“For man, being alive means the same thing as participating in a broad global system of communication”, asserted Wiener in 1948. “Behind the futuristic promise of a world of fully linked people and objects, when cars, fridges, watches, vacuums, and dildos are directly connected to each other and to the Internet, there is what is already here: the fact that the most polyvalent of sensors is already in operation: myself. “I” share my geolocation, my mood, my opinions, my account of what I saw today that was awesome or awesomely banal. I ran, so I immediately shared my route, my time, my performance numbers and their self-evaluation. I always post photos of my vacations, my evenings, my riots, my colleagues, of what I’m going to eat and who I’m going to fuck. I appear not to do much and yet I produce a steady stream of data. Whether I work or not, my everyday life, as a stock of information, remains fully valuable. I am constantly improving the algorithm.”

“Όσο κι αν είναι ιδιότυπος, όλος αυτός ο θόρυβος που βγαίνει απ’ τους ανθρώπους είναι φευγαλέος και δεν επιζεί.”

“...το μαρτύριο μου είναι να μη με μαντεύουν και να χρειάζεται να προφέρω λέξεις”

“υπάρχουν περιπτώσεις, (αρκετά σπάνιες ειν’ αλήθεια) όπου, καθώς η συνεχής οικουρία ακινητοποιεί τις μέρες, ο καλύτερος τρόπος να κερδίσει κανείς χρόνο είναι ν’ αλλάξει τόπο.”

“Όσο για μένα, η σκληρή μοναξιά της ζωής μου εγινε ακόμα πιο επώδυνη εξαιτίας της πεποίθησής μου ότι «δεν γνώριζα τίποτα », μα τίποτα απολύτως, και ότι έπρεπε να τα μάθω όλα, χωρίς τη βοήθεια κανενός.”

“Τι θα ανακάλυπτα εγώ σ’ αύτόν τον καινούργιο κόσμο; Την έμμονη ιδέα μου να θέλω παρακαταθήκες. Και αυτό ήταν κεφαλαιώδες για να καταλάβω τον εαυτό μου. Την πρώτη χρονιά, όταν μας έδιναν όλο κι όλο διακόσια πενήντα γραμμάρια μαύρο ψωμί και πενήντα γραμμάρια γερμανικό λουκάνικο, πανικόβλητος εκ των προτέρων μήπως μου λείψει η τροφή, έκοβα κάθε μέρα μια φέτα ψωμί και μια φέτα μαύρο λουκάνικο και τα έκρυβα κάτω από το προσκέφαλό μου: αληθινός θησαυρός σε παρακαταθήκη. Δεν ξέρει ποτέ κανείς τι γίνεται! Όταν όμως επρεπε να εγκαταλείψω τον πρώτο μου λόχο δεν βρήκα κάτω από το αχυρόστρωμά μου παρά ενα σωρό σαπίλα . Είχα χάσει όλα μου τα αποθέματα θέλοντας να τα αποθηκεύσω. Η αλήθεια, η πραγματικότητα αυτής της παρακαταθήκης απλωνόταν κατω από τα μάτια μου, τα χέρια μου, τη μύτη μου, το στόμα μου: σαπίλα! Αλλά το μάθημα αυτής της ωμής εμπειρίας στάθηκα ανίκανος να μάθω επί εξήντα ολόκληρα χρόνια! Αργότερα και σε καλύτερες εποχές, συνέχισα όλες τις μέρες να αποθηκεύω, καταρχήν ψωμί, μπισκότα, σοκολάτες, παπούτσια (πόσα ζευγάρια τάχα έχω ; καμιά έκατοστή στις ντουλάπες μου σήμερα!), ρούχα — βεβαίως— και προφανώς χρήματα, η παρακαταθήκη των παρακαταθηκών (…) (το χρήμα για τον Λοκ ήταν πραγματικά το μόνο αγαθό που δεν σαπίζει… ),τα μόνα που σε σχέση με όλα τα αλλα αγαθά, τα φθαρτά, ορίζονται απ ’ αυτή την εξαιρετική ιδιότητα. (…) Αργότερα, τέλος, έκανα παρακαταθήκη φίλων και τελικά γυναικών. Γιατί; Απλούστατα για να μην κινδυνεύσω μια μέρα να βρεθώ μόνος χωρίς καμιά γυναίκα στο χέρι μου, αν η τύχη το εφερνε μια από τις γυναίκες μου να με αφήσει ή να πεθάνει. (…) Τώρα μου φαίνεται ότι ξέρω, από σίγουρη πηγή , ότι δεν υπάρχει ζωή χωρίς ξόδεμα, χωρίς ρίσκο, άρα χωρίς έκπληξη και ότι η έκπληξη (δωρεάν, όχι η έμπορευματική…) είναι όχι μόνον κομμάτι της ζωής, αλλά είναι η ίδια ή ζωή στην έσχατή της αλήθεια, είναι το Ereignis της, το γεγονός της, η ανάδυσή της, όπως τόσο καλά το λέει ο Χάιντεγγερ.”

“Οι φίλοι σας μου είπαν πως ήσασταν άρρωστος. Σας λυπούμαι πολύ. Κι όμως ίσως να μη σας λυπούμαι και τόσο, γιατί καταλαβαίνω πως πρέπει να νιώθετε τις απολαύσεις της σκέψης και πιθανότατα αυτό λογαριάζει κυρίως για σας, όπως και για όσους τις γνωρίζουν.” Αλίμονο! αυτό που μου ‘λεγε, πόσο ένιωθα πως ήταν ελάχιστα αληθινό για ‘μένα, που ο κάθε συλλογισμός, όσο υψηλός και να ήταν, μ’ άφηνε αδιάφορο, που ημουν ευτυχισμένος μόνο στις στιγμές της ευχάριστης απραξίας, όταν ένιωθα μια ευεξία· ένιωθα πόσο αυτό που επιθυμούσα στη ζωή ήταν κάτι καθαρά υλικό, και πόσο λίγη ανάγκη είχα για τη σκέψη. (…) Και σ’αυτό το ιδανικό ζωής που δεν τολμούσα να του ομολογήσω, οι απολαύσεις της σκέψης δεν είχαν καμιά θέση. “Όχι, Κύριε, οι απολαύσεις της σκέψης είναι ελάχιστο πράγμα για μένα, δεν τις αποζητώ, ούτε καν ξέρω αν τις ένιωσα ποτέ.” “Το πιστεύετε αλήθεια;” μου απάντησε. “Ε λοιπόν, ακούστε, αν μολοταύτα, αυτό προτιμάτε, εγώ το καταλαβαίνω, να τι πιστεύω.” Δεν μ’ έπεισε βέβαια· όμως ένιωθα πιο ευτυχισμένος, λιγότερο δυστυχισμένος. (…) σύμφωνα με τον Μπεργκότ, που έδινε την εντύπωση πως γνώριζε την περίπτωση μου, φαίνεται πως το σύμπτωμα που έπρεπε να παραβλέψω ήταν αντίθετα οι αμφιβολίες μου, η αηδία για τον εαυτό μου. (…) “Σας φροντίζουν καλά;” με ρώτησε ο Μπεργκότ. “Ποιος παρακολουθεί την υγεία σας;” Toυ είπα πως είχα δει και σίγουρα θα ξανάβλεπα τον Κοττάρ. “Μα δεν είναι αυτό που σας χρειάζεται!” μου απάντησε. (…) “Είναι ηλίθιος. Κι αν ακόμα υποθέσουμε πως αυτό δεν αποκλείει να είναι κανείς καλός γιατρός - πράγμα που δύσκολα το παραδέχομαι- αυτό αποκλείει να είναι καλός γιατρός για καλλιτέχνες, γι’ ανθρώπους έξυπνους. Άνθρωποι όπως εσείς, χρειάζονται κατάλληλους γιατρούς, θα ‘λεγα πως χρειάζονται σχεδόν ιδιαίτερη δίαιτα, ιδιαίτερα φάρμακα. Ο Κοττάρ θα σας προκαλεί πλήξη κι αρκεί η πλήξη για να μην είναι αποτελεσματική η θεραπεία. Κι έπειτα η θεραπεία δε μπορεί να είναι η ίδια για σας και για οποιονδήποτε άλλον. Τα τρία τέταρτα απ’ τις ασθένειες των έξυπνων ανθρώπων οφείλονται στην εξυπνάδα τους. Τους χρειάζεται τουλάχιστον ένας γιατρός που να γνωρίζει αυτή την ασθένεια. Πώς θέλετε να είναι σε θέση να σας φροντίσει ο Κοττάρ; Πρόβλεψε τη δυσκολία να χωνέψετε τις σάλτσες, τις γαστρικές ενοχλήσεις, αλλά δεν πρόβλεψε την ανάγνωση του Σαίξπηρ.. Έτσι οι υπολογισμοί του δεν είναι πια σωστοί στην περίπτωση σας, η ισορροπία χάθηκε, είναι πάντα ο μικρός πλωτήρας που ανεβαίνει. Θα βρεί πως έχετε μια διαστολή του στομάχου, δε χρειάζεται να σας εξετάσει γιατί την έχει από πριν στο μάτι του. Μπορείτε να τη δείτε, καθρεφτίζεται στο λορνιόν του.”