Işıl

Bir yerde susmayı öğreniyor insan; kelimelerin ağırlığını, sessizliğin hafifliğine bırakmayı. Anlatmak istemediğinden değil, anlatmanın bir anlamı kalmadığından. Çünkü bazı kalpler, en güzel cümleleri bile eğip büker; en saf duyguyu bile değersiz bir gölgeye çevirir. O yüzden insan, içindeki yangını herkese göstermez artık. Kimi ateşler, sadece kendi karanlığını aydınlatmak içindir. Ve kimi duygular, paylaşıldığında eksilir; yanlış ellerde yavaş yavaş yok olur. Böyle anlarda insan, kendine sığınır. Kendi sessizliğinde dinlenir. Çünkü en çok da orada anlaşılır; en azından incitilmez.

sana bu sefer ne kadar umut dolu olduğundan, seni sevmenin güzelliğinden değilde, beni günlerce ağlatacak şeyden bahsediyorum. artık senin hakkında konuşmak ve yazmak istemediğimin farkına vardım. seni sevmek ömrüm boyunca başıma gelen en güzel şey olmaya devam edecek ama artık istemiyorum. bunun beni iyileştirmesi gerekirken, yerin kırk kat dibine sokmasından bıktım. kabul hiçbir şey yapmadan, bencilce beklemek benim hatam ama olmayacağa koşmaktan deli gibi korkuyorum. bir ara uğrasan, senin için her şeyi yapmaya ne kadar da hevesli olduğumu görürdün. ne varabiliyorum, ne dönüp gidebiliyorum. senden sıyrılmanın imkanı yok. senden başka çıkış yok. senden başka yolum yok.

gecelerimi gündüzlerimi seni düşünmekle geçirmeyi, seni düşünmekten uyuyamamayı, seni düşünmekten bir şeyler yemeyi unutmayı, ama her nasılsa uykusuz, aç, hasta hissetmemeyi, seni düşünmek beni doyuruyor başıma yastık koyup uyutuyormuș çünkü, seni düşünmek benzersiz bi eczaymıș meğer, olur da uyursam, yüzünü daha yakından görebilmek için uyumayı, rüyalarımın beni bir bulut bir güvercin bir hanımeli sırtında sana taşımasını, gözümü açtığımda, daha ben kimdim hatırlamadan, isminin dilimin ucuna gelișini, isminin tadını, lezzetini, ismimi söylediğinde dünyadaki tüm salıncak sıralarının bana gelişini, başın dizimde uyuduğunda kalbimin uçan halılara binișini, seninle eve yürümeyi, yol kenarındaki tüm ağaçların bizi görünce bir anda meyveye çiçeğe durmasını, bana gösterdiğin yıldızların yanaklarından öpmeyi, görünce seni hatırladım dediğin her şeyin bana bir anda deniz kıyısında sofralar kurabilmesini, seni direksiyonda seyretmeyi, sana kuş yuvalarını saymayı, seninle çizgilere basarak yürümeyi, köpeklerden kaçmayı, -șș ama aramızda demiştik,- seninle erkenden yașlanacakmıșız kırıșacakmıșız, bunca gülmeyi, her yerden sana dönmeyi, her yerde seni aramayı, seni sabırsız seni kalbim ağzımda elim göğsümde beklemeyi, köpürdükçe köpüren özlemini, nihayet geldiğinde gözlerime sığmamacasına büyüyen gözbebeklerimi, bana benzemeni, sana benzemeyi, ama zaten sen benmișsin'i, sözcüklerin arkasına heyecanlı küçük çocuklar gizlemeyi, kalbimi dansa kaldıran şarkılarını, sana şiirler söylemeyi, yüzündeki beni, aklındaki beni, ama en çok seni.

seni güzel bir şeylere benzeterek anlatmıyorum hiç. çünkü güzel şeyler sana benziyor. ben bir yoncayı bir gülibrișim ağacını bir saka kuşunu kedi burnunu nefis bir kış çayını tarçın kokusunu sana benzeterek övüyorum. sen benim güzellik cetvelimsin.

“allah seni bana vermekle bana vermediklerini telafi etmiştir.” demiş ali şeriatî, eşi puran şeriatî'ye. tek bir cümle şiir olabiliyormuş.

ben çooookkk aşığım haberiniz olsun.... diye başlayıp uçan kuşa kadar seni anlatmak istiyorum. dünyaya sevgi dağıtmak istiyorum. her yerde adın geçsin istiyorum her yerde. senin adını duyunca umut doluyor içime. bileklerimi kemiren hayat bana gülümsüyor. her yer panayır havasına bürünüyor. seni sevmek öyle büyülü, öyle müthiş, öyle uçsuuuz bucaksız.

belki sende bende olmayan bir şey görmüşümdür belki senin bana bakışında bunca hoyratlığın içinde bir nahiflik sezmişimdir belki o sarmıştır benim kalbimi belki o damlayan kanımı bir saniye durdurmustur. belki senin hızlı adımların benim betonlasmış ayaklarımı çözmüştür ya da çözeceğine inandırmıştır. belkide sadece gözlerin beni çok sevebilirmiş gibi bakmıştır. belki de senin güler yüzün, karıncalandıran gülüşün, sesin, sesin, sesin, bir şeyleri yıkmış, devirmiş ve inşa etmiştir. bir devrim belki nevrim dönmüştür. belki yeniden sadece çakmak taşı sesi duyuyorumdur. yüzün avucumda kaybolsun istiyorumdur bir gecede evlenme kararı alıyorumdur belki bir gecede sadece delirmisimdir

hep bana dön istiyorum. nerede olursa olsun ilk ve hep bana bak. ilk ve hep. bu olalım istiyorum. ilk tercihimiz hep tercihimiz her tercihimiz. yağmur yağdığında ıslanacaksın diye endişeleniyorum ne saçma. ne saçma ama sana kıyamıyorum. kaç saat çalışıyor kaç saat ayakta, ayaklarının altı acıyor mudur diye düşünüyorum. sanki senin tabanının acısını ben çekiyorum. ellerim hep yüzüne uzanıyor. sanki hep seni çekiyorum.

bana iyilikle gelene daima iyi niyetle karşılık vermişimdir,ters tarafımı gören önce kendi tavrına baksın