İsimsiz

o zaman kadar bir kere bile aşık olduğumu düşünmemiştim,birlikte iki yıl geçirmemize rağmen bir kere bile kabul etmedim aşık olduğumu,çok korktum çünkü.hala çok korkuyorum birisine aşık olmaktan ona karşı en ufak bir şey hissetmekten.

hikayemin en başından başlamam daha doğru olacak sanırım. Ben kalabalık bir ailenin son çocuğuyum. kendimi bildim bileli hayatımı ebeveynlerime ablalarım ve abilerime annelik ve babalık yaparak geçirdim. Her zaman sözde en iyi şartlarda yetiştirilmiş olan bendim en güzel şeyleri görmüş en güzel şeyleri yaşamış olan bendim ama beni nevi bir ailenin terapistiydim. Kimse görmedi kimse duymadı söylemedim diye herkes mutluyum sandı canımın yandığını fark eden bir insan bile olmadı. Bu yüzden fark ettim ki hayatıma aldığım insanların hepsi büyütmem gereken birer çocukmuş. Hepsini büyütmeye olgunlaştırmaya çalışmışım hepsini annelik yapmışım. Oysaki isteğim ve ihtiyacım olan tek şey bana sahip çıkılması değerli hissetmek sevgi ve saygı görmekti.

Bunu kim okuyor bilmiyorum belki ilerdeki çocuğm belki tumblrdaki rastgele bir insan ama bunu okuyan kişi her kimse bunları duymaya ihtiyacı olduğu için burada

Kimseyi büyütmek zorunda değilim.

Kimseyi sevmek zorunda değilim.

Her gün mutlu olmak zorunda değilim.

Her zaman karşındakini düşünmek zorunda değilim.

Her zaman derdini dinlemek zorunda değilim.

benden büyük diye olgun sandığım adamı iki sene içinde başka kadınların beğenisi için büyütüp hazırladığımın farkında bile değildim.