eski fotograflara baktıkca gözlerim doluyor bu hayat bana cok sey borclu.

eski fotograflara baktıkca gözlerim doluyor bu hayat bana cok sey borclu.

karanlık akşamlardan güneşli günlere de döndüm şimdi nerdesin nasılsın hiç önemli değil

senden başka yolumun olmadığını sandığım karanlığın içinden çıktığımda hiç görmediğim sabahlara uyandım.

soğuk bir kış gecesinde sokaklarda yürürken dünyanın değişeceğine inanmak vardı şimdi hepsi yüz yıl öncesinde gibi öyle eski.

"evet, bir baharı hak ettim. hiç kimseye hiçbir şey borçlu değilim"

hayatın bana attığı en büyük tokat huzurun bu kadar buruk olması.

o gün orada yanımda yoktun. sonra hiçbir zaman başımı kaldırıp göz ucuyla seni aramadım.

sanki hiç ölmeyecekmiş gibi bana olan hoyratlığını unutamıyorum.

bu dünyadan geçtiğin hayatıma değdiğin ve çocukluğumun güzel anılarında var olduğun için teşekkür ederim

çok üzülüp seni aramıştım açmamıştın, neye üzüldüğümü unuttum da sana ulaşamadığımı hatırlıyorum.

seni kırk kez sordular bilmiyorum dedim, biliyordum

cidden hep aynı şeye, dönüp dönüp en baştan sanki ilk defaymış gibi kahrolmak.

benden önce öldün. teşekkür ederim sana bu acıyı yaşatmama izin vermediğin için. benden önce gömüldüğün için. on üç milyon kere.

çaresiz başımı mezar taşına dayadığım zaman hissettiğim soğukluğun içime işlemesini kabullendiğimden beri hiç bir ateş beni ısıtmıyor

içimde yarım kalmış bir konuşmanın üzüntüsü var