jardín de tus arterias

w zeszły czwartek byłam na koncercie chrikulego i bardzo to było piękne. jeden z tych, w których się zostaje i których się nigdy nie zapomina. (widziałam na ordynackiej nasze skulone zimnem sylwetki z tamtego wieczora sprzed dekady, uśmiechnęłam się do tej myśli, bo co miałam zrobić). minął bardzo senny, cichy weekend. poniedziałek, krew w probówce, pusty pociąg, dylan. dziś z. obroniła licencjat. ja poobijałam się w pracy, poczytałam wiersze, byłam bardzo gadatliwa, na ulicy znowu jakiś wysoki nieznajomy powiedział mi dzień dobry, spadło trochę śniegu, słońce wciąż w wodniku zaszło znowu trochę później,

rozkochały mnie jego cisze i jego uśmiechy, po nocach nie dawało mi spać wspomnienie jednego dotyku, wylałam tyle łez, chciałam mu powiedzieć wszystko, co jest w świecie do powiedzenia, widziałam go w śniegu i w kwitnących forsycjach, taki był ważny, rozkołatał we mnie wszystko, a ja się nigdy nie dowiem, co zrobiłam nie tak,