titanyum beyazı yalnızlık

don’t forget.

iyi geceler.

sen dökül ben dinlerim

burdayım

şaşırtıcı

unutmak, bu çirkinliğe göz yummak insanı zehirliyor.

Nomadland

bir uğradım.

Merhaba kim bilir bu ne zaman yazıldı, ben yeni görüyorum. Ortak noktalar önemli değil soracak olursan. benim için hala olan ne onu anlamadım ama her neyse :>

niye isterdim dedin ki niye olmasın, olalım 🌞

siz her şeyden habersiz hayatınızdan uzaklaşırken olmayan bir hayata özendiniz. her şeyinizi kaybettiniz ama fark edemediniz. bunu söyleyenler olmadı, olanlar yanlış söyledi, doğru söyleyenleri siz duymadınız. kendiniz olamadığınız için neye tutunduğunuzu fark edemediniz. halbuki neler neler vardı. halbuki niceleri vardı. görmediğiniz, göremediğiniz ne çok gerçek vardı. asıl dünyayı göremediniz. şu dünyada küçük bir tozdunuz da bunu fark edemediniz. gerçi tek suçlusu siz değildiniz. siz görmek istedikçe gözlerinize perde indi. perdeyi sıyırıp camı açmak aklınıza gelmedi. rahatça oturup şöyle derin bir nefes alamadınız. güneşin batışını göremediniz. kuşun uçuşunu seyir edemediniz. kimi suçlayacağınız bilemediniz. ellerinize bakıp yapabildiğiniz her şey için ‘’iyi ki’’ demediniz. hep çizgilerine bakıp suçlayarak ‘’daha fazlası nerede’’ dediniz. onun ellerinde bu var, şunun gözlerinde bu var dediniz de ‘’gözünün arkasındaki anlam ne?’’ demek aklınıza bile gelmedi. bunca yazılanı aklına getiren de kilitli kapılar ardında bir şeyler yapmaya çalıştı. bir şeyler yapmaya çalıştıkça hassas damgasını aldı ve kenarda bekledi. destek kelimesini bilmeden kendi sırtını sıvazladı, saçlarını okşadı, dizlerini sevdi. kapılardan korktu, çekindi. neler var neler yok, yok olan niye yok düşündüyse de, sildi attı. kilidi açtı. olmadığı şeye büründü yine, yine yine. kimi suçlayacağını yine bilmedi. bilemedi. bilemediniz. ‘’neye nasıl tepki verdiğimiz içimizde baskılanan tarafla da ilgilidir bir bakıma..’’ okudu geçti.

her olan, yok olduğumuz bir anın özeti gibi. akşam olanlardan kaçmadan daha doğrusu ötelemeden, yanan her kızıllığın ateşine bakarak istemsizce saatlerce düşündüğüm bir yoğunluk. bir baykuşun gözlerine uzun uzun bakıp, kendi dizlerini ovuşturacak kadar ne yaşar insan?saçlarını tarayıp yavaşca uzanarak uykuya dalan bir sakinlik hali ile, içten içe alevlenen bir haykırışın somut halini kırmızı mumuna yükleyen kişi, aynı kişi mi? bıraktığım bütün nefesleri getiren rüzgarı dinlemek istemiyorum. sürüklendim. dünde ve bugündeyim. dizlerim hiçbir şeyin olmadığını söylüyor, saçlarım kırıklarımı saymaktan vazgeçmiş ve ne kadar da hoşnut bu durumdan. insanı kıran olgular aynı. beni yıkan durumlar hiç değişmemiş. hiç kimse bıraktığım gibi değil, bilmiyorum belki ben de bıraktığım gibi değilimdir. hayat o kadar yoğun ki insan değiştiğinin farkında değil ya da hayatım o kadar yoğun değil ki ben hala olduğum gibi, olduğum yerdeyim. oralar buralar ve en çok da buralar derken bu kısımlarda yine kendimi hatırlayamadım. ne çok unuttum ve ne çok şeyi unuttum. nefesin anlamını unuttum, nerede ve kimle aldığımı hatırlamadan sadece alıp verdim. sualsiz. bir zaman sonra her şey aynı. kendini yokla, en son kendini ne zaman yokladın. nerdesin, neden? bütün zaman dilimleri beni bıraktı. duydum, bıraktım.