Samuel

.ווען איז עס געווען? איך קען זיך ניט דערמאָנען :עס גייט מיר נאָך ווי אַ פאַרגעסענער רעפרען אַ שטאָט ביים ים, נאָכטיורנען פון שאָפּען .און אייזערנע ליליען פון באַלקאָנען     פאַרנאכט. צוויי שוועסטער מיט די שמאָלע פינגער פאַרטרוימטע רירן אָן דעם שאָטנדיקן שטראָם .פון זכרונות אין אַלטמאָדישן אַלבאָם .די אַלטע בילדער ווערן לאָנגזאַם אינגער     ,אין טיר האַלבאָפענער, דאָרט צווישן די וואזאָנען .פאר’חלש’ט שווימען פּאָרלאַך אין אַ לאַשצענדיקן וואַלס !אָ, טויטע יונגט! אָ, דער לעצטער וואַלס …די טענצער שווימען און פאַרשווינדן ווי פאַנטאָמען     .עס איז געווען, געווען…איך קען זיך ניט דערמאָנען     When did it all happen? I can’t remember. It hangs in the air like a ghostly song: a seaside town, nocturnes of Chopin, iron lilies of balconies.     Night. Two sisters dreamily touching with their slender fingers the dim stream of memories in an old-fashioned album. Slowly the old photographs grow young.     Through the half-open door, among the ferns, trancelike, intoxicated figures fold in a last waltz. Oh, dead youth! The dancers swim and fade like shadows.     It was, it was…I can’t remember.

If my voice were louder if my body stronger I would tear through the streets Shouting peace, peace, peace! (Translated from the Yiddish: Volt ikh gehat koyekh Volt ikh gelofn in di gasn Volt ikh geshrign sholem Sholem, sholem, sholem!)

No more like a black hole that sucks in sunshine and archaeological shit