Çok garip. Bir anda düşüyorum ve dizlerim kanıyor. Kalkmam gerektiğini bilsem bile bacaklarım tutmuyor. Sonra bir an geliyor, kalkabileceğime dair müthiş bir inanç sarıyor içimi.

Herkesin her şeyi yapamayacağını, bu yüzden cemaatin çok önemli olduğunu, farklılıkların üstünlük değil, tamamlama sebebi olduğunu bilmek gerekir.

Bir şekilde imtihan edileceksin bu hayatta. O yüzden "gün gelecek her şey güzel olacak" inancını bir kenara bırak. Bu inanç sana zarar veren asıl sey çünkü. Dünya rahat yeri değil, bu yüzden o gün hiç gelmeyecek. Formül belli: "Şükredin ki nimetimi artırayım."

Ahmed Hamdi Tanpınar şu dönemde yaşasaydı "Türkiye, evlatlarına sınavlardan başka bir şeyle meşgul olmak imkânını vermiyor." derdi. Gerçi her evladı da değil ama, yine de sistem bunun üzerine sonuçta.

Bugün medeniyet olarak görülen hoşgörülü Batı politikaları bile Makyavelist bir ahlâksızlığın riyakâr ürünleridir. Böylelikle Batı, ülkesinde yaşayan Müslümana her türlü kolaylığı sağlarken Müslüman bir başka ülkenin insanlarını acımasızca katledebilir. Çünkü ülke sınırları içerisinde hedefe götürecek olan politika hoşgörü iken, ülke sınırları dışında sömürgedir. Yani, istediklerini elde edebilmek için samimiyetten uzak bir saygı, riyakâr bir hoşgörü ve ahlâksız bir gülümseme takınırlar.

Bir yazar yeni bir çalışma masası almaya karar verir. Sonra masaya uygun sandalye alır. Ardından halı, lamba, kitaplık, dekorasyon derken çalışma odasını mükemmelleştirmeye başlar. Bir süre sonra fark eder ki yazmak yerine sürekli "yazmaya hazırlanmakla" meşgul olmuştur.