuha yung yaman na meron sila ngayon. Manloko ng tao o mang-i-scam, abusuhin ung kita o interes, hindi sumunod sa limitasyon at boundary ng batas, the heck may mga nagpapapatay pa nga ng mga nagbabantay sa gawain ng business nila, literal na iligal, magbenta ng droga, magnakaw sa pondo ng publiko o simpleng hindi pagbayad ng tax. 'Yang konsepto palang ng tax eh, alam mo nang hindi dapat ganon kalaki ang agwat ng mga miyembro ng lipunan. Nandyan ang tax para mabalanse ang kita ng lipunan at mapakinabangan equally ng lahat via public goods.

Aminado naman ako na ang judgemental ko dun, pero mukang tama naman pala ako. Kasalanan to ng social media eh, naging masyado ng halata at lantaran ang lahat. Madali ng makita ang kasuspe-suspetya. Mukang naging norm na nga ang pagiging involved sa mga iligal na gawain na wala ka nang mararamdamang ni-katiting na stigma sa mga meme na "ang susi sa pagyaman ay business na may konting ilegal na sideline" blah blah at ang philosopher ng henerasyon ngayon ay si Ichan. jk

Hindi na bago yung korapsyon sa gobyerno, pero dahil hindi na lang sa balita nakadepende ang mga tao ngayon, madali ng malaman kung gano pala kagarapal yung korapsyon na to na matagal na nating nilulunok.

Biruin mo, hindi ka naman passionate driver ni hindi ka marunong mag-park tapos nangolekta ka ng luxury cars kasi wala kang magawa sa pera mo, kasi gusto mo iba-ibang kulay, kasi nakita mo sa magazine, kasi may payong sa gedli.

Hindi nakaka-inspire eh, sobrang nakakagigil. Tanginamo Julius Babao.

Naalala ko nung nasa night-shift pa ako so hindi ko masyadong nararanasan yung rush hour, pero everytime na lalabas ako ng hapon, nawiwitness ko tong parusa sa buhay commuter - hindi ko yun kaya. Naghahalo yung awa at bilib ko sa labor force na araw araw bumabyahe at tintiis yung ganong sitwasyon para kumita ng malinis na pera.

Naalala ko yung napanood kung nangangalakal na bumili ng cellphone, nagbayad ng baryang inipon nya ng isang taon galing sa basura. Si tatay na magsasaka na first time makainom ng softdrink. Yung homeless na nagdodrawing nalang ng pera para makabili ng tinapay dahil hindi nya naisip magnakaw. Sobrang nakakagalit. Nakakainis. Nakakaiyak.

Sinasabi ko minsan dito sa bahay namin, kaya siguro ako hindi ginagawang mayaman ng Diyos kasi alam na alam nya yung gagawin ko pag nagkaron ako ng madaming pera at authority - ipapapatay ko talaga lahat yan. Actually kahit hindi nga ako maging mayaman e, kahit maging kabaligtaran, maging nobody ako na tipong walang wala na ako kaya wala akong katatakutan na may kung anong mawala sakin, tapos magkaron lang ako ng skill para dun, yan pa din ang magiging ganap ko sa buhay - iaassassinate ko yan sila lahat.

Same date last year, nangyari yung pantasya kong pumunta ng airport one day tapos dun palang bibili ng ticket haha.

Nagpumilit magliwaliw before mag-start ng treatment ang Erma's, kako kahit weekends lang since wala pa naman akong leaves. Exit flight ng Manila ng Saturday morning, then balik din ng Sunday night. Ok na sana kaso pucha na yan Sunday ng next week pala yung nabook ko. Kaya pala nung chineck nung guard yung ticket ko pagpasok ng airport, naging masyadong confused yung facial lines nya. Mas introvert pa ata sakin si ateng guard at di man lang nya vinoice out sakin yung nakita nyang ka-abnormalan sa ticket ko haha.

Pagdating sa counter para mag-check-in dun ko lang nalaman na "ma'am next week pa po yung flight nyo." Saka ko lang tinignan yung date haha. Ang lala nung pagkawalan ng sense of time nung nagbook dahil tambay lang sa bahay tapos sobra kasing unplanned (Hays, dahilan)

Mga 30secs na panic tapos imbento agad ng contingency. Di pwedeng mag-aksaya ng oras sa pagtulala kasi ang alam ko last flight na yun pabalik ng Manila at baka magsara na yung ticketing. Actually, na-close-an na ko sa CebPac ng slot na yun kaya sa PAL na ko nakabili. Sobrang goods lang din talaga na may signal yung data dun kasi matinding internal mayhem kung wala haha. Literal first week ko palang sa trabaho at sinisigawan na ko ng shikigami ko ng " Di tayo pwedeng hindi umuwi !!!" XD

Tinawanan ko nalang din nung nakaupo na sa eroplano. Final Boss momints eh, feeling ko talaga tumaas yung MMR ko in life after.

Siguro yung pinaka-ayaw ko sa mga ugali ko e 'yung palagi akong nag-aadjust. 'Yung tino-tone down ko palagi yung sarili ko para di ko ma-angatan unintentionally yung ibang tao, nako lalo na kung 'yung taong yun e masyadong competitive at gusto talagang sya palagi ang nasa itaas. 'Yung inner self ko iritang-irita sa sarili nya pag naririnig nyang pinaliliit ko 'yung boses ko na parang nagbe-baby talk na ko minsan para lang di ako maka-intimidate at mag-tunog bossy, dahil yung default at normal kong boses e sobrang tigas at lalim. Sa work ko to usually nagagawa pag kausap mga boss or seniors. 'Yung inner self kong sobra mag-cringe at napapa-face palm nalang every time I had to say the dumbest things or ask the dumbest of all the dumbest questions para lang may masabi o matanong, para lang di makapag-drop ng rude na comment, or para lang di ma-offend yung kausap kapag nag-seself pity or may nasabing katangahan din. Oo, mas magpapaka-tanga ako ganon para lang di ma-down ng kausap ko yung sarili nya. Jusme pati nga paglakad, lalo na 'pag dadaan ako sa mga bossing kuno. Di din maiiwasan yung mga bully everywhere lalo na yung mga insecure, pero imbes na patulan ko yung mga yun minsan mas pinasasaya ko nalang sila sa pagtawa nalang din or pagsakay sa mga rude jokes nila. Pero sa isip-isip ko, kung bitawan ko lang yung mga totoong comments na nasa isip ko sureball akong madedemoralize talaga yung mga taong yun. Contrary sa usuallyng first impression sakin na competitive ako at gusto kong ako lang lagi ang nasa taas, sobrang baligtad. I usually even acted as a last resort lang, yung tipong papasok lang ako sa eksena pag wala ng makagawa, makaresolba o makasagot. Ewan ko ba bat parang palaging gusto nilang ako yung higitan nila, parang ako yung ginagawa nilang standard at achievement para sakanila kung mataasan nila ako, e sa isip-isip ko ako lang naman to, napakawala ko namang bearing haha. Seriously di ko din talaga gets san nila nakuha yun at pano nilang naisip yun e sobrang introvert ko nga. Anyways, napakadaming kwento nito pero di ko na isaisahin.

Nakwento ko na dito, yung nangyari since pandemic how I got so sensitive sa mga tao sa paligid ko at sa mga pinopost ko. I only have like 500+ friends in Facebook, and at this point, e nasa 200 ata nun ay naka-restricted. Kahit gano ko ka-gusto i-private yung account ko e hindi ako makapag-lock ng profile kasi I need to post public posts (na sya lang nakikita ng mga nasa restricted list) para lang di makahalata yung mga naka-restrict lol. Sobrang pinag-behave ko yung sarili ko sa socmed these past years. From walang katapusang travel photos na kala mo di nauubusan ng leave, naging puro meme at shit-posting na lang yung account ko. I never regreted it tho. Actually, nasiyahan din ako dun sa peace at katahimikang nakuha ko. But then I noticed recently na parang nagf-feed ng kasiyahan sa ibang tao yung katahimikan ko at yung pag-mumukang walang buhay ko sa socmed (or sobrang delulu ko lang). Pero regardless, long run nagkaron din talaga ng di magandang impact somehow sa self-esteem at status ko yung pananahimik ko. So I realized, dahil na din sa mga kung anu-ano kasing persuasive na thoughts ang nakikita ko sa Facebook haha, this time, this year - ako naman ulit. Sarili ko naman.

I just got back from a 4-day North Mindanao trip, saddening na nga yung thought na balik ka na ulit sa pagiging corporate slave, dumagdag pa yung balita na yung isa sa mga key ng childhood memories mo e namayapa na, and is still so very young!

Yes! Di ko pagkakaila and will never be ashamed na naging super fan ako ng Meteor Garden noon. Sobrang core memory yung sight na traffic at puno yung palengke ng Malibay dahil lahat ng tao nagbibilihan ng poster! Phenomenal talaga lol. Naalala ko pa kung paano kaming titigil muna sa paglalaro ng text cards nun kasi Meteor Garden na. Pag patak ng 5:30 wala na nyang tao sa labas haha. And yung first concert ko, nilibre lang ako ng pinsan ko sa concert ng F4. Sobrang hooked talaga ako nyan dyan, panandalian akong naka-move on kay Rukawa dahil sa kanila haha. Although hindi kay Dao Ming Zhu o Hwa Ze Lei o kahit kanino sa F4 ako naging super fan, kung di kay San Chai!

Sobrang gandang-ganda ako kay San Chai nun, amperfect nung mukha. Ang nakakatawa, na hindi ko alam kung bakit at di ko talaga mapaniwalaan, e yung sinasabi nilang kamuka ko daw si San Chai haha. Well, na-aware naman ako nun na may same kaming mannerism sa pag-smile at pagkagat ng labi. Pero di pa din eh. Ewan ko, siguro dahil sobrang payat ko nun.

'Yung una talagang bumati nun e 'yung tropa ng kuya ko, habang nakatambay kami sa labas. Sabi nya sa kuya ko, "'Son (palayaw ng kuya ko), si San Chai" sabay turo sakin. Di ko naman nagets, pati yung kuya ko, so inulit pa nya "si Detdet, kamuka ni San Chai e" tumawa lang kami, e seryoso pala sya, "oonga tignan mo pag ngumiti ka (non-verbatim, di ko na maalala yung sakto haha)"

Basta yun yung una, hanggang sa mga sumunod na araw na pag papauwi ako ng school, o nasa palengke, e makakarinig ako nyang "kamuka ni Sanchai o" o simpleng tatawag lang na "San Chai", madalas biktima ko e mga bata. Well bata din pa naman ako nun, pero yung mga mas bagets pa sakin haha. Meron din yung pinsan ko namang babae, sya napansin nya din pero sya di sya masaya haha- na wala namang bago at usuallyng makukuha mo talagang reaksyon sa mga kapwa babae haha. Nasa food hall kami ng Grocery nun e may inaantay tapos nakakatitig sya sakin, tapos biglang sabi na parang naiinis, "alam mo kamuka mo na si San Chai" haha. Alam ko namang malayo, napakalayo, hindi naman ako feeling haha. Nasa point na nga ako nun actually na nawiwirduhan na ko kasi nga di ko naman makita sa sarili ko yun at di ako makapaniwala haha, lalo na ang kayumanggi ko pa non dahil naglalaro sa labas at ang buhok ko e sobrang buhaghag samantalang sobrang ganda ng buhok ni San Chai. Nasa isip-isip ko nalang nun sobrang adik na ata ng mga tao sa Meteor Garden at kay San Chai kaya ganon.

Oh well, isa talaga to sa mga paborito kong phase ng buhay ko. The past few months (actually baka year na nga ata) e nagcocontemplate nga ako sa sarili ko na parang nawala na yung spark sakin, nawala na yung something na kung ano man yun na essential sa identity ko. Sobrang na-mimiss ko na yung sarili ko before at itong era talaga na to ay masasabi kong isa sa mga peak ko na madalas kong balik-balikan at gusto kong i-try ibalik, kung kaya.

Tapos ganito yung nangyari.

Parang hindi magandang sign. Para bang nagsasabing wala na kong nakaraang bubuhayin at babalikan, na kaylangan ko na i-let you go yung dating ako.

na tanggapin nalang naten tong nandito na, kung ano na yung ngayon at mag-move forward na lang tayo.

Sama ko na isang picture ko nung panahon na yan. Wala naman akong masyadong picture nun dahil wala pang camera phone nun eh. Circa 2003. Rest easy Shan Cai lodicakes.

thru out the second half of the past year, parang nagme-measure lang ako ng sarili ko how I've changed. sa sobrang dami ng nangyari mula nung pandemic, I mean cmon it's almost half a decade na din naman, sa dami ng frustrations, failures and defeat; sa dami ng biglang nagbago sa mga sitwasyon, sa paligid at sa mga nakapaligid; sa dami ng iniisip at pinaglaanan ng concern kahit hindi naman dapat, i felt like i have lost the spark in me along the way. Sure we do change as we age, we need to grow, pero there's this thing, that thing na essential sa identity ko at di naman dapat mawala, i felt like it also slipped off sa pagkatao ko.

this is not a new year's resolution, neither a promise to myself. parang more of a wish nalang eh kasi nga di ko ren alam kung kaya pa talaga ibalik, pero sana. Sana.

120624. Kanina habang nag aantay ako ng bus, lumapit sakin si nanay (retired Guidance Counsilor sa Makati Science na taga-Laguna na nag-shopping ng pang-raffle at tokens nya sa Landers)

"nak, pa-One Ayala to?"

wala kasi syang beepcard o gcash, makikisabay pala sya.

kwentuhan mula waiting gang makarating ng One Ayala,

pagbaba namin sa Ayala, nakasabit na sya sa braso ko haha.

pag-akyat namin ng overpass ako nalang nagbitbit nung bag ng mga pinamili nya since wala naman din akong dalang bag

tas pagdating sa taas sabi nya bili daw syang inumin.

huminto kami dun sa mga stall sa terminal tapos hala binilhan nya din ako haha, habang nagaantay ng sinasalok na inumin sabi nya "wala kasi kong anak na babae, puro lalaki" gusto ko sana biruin may single pa po? hahaha tapos nakita nya tong stall ng fried siopao, sabi nya "halika itry naten"

naaaliw ako kay nanay haha, di naman na bago sakin makipagusap sa strangers kaso sya parang gusto nya pa mag-foodtrip hahahaha nakita pa nga nya yung empanada gusto din sana nya bumili haha

ayun lang salamat sa libre ma'am, syet nakalimutan ko pangalan nya haha sana magenjoy kayo sa pa-Party nyo bukas haha

~

actually may nauna pa kay teacher

kaso wala akong evidence kaya inuna ko na ikwento si teacher haha

ito naman malungkot, angtagal nga kasi nung bus, nagpapaturo sya pano magbook sa moveit. Sabi ko baka di sya pasakayin dahil angdami nya bagahe, 3 malalaking bag tapos pa-Valenzuela pa sya. Ang mahal daw kasi pag Grab, sabi nya, biglaan lang daw kasi yung uwi nya.

Di ko na tinanong, medyo umiwas na din ako kasi parang tensed sya masyado, kako baka may emergency sa pamilya

saka dumating tong si teacher. maya maya lumapit ulit si ate kasi cinancelan sya nung una naming nabook

tapos sabi nya ulit, "biglaan lang kasi, di ko alam kung ikukuwento ko ba kasi baka maiyak ako"

pero ayun tinuloy nya reng ikwento.

tinanggal daw sya bigla sa trabaho ng amo nyang muslim, kasi sinasabi nyang may multo dun sa unit nila. di pa daw nya nasasabi sa mga anak nya, kaming dalawa pa lang ni teacher ang nakakaalam.

mixed emotions: ang wirdo nung dahilan; anglungkot kasi magpapasko pa naman

paiyak na talaga si ate nun, isip-isip ko wag ka umiyak ate kasi maiiyak din ako haha

pero napigilan nya naman, bigla kasing iniba ni teacher yung usapan e haha

mayamaya hinawakan nya yung braso ko, "naalala ko yung anak ko, sabi ko pa naman mamasyal kami dito sa BGC" tapos naiiyak na naman sya, sabi ko "okay lang yan ate, may reason yan, may papalit dyang mas maganda, maniwala ka sakin.."

take it from me haha jk iniisip ko na ding magkwento eh baka kako makagaan sa kanya kaso dumating na yung bus. ayun nagpaalam na kami sa isa't isa tapos thank you sya ng thank you kahit di ko alam kung bakit. sabi ko lang kaya mo yan ate, ingat ka po. nakakatuwa kasi sya pa ren yung bumati ng Merry Christmas.

daming ganap ng araw na to lol naubos yung laway ko magsalita haha mula sa call namin sa office bago umuwi, tas patakas na nag-out kasi may pa-libreng shot yung boss ko tapos nasalubong ko naman sila sa labas habang naghihintay ng jeep hahaha ayun dun kami nag-catch up sa labas naubusan ako ng english haha gang sa naisipan ko na ngang mag-BGC bus nalang kahit pet peeve ko talaga yan tapos ayun na nga naabutan ko si ateng aligaga dun sa pickup point

I used to post everything in socmed. Alaga ko kaya yung albums ko sa Facebook before, napupuyat pa ko nyan dati kakaisip lang ng format ng Album Titles bilang tayo ay OG na aesthete. lol

Start ng pandemic dahil ang damı kong time, I decided to hide all my albums in Facebook. I even have very minimal posts thereafter, stories nalang usually.

Isang reason bakit pinagtatanggal ko yung mga albums ko sa facebook at di na din nagpost thereafter ng mga gala ko ay dahil isang araw, bigla nalang akong naging sensible sa mga thoughts na - pano kung nakakatrigger yun sa ibang tao ng depression, led them to questioning kung ano yung sitwasyon nila currently sa buhay at sisisihin ang dyos o universe o kung ano mang pinaniniwalaan nila and took them as unfair. I refused to contribute sa palalang sitwasyon ng lipunan naten ngayon.

Few years back kasi, some friends and actually pati mga di naman ganon ka-close na friends, randomly messages me regarding life and their personal matters. Ako sa sip-isip ko bilang sobrang random nga nila usually, "bakit kaya sila nagshe-share ng ganto sakin?". Nagtataka ako kasi wala naman akong matutulong sa mga quarter-life-crisis nila dahil ako mismo di ko alam ginagawa ko sa buhay ko.

Then one day as a very praning person na feeling main character na akala lahat tungkol sakin, naisip ko non baka akala nila puro pasarap lang ako sa buhay at isipin nila may favoritism si lord jk. Pero seryoso, napaisip nalang ako non na baka nakaka-dagdag pala sa lungkot nila yung mga pang-social climber kong posts non.

Some people of course were genuinely happy for you na you're having a good time and enjoying life, some find it inspiring kaya sila napush na din sa ganong path, pero syempre hindi ren maiiwasan na there are others na hindi. Merong discreet pero solid na galit or naiinsecure and would find faults sa ginagawa mo (yun yung mga tipo na wala akong pake kasi sarili nila problema nila), meron din yung frustrated lang at gusto din sana nila kaso di sila ganong ka-capable either financially or emotionally or physically - at ito yung type na winoworry ko na matamaan.

May isa akong friend (yung totoo madami) na nagdedeactivate lagi ng facebook. Hindi naman sya mukang anti-social or di lang talaga ma-soc med kasi pag may ganap sa buhay nya, nagaactivate at nagiingay din naman sya sa socmed. So naisip ko na di lang sya komportable nakikita yung ibang tao na masaya tapos sya hindi - na inamin nya din actually eventually, na I think okay lang naman. Kahit ako dumaan sa phase na yan kaya alam ko agad ano talaga yung rason nya.

Meron ding college friend at sya yung legit type na winoworry ko (actually dalawa silang classmates ko dati sa college na binabantayan ko sa facebook) kung ok ba sila. Hindi ko ma-specify kung bakit alam ko at pano, pero ramdam ko talaga sakanya non lalo pag nag-uusap kami na hindi sya okay. Although since college namin he's always been very vocal sa feelings at frustrations nya. Very transparent, he's actually the weirdo kid sa room. At dahil di naman ako talaga nag-iinitiate ng chat (a fact that everyone around me knows), minsan pag naaalala ko siya/sila I check nalang their profiles to see how they are doing. Nakakapanatag talaga ng loob pag nakikita kong active sila at mukang masaya lol. Kaso, ayun nga di naman basehan at totoong repleksyon ng totoong nangyayari sa buhay yung socmed.

Last year, biglang nagnotif yung GC ng college mates ko na dekada na atang tahimik. Hindi magandang balita - he had decided to do it. Sad but wasn't surprised.

Natuwa ako dito sa isang docu sa Netflix na nakuha ko lang sa Tiktok then na-intrigue ako dahil sa concept daw ng pag-inject ng poops ng ibang tao sa taong may diperensya sa digestion/eating habit as a remedy. Medyo matagal na ding nasa watchlist at kanina lang naisipang panoorin.

After ko 'tong mapanood, ang kinatuwa ko talaga dito is yung nakuha kong approval na naman sa isa mga core ko sa buhay haha.

Simula kasi nong naging capable ako bilhin kung ano man 'yung gusto kong kainin, nagkaron ako ng somewhat sariling teorya regarding diet. Same time din kasi 'to ng kasagsagan ng iba't ibang klase ng diet na nauuso - keto, vegan, low carb etc. na never ako naging fan. Kahit ganong gusto kong gayahin, makiuso o maging healthy (dahil sa pamemressure nung mga patron ng healthy eating) e hindi ko talaga kaya gawin. Although payat naman kasi ako nuon kaso di naman ako healthy haha. Nabuo ko 'tong hypothesis ko sa katakawan sa kalagitnaan ng pagke-crave ko sa choco butternut haha. Naniniwala kasi ako non na alam ng katawan mo kung anong gusto at kelangan nya. Minsan magke-crave ka ng matamis kasi baka dahil nagkukulang ka na sa sugar. Parang nagsi-signal naman sya kung anong need ng katawan mo - Kelangan mo lang makinig at pakiramdaman kung need nga ba o nag-hiheal ka lang na naman ng iyong inner child haha.

Naalala ko nga nung College ako, naniniwala pa ko non na hoax lang yung need kumain ng tao tatlong beses sa isang araw, 8hrs in between haha. Naniniwala ako non na dapat kakain ka lang kapag nakakaramdam ka na ng gutom lolol. Syempre hindi naman yung tipong nanginginig ka na sa gutom, although ganon nga yung madalas nangyayari sakin before haha. Pero naniniwala talaga ko non dun, maliban sa mas masarap at mas na-aappreciate mo kasi yung pagkain pag gutom ka na, parang ang iniisip ko ata non nandun kasi yung discipline na kinukuha mo lang kung ano yung kaylangan mo, applicable in general ganon haha.

Anyways balik dun sa program - ganyan yung sinasabi nila! haha. Alam ng gut mo kung anong gusto nya - they even called it a second brain at may entirely separate na ecosystem called microbiomes sa loob ng gut mo. So 'yung sinasabi nilang "listen to your guts", may science pala behind dun, literal pala yun hindi instinct. jk

Then nakakatawa din na parang ni-prove nitong show na 'to na 'pag tinotoyo ka, wala ka sa mood, nagmementy episode ka o feeling mo nag-e-existential crisis ka na naman.. Girl hold yo water - - Gutom ka lang XD

Hindi ako nag-celebrate ng debut ko noon, instead nagpabili nalang ako ng drum set. Syempre mas tipid, yung mumurahin lang naman yung bibilhin namin dahil paglalaruan ko lang eh, kaya go na go yung nanay ko kahit na wala naman tong mapaglalagyan sa kwarto at mabubulabog talaga nito yung mga kapitbahay namin. 

Nakakatawa one time sabi nung isang kapitbahay namin ang tatahimik daw naming tao pero maiingay kami sa ibang bagay haha. Yung kuya ko kasi wala reng social skills yun pero tangena pag napagtugtog feeling mo nasa Raon ka.

Bago pa ko nakabili nyan, mahilig na ko magpupupokpok kung san-san. Naalala ko one time nakita ko ng kuya ko iniimagine kong mga tomtoms yung notebook ko. Tapos meron nung exam namin natapos ako agad, nagsasoundtrip habang pumapalo sa hangin nilapitan ako ng teacher namin parang gusto pa maki-jam haha.

Medyo sad lang kasi wala talaga kong forte sa buhay. Jack of all trades, master of none. Hindi ako gumaling pumalo. Nagtutugtog lang ako ng kahit ano, nilalaro ko lang yung mga tambol pero wala akong tinutugtog na kanta hanggan sa naisabit ako ng kaklase ko ng College sa banda nila.

Ang naging pinakasilbi nito sakin noon e naging outlet ko talaga sya. Wala pa sa bokabularyo ko nun yung anxiety, sobrang laid back kong tao. Dito ko nailalabas lahat. Bored ka? Palo. Masaya ka? Sayaw with palo. Badtrip ka? Palo ng malakas. 

Nagtrabaho, naging busy, kinain na ng kalawang. Nawalan din ng gana galawin kasi wala ng bagong tinutugtog. Paulit-ulit nalang. Wala ng session, di na nag-ja-jam ayun di na din nag-aral. Hanggang sa nalibang na sa ibang bagay - lakwatsa.

2017 ata ung tuluyan ko na syang tinabi sa sulok kasi nakakalatan na ko sa kanya pero di sapat na rason para irekta na sa junk shop. Di ko ren kaya eh, piece na to ng pagkatao ko eh. Salamat! Sana mabuhay tayo ulit one day.

Binigay lang ng pinsan ko. Sakto nung panahon na feeling ko kalaban ko yung buong mundo, kaya mainam din na magkaron ng ibang may buhay sa loob ng kwarto. Alam din kasi talaga nya na gustong gusto ko ng hedgehog, na hindi ko ren alam sa sarili ko kung bakit haha maliban sa rare kasi to alagaan. Pero sa totoo lang di naman talaga ko animal lover. Well actually on everything, wala kong heart sa pagaalaga ng kahit ano.

Hanggang sa nalaman at narealize ko lately lang. Hedgehogs are nocturnal and solitary animals daw. Hindi ka naman magtataka gawa nga ng pano sila built. Then naalala ko ren yung isang anime short clip tungkol sa kanila and yung conflict nga with relations. So dun nagsink in sakin - tangena ako ata to. All along, akala ko praying mantis ako e haha.

Parang napapadalas din kasi yung thoughts ko lately, yung kung kelangan ko ba talaga mag-adjust? Ako ba talaga yung may problema? Kasalanan ba yun ng mga hedgehogs na ganun sila created? na puno sila ng spines?

Empty is a good place to start.

Last year pag pasok palang ng taon, di ko maintindihan nun saan nanggagaling yung urge kong ipagawa yung kwarto ko kahit wala naman akong kaperahan bilang kakatapos lang ng holidays.

Wala pa atang 1 week after fully matapos yung kwarto, inannounce yung lockdown, start ng work from home. Naging bahay ko yung kwarto, di ko na nga alam minsan yung araw at gabi e lol. So after more than a year na WFH at ECQ, ngayon ko nagets kung bakit. Di ko nga maisip papano ako this whole quarantine kung di ko pinaayos yung kwarto. May rason pala, paladesisyon yung intuition eh.

Napaisip ako sa nangyaring yan last year kasi ngayon angtindi na naman nung tulak sakin ng universe na ipaayos yung bahay ko, kahit na as usual, wala naman akong pera hahaha. Di maganda yung rason nung last year so ngayon yung excitement ko nahaluan pa tuloy ng anxiety. Sana yung rason this time maganda naman.

April, 2019. Liwliwa Zambales

Kung di mo ko ganto titignan, salamat nalang sa lahat. XD

Kwento ko lang no, tatlo kami dyan nagvolunteer to lead them sa games. Ang ginawa, hindi na lang hinati equally, hinayaan yung mga kids to choose kung kanino nila gusto. Pucha yung anxiety ko ambilis, worried ako agad na walang pumunta sakin, di kaya ng pain meters ko if ever. Pero alam mo ano nangyari? Halos lahat sila sakin pumunta, maliban pa dun sa nanay na sinabihan kasi sila na sakin pumunta haha. Shookdt ako. Like, wow? Bonus nalang tong picture namin ni baby boy eh. Aside from that meron din isa pang kid dyan na ang clingy sakin like pinapakita nya sakin lagi yung gawa nya kahit anglayo ko, at ako pa yung inaassist niya like bigyan ng tissue, ng tubig panghugas ng paint, yun nga lang hinihingi nya yung cap ko after at hindi ko naibigay. Damn ang damot ko lang, iba yung binigay ko sakanya.

Back dun sa games, may cons yung dami nila. Hindi ko sila masyadong natulungan, tapos samin pa yung pinakamahirap na sayaw. Teka, alam ko nagvolunteer ako pero I'm still the same dead kid saglit lang wag nyo kong pasayawin haha. Ayun, konti lang nanalo samin :( Alam ko nalungkot yung ibang kids kasi syempre gusto nila ng prize. Sorry, I failed you.

At sa lahat ng iba pang tao na pumili sakin pero I failed them. I always end up failing people. I am so sorry. Sorry talaga. #emokid#sadghorl

ampanget pala ng gantong age ano. dati nag-rarant lang ako regarding adulting mainly dahil sa mga obligasyon lalo na financial matters. pero abante ka lang ng onte pa, andun ka na sa phase na andami mo ng takot. lahat ng tao sa paligid mo nagsisi-age ren at di mo namamalayan naubusan ka na pala ng oras. mabagal na, nagkakasakit na, madami ng bawal. yung mga paborito at kinalikahan mong personalidad, unti-unti ng nalalagas.

naalala ko dati nung may mga kaybigan at katrabaho akong nawawalan ng mga malalapit sa buhay o nagkakasakit, parang naisip ko pa nun, walang mga ganitong ganap samin. bakit ko ba kasi yun tinanong sa hangin?!

kalahati palang ng taon pero parang angdami ng kakilala na um-exit na ng mundong to. andami ng may sakit. di ko alam kung ganon lang ba talaga yung gameplay ng buhay na to, o sadyang minalas lang na yung henerasyon na to kasi puro lason na yung mundo.

kung dati di ka tinablan ng pressure sa mga kaybigan mo para mag-madali sa buhay, ngayon na ramdam mo na yung pagtanda ng mga magulang mo, mahihimasmasan ka bigla. parang highschool-er na magka-cramming para makahabol na maparanas sa kanila lahat ng magagandang bagay na gusto at kaya at pipiliting kayaning maparanas sa kanila.

Pag may punding bumbilya sa bahay, papalitan mo lang yung bumbilya, hindi ka magbabago ng bahay.

Di ko alam kung kasabihan ba talaga yan o kung sang pelikula ko ba yan narinig pero di talaga yan nawala sa isip ko.

May tinanungan ako nyan once, ano gagawin nya pag may punding bumbilya sa bahay nila. Sinagot ako, “di ka busy no?” lol

gusto ko lang naman malaman ano yung takbo ng isip ng ibang tao. ako kasi pag ganyan aalis na lang ako agad ng bahay.

Frodo actually failed. He gave in to the ring. The ring's destruction was accidental, or perhaps because of Smeagol's greed.