AMSTERDAMN

It sounds so surreal, maar we hebben een film geproduceerd.

Met cameramannen, producers, een director, acteurs (Tawfeek Barhom, Jeremy Baker, Jasmine Sendar etc!). Too cool dus. Hoe we dit voor elkaar kregen zonder a total freak-out. Geen idee. Maar we did it en hoe. We hebben in 48 uur een film in elkaar geknald en best een goede ook.

In 48 uur, hoe vaker het gezegd wordt, hoe erger het gevoel wordt van bonding. Hoe we samen zoiets hebben kunnen produceren. Dat we hier een deel van uit mochten maken. Dat onderbuik gevoel, of is dat de slaap die we gemist hebben. Maar ondanks dat is dit iets wat ik voor geen goud had willen missen.

08/06/2016

Drinks.

48Hour Film Project uitreiking

Met zijn allen.

Met het hele team bestaande uit LikeFriends en Diffuse aten we eerst hamburgers bij een te gek restaurant bij de Westergasfabriek. Daar waar ook het Ketelhuis is. De plek waar onze film gedraaid zou worden voor de anderen. De anderen zijn hier diegenen die het ook aan durfden om in 48 uur een film te schrijven, te schieten en te editen.

Daar zaten we dan, we keken met 34 man naar 8 films, waaronder de onze. En hoe trots we wel niet waren.

Nadat alle films gedraaid waren, werd er buiten bekend gemaakt wie er zou winnen. Er was natuurlijk een over all prijs, maar er waren ook prijzen als de publieksprijs, beste poster, beste edit, beste script, cinomatografie etc.

We wonnen jammer genoeg niet.

Maar we hadden wel een publieksprijs, wonnen beste script en hadden daarbij nominaties voor onder andere beste poster, beste edit, beste muziek en beste regisseur. Maar naast alle prachtige en overweldigende nominaties werden we ook nog derde van de dertig groepen die meededen. Derde!

Dat met een crew die je in 48 uur moet leren kennen, sturen, je hart en ziel luchten en er iets moois van moet maken.

Creative team

Strategic team

Oostpizzapasta

We have to talk.

Aangezien stage er al bijna op zit. Moesten we praten.

Hoe we dit het beste konden doen? Met een wijntje in de hand en een heerlijk bord vol pasta onder de neus. En dat is wat we deden.

Waarover we moesten vragen is iets wat voor de hand ligt, want wie denkt aan het einde van stage denkt vrijwel meteen aan het stageverslag. Ja. Die moesten we nog afmaken en er moest nog best veel aan gebeuren (lees heel veel).

We aten dus onder het genot van een drankje, dachten na over wat we eraan gingen doen. Hadden het vooral heel gezellig, aan tafel met een gezin dat we niet kenden, praatten vooral over alles behalve het stageverslag.

We kwamen LikeFriends binnengelopen als twee echte broekkies. We waren naar Amsterdam afgereisd om ons stage contract te komen laten ondertekenen door een of andere Klaas. Daar hadden we een afspraak mee. We waren erg benieuwd wie dit was, aangezien we alleen nog maar kennis hadden gemaakt met Rogier, Jasper en Stef tijdens ons sollicitatiegesprekje/proefdag.

Klaas bleek ook een hele aardige man te zijn. Na het ondertekenen van het contract en na alles duidelijk besproken te hebben kwam Stef naar ons toe. Stef groette ons vrolijk en vroeg of wij toevallig iets te doen hadden die dag.

Wij zeiden nee, maar hadden zeker plannen. We zouden namelijk de opa en oma van Bo gaan bezoeken. Maar aangezien het belangrijk voor ons was om met een goede start te beginnen, hadden we er wel wat voor over. Zonder te weten wat Stef van ons wilde vragen zeiden we de andere afspraak af.

Wij mochten Stefs laptop op gaan halen bij de kapper in Hoorn. Helemaal in Hoorn. 45 minuten rijden. Ja, waarom ook niet? Dus dat deden we, maar dat was niet het enige. We moesten namelijk ook tanken. Dus daar gingen we op pad met de auto en pinpas van de baas. Super spannend, maar wat een vertrouwen, zelfs na dat de auto voor we weg reden al drie keer afsloeg vanwege mijn rijkunsten! Om nog maar te zwijgen over de grootste blunder bij het tankstation.