1

Wraz z zakończeniem drugiej wojny światowej nastąpiła nowa era – można powiedzieć „Era atomu”. Słowo atom stało się synonimem czegoś eleganckiego, szykownego. Atom był traktowany jako władca świata dosłownie i w przenośni. Początkowo społeczeństwo amerykańskie (jako monopolista w zakresie posiadania broni jądrowej) nie zdawało sobie sprawy z zagrożeń, jakie może nieść energia jądrowa, a władze czyniły wszystko, by przedstawiać same korzyści z energii jądrowej. Często powtarzanym sloganem był: „nasz przyjaciel atom” (our friend the atom). Tak więc w Stanach Zjednoczonych, ale nie tylko tam, zapanował powszechny optymizm, jeśli chodzi o wykorzystanie energii jądrowej. > Energia jądrowa miała służyć niemal do wszystkiego: zasilać statki i okręty, samoloty (mówiono, że ich zasięg ograniczony będzie jedynie ilością kanapek i kawy dla załogi), lokomotywy i samochody, a nawet myślano o jądrowych zmywarkach czy naręcznych zegarkach3, zaparzaczach do kawy zasilanych energią z plutonu. Amerykanie popijali atomowe koktajle, tańczyli przy piosenkach poświęconych bombom atomowym, zamawiali atomowe zabawki. Powstawały „atomowe” restauracje, bary, kina oraz teatry i inne lokale, miejscowości i ulice, a nawet firmy (w 1947 r. w książce telefonicznej samego tylko Manhattanu odnotowano 45 firm, które używały słowa „atomowy”). Niektóre wyższe uczelnie określały swoje drużyny piłkarskie jako „atomowe” (The Atoms). Wielu nowo narodzonym dzieciom nadawano „atomowe” imiona, np. Atomic Buster, Cosmic Bomb, Sir Atom i in. W znanej miejscowości Las Vegas graniczącej z poligonem wojskowym w Nevadzie, gdzie dokonywano próbnych wybuchów jądrowych, urządzano wiele atrakcji związanych z erą atomu, jak np. wybory miss wśród tancerek rewiowych („Miss Atomic Blast”, „Miss A-Bomb”, „The Last Miss Atomic Bomb”).