Η πύλη μίας μεταμόρφωσης

Φτάνει το δροσερό απόγευμα κάποιας Παρασκευής.Η αμηχανία ενός ταξιδιού έχει ήδη ζεστάνει,τα πρώτα μέτρα του πάνω στις ράγες,ενώ η μεταλλική τους λάμψη στολίζει μία μελαγχολική οικειότητα. Αυτή την αίσθηση που ντύνει άχρωμα και διακριτικά, εκείνον που δε φεύγει πλέον για πρώτη φορά. Η τελευταία μέρα, από τη σύλληψη της, ξέρει καλά τα βήματα της νύχτας. Έχει την μοναδική ικανότητα, να διαστέλλει τον χρόνο και να του χαρίζει, μία απαραίτητη για τους ήρωες του, εύπλαστη υφή.Πάνω στις δύο συλλαβές μίας λέξης, που πολλές φορές δεν αρθρώνεται, θα σφραγιστεί ένα άλλο εισιτήριο. Στο άκουσμα "μείνε", η επιστροφή σιωπηλά πενθεί, γιατί ξέρει πως την έχει συνθλίψει, το ελαφρό σκέπασμα ενός σεντονιού. 

«Ο έρωτας έπεσε λαβωμένος στο χώμα, χλωμή σκόνη σηκώθηκε σε ένα πεδίο μάχης, που μέσα στους αιώνες, μόνο ένα θύμα γνωρίζει. Δεν υπάρχουν ήρωες, ούτε αντίπαλοι, απλά και μόνο θεατές.»

(Φεβρουάριος 2018)

Τούτη την όψη της αλήθειας, ίσως δεν βλέπεις, γιε μου, βασιλιά των γαλανών ματιών σου στην εκτυφλωτική πατρίδα της νιότης, πως όλα χαλάσματα είναι, κάτω από τους αδιάφορους ουρανούς, από αθωότητα κι ενοχή πριν σκιρτήσεις   για ένα νεύμα της καρδιάς ή της κεφαλής, όλα συναγμένα και σκορπισμένα είναι μέσα στη σαβανώτρα σκοτεινιά σαν την τέφρα των νεκρών. Το καλό και το κακό, δυο δρόμοι για να ζυγώσεις τον θάνατό σου Πλάι στην αλέστρα θάλασσα, βασιλιά της καρδιάς σου σε μέρες τυφλές, ξεφυσούν σαν αναπνοή, οδύρονται μέσα από σένα κι από μένα και τις ψυχές όλων των ανθρώπων μες στο αθώο σκοτάδι, και το ένοχο σκοτάδι, και τον καλό θάνατο, και τον κακό θάνατο, και μετά την ύστατη στιγμή Ππτούν σαν το αίμα των άστρων Σαν τα δάκρυα του ήλιου, σαν το σπέρμα της σελήνης, απομαζώματα και φωτιά, η ιπτάμενη μεγαληγορία του ουρανού, βασιλιά των έξι σου ετών. Κι η βασκανία, από την απαρχή των φυτών και των ζώων και των πουλιών, Ύδωρ και Φως, γη κι ουρανός, ασκείται πάνω σου πριν κινηθείς, και όλες σου οι πράξεις κι οι λέξεις, κάθε αλήθεια, κάθε ψέμα, πεθαίνουν στην αδογμάτιστη αγάπη.

“Η όψη της αλήθειας” του Ντύλαν Τόμας

This side of the truth, You may not see, my son, King of your blue eyes In the blinding country of youth, That all is undone, Under the unminding skies, Of innocence and guilt Before you move to make One gesture of the heart or head, Is gathered and spilt Into the winding dark Like the dust of the dead. Good and bad, two ways Of moving about your death By the grinding sea, King of your heart in the blind days, Blow away like breath, Go crying through you and me And the souls of all men Into the innocent Dark, and the guilty dark, and good Death, and bad death, and then In the last element Fly like the stars' blood Like the sun's tears, Like the moon's seed, rubbish And fire, the flying rant Of the sky, king of your six years. And the wicked wish, Down the beginning of plants And animals and birds, Water and Light, the earth and sky, Is cast before you move, And all your deeds and words, Each truth, each lie, Die in unjudging love.

“This Side Of The Truth” by Dylan Thomas

According to the commonly held view, Dylan Thomas drank himself to death in New York in 1953 after a binge-drinking session worthy of his status as tortured poet.

He was reported to have died of alcoholic brain poisoning and legend has it that his last words were: “I’ve had 18 straight whiskies; I think that’s the record.”

– Qui aimes-tu le mieux, homme énigmatique, dis ? Ton père, ta mère, ta soeur ou ton frère ? – Je n’ai ni père, ni mère, ni soeur, ni frère. – Tes amis ? – Vous vous servez là d’une parole dont le sens m’est restée jusqu’à ce jour inconnu. – Ta patrie ? – J’ignore sous quelle latitude elle est située. – La beauté ? – Je l’aimerais volontiers, déesse et immortelle. – L’or ? – Je le hais comme vous haïssez Dieu. – Eh ! qu’aimes-tu donc, extraordinaire étranger ? – J’aime les nuages… les nuages qui passent… là-bas… là-bas… les merveilleux nuages !

( L’étranger, Charles Baudelaire)

Tell me, enigmatic man, whom do you love beet? Your father, your mother, your sister, or your brother?

"I have neither father, nor mother, nor sister, nor brother."

Your friends, then?

"You use a word that until now has had no meaning for me."

Your country?

"I am ignorant of the latitude in which it is situated."

Then Beauty?

"Her I would love willingly, goddess and immortal."

Gold?

"I hate it as you hate your God."

What, then, extraordinary stranger, do you love?

"I love the clouds--the clouds that pass--yonder--the marvellous clouds."

https://en.wikipedia.org/wiki/Le_Spleen_de_Paris

http://www.almaclassics.com/excerpts/Paris_Spleen.pdf

https://ia801408.us.archive.org/11/items/petitspomesenp00baud/petitspomesenp00baud.pdf

Verrà la morte e avrà i tuoi occhi- questa morte che ci accompagna dal mattino alla sera, insonne, sorda, come un vecchio rimorso o un vizio assurdo. I tuoi occhi saranno una vana parola, un grido taciuto, un silenzio. Così li vedi ogni mattina quando su te sola ti pieghi nello specchio. O cara speranza, quel giorno sapremo anche noi che sei la vita e sei il nulla

“The heart of a mother is a deep abyss at the bottom of which you will always find forgiveness.”

It's a day when the ocean waves whisper to the sun: 

'Warm me up sunshine!' 

And they try to throw their rays right at me,