Saturday. Plano naming puntahan si sir kinabukasan pa, sunday, pero may nagsabi kay mama na pumunta na kami dahil baka wala na kaming abutan.
Around 6 PM narin kami nakarating sa ospital. Nasabi na sakin kung gano kalala yung sitwasyon, pero di ko na-imagine na ganun na pala. Walang pumapasok na kahit ano sa utak ko, naghihintay lang ako ng texts para maabala. Papasok palang kami sa kwarto, maingay na yung (mga) makina. Hinihintay kong imulat ni sir yung mata niya, ang dami kong gustong sabihin sakanya, ang dami ko rin kwento sakanya lalo na’t hindi na volleyball ang P.E. ko ngayong sem. Kausap ni mama yung kapatid niya, lagi niyang kinikwento sakin ‘yun, kung gaano kabait at kung gaano siya nahihirapan makipag usap sa asawa ‘nun dahil inglisyero. Nagdadalawang isip ako kung hahawakan ko ba siya o hindi, natakot akong baka huling beses ko na siyang mahahawakan. Sobrang daming kwento ni sir kapag nauupo kami sa court ng Judge, naging busy ako sa UST, hindi na ko nakakabisita. Nanibago ako, yung sir Laudit na strikto at madaldal, hindi na nagsasalita, kahit igalaw lang yung sarili, wala. Sinabi narin ng kapatid niya na hindi siya magtatagal, pero hindi ko inakalang pagkaalis namin sa ospital eh ‘yun na. Ang laki ng binigay niyang suporta sakin lalo na ‘nung nasa Judge pa ‘ko. Nandun siya hanggang sa grumaduate ako. Binigyan pa niya ‘ko ng award bilang kadete. Madami akong hindi nasabi at sigurado akong hindi naging sapat ang pagsasabi ko ng salamat sakanya, kaya sir, kung nasan ka man ngayon, salamat.
baratheonpilled
prguitarman
jacobvanloon
ellievsbear
turnnoffyourmind
