The duck's nest

  “ขอบใจจ้ะ อายากะ เป็นอะไรไปยืนนิ่งเชียว” พี่พูดพลางหัวเราะเบาๆ   “เปล่าคะ...” จะบอกว่าเพราะพี่งดงามเกินไปก็คงจะไม่ได้   “งั้นเหรอ?”

  พี่มานากะผู้งดงาม   ถ้าเปรียบห้องครัวเป็นดั่งห้องโถงในปราสาท พี่ก็เป็นเจ้าหญิงที่กำลังเต้นรำอย่างสนุกสนาน   ทำอาหารออกมามากมาย ราวกับมีเรื่องน่ายินดี   ถึงจะจำหน้าของคุณแม่ไม่ได้ แต่เชื่อว่าตอนที่ท่านมีชีวิตอยู่ก็คงจะคล้ายคลึงกับพี่ในตอนนี้   เปล่งประกายระยิบระยับยามเมื่อต้องกับแสงแดดที่สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่าง   พี่ช่างงดงามเหลือเกิน   ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้ก็คิดแบบนี้ แต่ทำไมกันนะ   เช้านี้ พี่ช่างดูงดงามและเจิดจ้าเสียยิ่งกว่าวันไหนๆ   “คนอังกฤษน่ะนะ พี่เคยอ่านเจอว่าเค้าชอบทานปลาค๊อดมากเลยล่ะ”   ถึงอย่างนั้นก็ใช่ว่าคนบริเตน*จะชอบเหมือนกันนะ---   พูดเช่นนั้น แล้วพี่ก็หัวเราะเบาๆ ท่ามกลางแสงแดดในยามเช้าที่ทอดเข้ามาอาบไปทั่วร่าง   งดงามจริงๆ   ใบหน้ายามหัวเราะที่สวยงามที่สุด น่ารักเสียยิ่งกว่าเจ้าหญิงในหนังสือนิทาน หรือยิ่งกว่าตุ๊กตาตัวไหนๆ   ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสุขของพี่แบบนี้ ไม่ได้เห็นมานานขนาดไหนแล้วนะ   พี่สาวผู้มากความสามารถ   ทั้งเรื่องเรียน ทั้งศาสตร์แห่งมนต์ดำ ไม่ว่าอะไรก็ทำได้ไปเสียหมด ไม่เหมือนกับฉันที่ไม่เอาไหน ทั้งเรื่องโจทย์เลข และการฝึกฝน   อืม ทั้งหมด   จะนกพิราบ   หรือจะเป็นแมว   พี่ไม่เคยถูกทำให้ตกใจจนยืนนิ่งแบบฉันเลยสักครั้ง

  ฉันคิดมาตลอดว่าคนที่ทำอะไรก็สำเร็จแบบพี่ คงไม่มีความคิดที่ว่า “ดีใจจังเลยที่ทำสำเร็จ” หรือ “ลองทำแล้วก็สนุกดี” แน่ๆ   แต่ดูเหมือนว่าฉันจะคิดผิด   ก็ดูสิ พี่ที่หัวเราะอย่างสนุกสนานแบบนี้ งดงาม---

  “นี่ อายากะลองชิมให้หน่อยได้มั้ยจ้ะ?”   “อ..อื้อ ชิมได้เหรอ?”   “ได้สิ เอ้า อ้า~มสิ”   พอถูกพูดก็เลยอ้าปากออก แล้วงับเอาปลาทอดที่นิ้วเรียวยื่นมาให้ ความจริงแล้วก็ไม่ได้ชอบของทอดสักเท่าไหร่ แต่ว่า   “เป็นไง?”   “อร่อย...”   อร่อยจริงๆ   ทั้งๆที่ไม่ได้ชอบของทอดเท่าไหร่แท้ๆ   ทั้งกรอบ ทั้งนุ่ม ไม่รู้สึกถึงน้ำมันเลยสักนิด อร่อย   “คาถาซาวครีมได้ผลสินะ เอาล่ะ ถ้าอายากะบอกว่าโอเคล่ะก็♪”   “คาถา?”   “คาถาเคล็ดลับที่ทำให้อาหารอร่อยยังไงล่ะ สุดยอดยิ่งกว่าเวทมนตร์อีกนะ”

  ได้ยินเสียงคุณพ่อสำลักกาแฟซะจนไอมาจากทางโต๊ะทานข้าว   คุณพ่อรีบชิงบอกว่า “ไม่มีอะไร” ก่อนที่ฉันหรือพี่จะทันได้ถามอะไรเสียอีก   สงสัยคุณพ่อคงจะตกใจกับคำพูดของพี่ล่ะมั้ง   เวทมนตร์ คาถา   ฉันเองก็จำได้   ก็เวทมนตร์มีอยู่จริงนี่   ที่พวกเรา---

  “อืม สิ่งที่ยอดเยี่ยมยิ่งกว่าเวทมนตร์... อืมม”   “อะไรเหรอ?”   “คุณพ่อเคยบอกไว้ล่ะ สิ่งที่ยอดเยี่ยมยิ่งกว่าเวทมนตร์มีเพียงแค่อย่างเดียวเท่านั้น”   “ใช่แล้วล่ะ พี่ใช้เจ้าส่ิงนั้นใส่ลงไปยังไงล่ะ”

  พี่สาว   ทำหน้าเหมือนกับจะบอกว่า   พูดอะไรอยู่น่ะ นั่นมันเป็นเรื่องที่แน่นอนอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ   เปล่งประกายไปกับแสงแดดยามเช้า   ริมฝีปากสีเดียวกับกลีบดอกซากุระเอื้อนเอ่ย   ราวกับว่าเจ้าสิ่งนั้น---

  “เวทมนตร์แห่งความรักยังไงล่ะ”

  เป็นเวทมนตร์อย่างแท้จริง   ถึงจะไม่รู้ว่าเจ้าสิ่งนั้นเป็นยังไง แต่ก็ได้แต่คิดเช่น

  “ความรัก?”   “ฮึๆ อายากะยังไม่รู้งั้นเหรอ เวทมนตร์ที่เรียกว่าความรักน่ะนะ”

  พี่ที่พูดเช่นนั้น---   จ้องมองมาทางฉัน แล้วกระซิบเบาๆ   ราวกับจะบอกกับใครสักคนที่ยืนอยู่ข้างหลังฉันเสียมากกว่า

  “ยอดเยี่ยมยิ่งกว่าศาสตร์ลับไหนๆของจอมเวทย์ซะอีกนะ”

==========================================

[Note] 

จบตอนหนึ่งแล้ว แต่อาหารมื้อนี้ยังคงต่อเนื่องไปยังตอนสอง  เซเบอร์จะมีบทแล้ว (ปรบมือ)

  อากาศตรงโถงทางเดินที่เย็นเยียบเสียยิ่งกว่าอากาศในห้อง ลมหายใจที่กลายเป็นสีขาว พยายามอุ่นมือทั้งสองข้างด้วยลมหายใจในระหว่างที่เดินไปยังห้องอาบน้ำ เหยียบขึ้นไปบนเก้าอี้เล็กๆที่คุณพ่อทำให้อายากะโดยเฉพาะ แล้วล้างหน้าด้วยน้ำที่เย็นกว่าอากาศเป็นไหนๆ   ความรู้สึกล่องลอยแปลกๆในตอนเช้าหายไปในชั่วพริบตา   ความรู้สึกงัวเงียที่เหลืออยู่ก็ราวกับหนีหายไป ยามเมื่อสติแจ่มชัดขึ้น   หยิบผ้าขนหนูของตัวเองขึ้นมาเช็ดหยดน้ำบนใบหน้าแล้วพยักหน้าเบาๆ มองผมด้านหน้าของตัวเองที่เปียกชื้นแล้วก็พาลจะนึกขึ้นมาได้เอาตอนนี้ว่าน่าจะเอากิ๊บติดขึ้นไปตั้งแต่แรก เห็นใบหน้าลำบากใจของตัวเองสะท้อนอยู่บนกระจก   “อย่าทำหน้าแปลกๆสิ อายากะ”   พยักหน้าเบาๆอีกครั้งแล้วเดินกลับไปยังโถงทางเดิน   แล้วอยู่ๆก็นึกเรื่องนึงขึ้นมาได้   “หือ?”   กลิ่นอะไรหอมๆ?   หรือจะเป็นอาหารเช้าของบ้านแถวๆนี้กันนะ ถ้าเป็นกลิ่นเมนูอาหารเช้าเจ้าประจำของบ้านซะโจอย่างเบคอนกับใข่ก็ไม่น่าแปลกใจเท่าไหร่ แต่นี่นอกจากจะมีกลิ่นเบคอนแล้ว ยังสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมของอาหารอย่างอื่นด้วย ไม่มีความรู้ด้านอาหารเลยซะด้วยแฮะ แถมไม่เคยศึกษามาก่อน เรียกได้ว่าไม่รู้สักนิดว่าเป็นอาหารอะไร   เดินต่อไปบนโถงทางเดินในระหว่างที่มุมนึงของความรู้สึกก็เฝ้าคิดว่ามันคืออะไรกันนะ   อายากะเดินไปจนสุดทางก่อนจะเลี้ยวไปอีกด้าน   มุ่งหน้าไปยัง ‘การ์เด้น’   ออกจากห้องอาบน้ำ เดินไปยังประตูที่สุดโถงทางเดินแล้วเปิดออกไปสู่บริเวณด้านนอก ต่อจากนั้นก็เดินข้ามทางเดินไปยังประตูกระจก เมื่อเปิดออกก็จะถึงที่หมาย อาจจะเพราะอาศัยอยู่มาตลอดก็เลยมีหลายๆเรื่องที่ไม่ทันสังเกต แต่พวกเพื่อนๆที่โรงเรียนชอบบอกว่า ‘บ้านของอายากะใหญ่จังเลยเนอะ’ ก็คงจะมีแค่เวลาที่เดินมายังการ์เด้นนี่แหละมั้งที่รู้สึกแบบนั้นขึ้นมาเหมือนกัน   จะว่าใหญ่หรือกว้างดีล่ะ   แต่ก็ไม่ได้เกลียดหรอกนะ   ถึงจะรู้สึกว่าระยะทางที่ต้องเดินช่างไกลเสียเหลือเกิน   ถึงจะรู้สึกได้ถึงความหนักหน่วงในการฝึกประจำวัน   แต่ก็ไม่ได้เกลียดการมายังที่แห่งนี้   —ไม่ใช่ทั้งสวนหลังบ้าน หรือสวนขนาดใหญ่   —การ์เด้น   ต้นไม้เขียวชะอุ่ม ดอกไม้ พืชพันธุ์หลายสิบชนิด นกพิราบอีกหลายตัว   เมื่อเห็นอายากะ นกหลายตัวก็พากันบินมารวมตัวบริเวณที่ยืนอยู่   จะว่าเป็นสวนหลังบ้านก็มีพืชพันธุ์เยอะเกินไป แต่ก็ไม่ได้กว้างขนาดจะเรียกว่าสวนขนาดใหญ่ อายากะก็เลยคิดว่าคำว่าการ์เด้นดูจะเหมาะสมที่สุดแล้ว   เมื่อก่อนนี้ก็เคยถามคุณพ่อว่า “ทำไมถึงเรียกว่าการ์เด้นเหรอคะ” แต่นอกจากการพยักหน้าเบาๆที่ไม่บ่งบอกอะไรแล้ว ก็ไม่ได้คำตอบอะไรกลับมาอีก เมื่อเป็นเช่นนั้นอายากะก็เลยคิดเหตุผลนี้ขึ้นมาเองเสียเลย สถานที่นี้ไม่ได้ถูกตั้งชื่อว่าการ์เด้นจากคุณพ่อหรอกนะ คงจะต้องเป็นคุณแม่แน่ๆ   ถ้าจะเรียกให้ถูกล่ะก็ น่าจะเป็นเรือนกระจกเสียมากกว่า   ทั้งผนังและกระจกที่เป็นกระจก ทำให้รับแสงอาทิตย์ยามเช้าเช่นนี้ได้อย่างเต็มที่   คุณครูที่โรงเรียนพูดตอนที่มาเยี่ยมที่บ้านว่า มาตรการป้องกันฝนกรดก็เป็นเรื่องสำคัญนะ คุณพ่อช่างหลักแหลมจริงๆ แต่เหตุผลที่แท้จริงจะเป็นแบบนั้นจริงรึเปล่าก็ไม่รู้ แม้กระทั่งว่าคุณพ่อเป็นคนที่สร้างการ์เด้นขึ้นมารึเปล่าก็ไม่รู้   “สวัสดีตอนเช้าค่ะ”   ไม่ใช่เพียงกล่าวอรุณสวัสดิ์แต่เป็นเป็น ‘สวัสดีตอนเช้าค่ะ’   พยายามไม่ให้ความสนใจแก่เหล่านกพิราบที่ใกล้เข้ามา แล้วส่งเสียงไปยังผนังด้านที่ไม่ใช่กระจก ตำแหน่งที่กำแพงไม้ที่ก่อตัวเป็นรูปร่างเฉพาะตัว บริเวณที่มีขวดยาและหนังสือที่ไม่ควรสัมผัสกับแสงแดดกองอยู่เป็นภูเขา สถานที่ที่เป็นเหมือนห้องทดลองของคุณพ่อและยังเป็นที่เรียนของอายากะในยามเช้า   แต่ทว่า ---   “เอ๋?”   เผลอเอียงคอเล็กน้อย   ปกติแล้วเวลานี้คุณพ่อน่าจะอยู่ที่นี่นี่นา   ก่อนเวลาอาหารเช้าหนึ่งชั่วโมง ตั้งแต่หกโมงครึ่งถึงเจ็ดโมงครึ่ง ถูกกำหนดให้เป็นเวลาเรียนศาสตร์แห่งมนต์ดำจากคุณพ่อ   นั่นคือบทเรียนประจำวันของอายากะ   แต่ถึงอย่างนั้น กลับไม่มีใครอยู่สักคน   “คุณพ่อคะ”   ถึงจะไม่อยู่ตรงนี้ แต่ก็อาจจะอยู่ตรงส่วนอื่นของการ์เด้นก็เป็นได้ ว่าแล้วก็ลองเรียกแล้วรอดู หนึ่งวินาที สองวินาที   ถึงอย่างนั้นก็ไม่มีเสียงตอบรับ   กลับกัน กลับมีแต่เสียงร้องตอบจากนกพิราบหลายตัวที่อยู่รอบๆ   “ไม่ใช่พวกแกสักหน่อย...”   ลองคิดดูอีกที หรือว่าวันนี้จะเป็นวันที่ศึกษาศาสตร์แห่งมนต์ดำโดยที่คุณพ่อไม่ได้ลงมาดูกันนะ   ถึงอย่างนั้นสิ่งที่ต้องทำก็ไม่เปลี่ยนไปอยู่ดี แม้ว่าการฝึกซ้อมในแต่ละวันนั้นจะมาจากคำสั่งของคุณพ่อ แต่โดยปกติแล้วก็ไม่มีเช้าไหนที่จบลงโดยไม่ต้องทำอะไร บ่อยครั้งที่ถูกโกรธเพราะลืมสิ่งที่บอกไปก่อนหน้า เพราะฉะนั้นก็เป็นไปได้ว่าเมื่อวานนี้อาจจะถูกบอกอะไรสักอย่างเกี่ยวกับเช้าวันนี้ไปแล้วก้ได้   จะว่าไป---   “อะไรนะ...”

  —จากนี้ไป

  “เริ่มแล้วรึเปล่านะ”

  —เริ่มต้นขึ้นแล้ว

  “จากนั้นก็”

  —พวกเราจำเป็นจะต้องเข้าร่วมในงานนั้น

  “อ่า...”

  —ความปรารถนาของตระกูลซะโจ   —ไม่สิ นั่นเป็นสิ่งที่จำเป็นต่อการทำเป้าหมายอันยิ่งใหญ่ของพวกเราเหล่าจอมเวทย์ให้เป็นจริง

————————————————

คนตายไม่อาจฟื้นกลับ สิ่งที่สูญหายไม่อาจหวนคืน ไม่ว่าจะใช้ปาฏิหารย์แบบไหน การเปลี่ยนแปลงใดๆก็ถูกจำกัดไว้ให้แก่ผู้ที่ยังมีลมหายใจเท่านั้น

มิคสัญญีจะถูกขจัด นครศักดิ์สิทธิ์จะปรากฏขึ้นอีกครา ราชอาณาจักรจะเป็นที่ยอมรับ เมื่อคลื่นพัดโหมแม้ไร้คลื่นลมจากอีกฟากฝั่ง ศรีษะทั้งเจ็ดและมงกุฏทั้งสิบจะปรากฏให้เห็น เหล่าผู้มีบาปหนา ชื่อของเธอที่เป็นดั่งศัตรู ตัวของเธอที่เติมเต็มด้วยกิเลสตัณหา วาจาของเธอที่ว่ากล่าวแต่คำเหยียดหยาม

ให้ปาฏิหารย์อันแผ่กว้างนี้เป็นฐาน ให้ความบิดเบี้ยวในที่นี้เป็นพยาน แด่ความรักของพระผู้สร้างที่จากไป

————————————————

สงครามจอกศักดิ์สิทธิ์ สงครามที่เหล่าจอมเวทย์ออกมาเข่นฆ่ากันโดยใช้ความปรารถนาเป็นเดิมพัน จอมเวทย์ระดับเทวทูตเจ็ดคน* และข้ารับใช้ทั้งเจ็ดตน เหล่าวิญญาณวีรชนผู้ “ไม่อาจตายตาหลับ” จะได้รับภาชนะเพื่อให้วิญญาณกลับมาจุติในโลกปัจจุบันในฐานะข้ารับใช้แก่เหล่าจอมเวทย์ผู้เป็นมาสเตอร์ และไปรวมตัวกันที่ดินแดนแห่งหนึ่ง ที่ๆการต่อสู้ที่เหนือกว่าจินตนาการใดๆของมนุษย์จะแผ่ขยายออกไป การฆ่าฟันที่ดำเนินต่อไปจนกว่าจะเหลือข้ารับใช้เพียงหนึ่งเดียวในท้ายที่สุด เวลานั้นคือปี ค.ศ. 1999 จุดสิ้นสุดของสหัสวรรษเก่า ดินแดนแห่งคำสัญญาที่สุดปลายฟ้าทางตะวันออก ---- สงครามจอกศักดิ์สิทธ์ครั้งใหม่กำลังจะอุบัติขึ้น ณ โตเกียวแห่งนี้

และในตอนนี้ --- ข้ารับใช้หนึ่งตนที่ยืนอยู่ตรงหน้าของฉัน เขาผู้มีดวงตาสีฟ้า เขาผู้สวมใส่ชุดเกราะสีเงิน ข้ารับใช้ที่แข็งแกร่งที่สุดที่สาบานจะร่วมต่อสู่ร่วมกันในสงครามจอกครั้งนี้ไปกับฉัน ฉันที่เป็นเพียงศักดิเทพอันเป็นลำดับเจ็ดที่ตำ่ที่สุดในเหล่ามาสเตอร์ เธอผู้เป็นอัศวินที่กล่าวว่าจะปกป้องฉัน เซเบอร์

เมื่อคราวนั้นฉันรู้สึกว่าเธอช่างตัวสูงเหลือเกิน แต่ไม่ทันไร ฉันก็กลับมาจ้องมองเธอที่ยังคงเหมือนเดิมกับเมื่อแปดปีก่อนอย่างไม่มีผิดเพี้ยนอีกครั้ง แปดปีก่อนนั้น เธอที่คอยอยู่เคียงข้างพี่สาวของฉัน เธอคงจะต่อสู้อยู่ในที่ๆฉัน มองไม่เห็น ยังมีเรื่องราวมากมายที่ฉันไม่รู้ เรื่องราวของเธอ เรื่องราวของคุณพ่อ สงครามจอกศักดิ์สิทธิ์อาจจะมีความหมายอะไรบางอย่าง พี่เองก็คงจะทำอะไรลงไปบางอย่าง

พี่คะ ---- พี่มานากะ คนที่เจิดจ้ายิ่งกว่าใครๆ คนที่ร่วมต่อสู้ไปกับเธอในสงครามเมื่อแปดปีก่อนนั่น ฉันในตอนนั้นยังเล็กนัก มีเรื่องมากมายที่ไม่อาจระลึกถึง แม้เช่นนั้นก็ยังมีเรื่องที่จำได้อย่างแม่นยำ

ใช่แล้วล่ะ อย่างเช่น เรื่องของพี่ ที่ตลอดมาฉันน่ะ----

————————————————

[Note ผู้แปล]

* ลำดับจอมเวทย์ในเรื่องนี้ถูกจัดแบ่งตามลำดับเทพเจ้าของศาสนาคริสต์ สำหรับคนที่มีความสนใจจะหาข้อมูลเพิ่มเติมในส่วนนี้สามารถหาอ่านได้จากลิ้งค์ด้านล่างเลยจ้า

Song: TanaTaro

朝からJunk food boys 通学 Check 1 2 バイトのFirst food boy お疲れ様

ตั้งแต่เช้าก็ Junk food boys ไปโรงเรียนก็  Check 1 2 รับจ๊อบเป็น First food boy เหนื่อยแย่เลยนะคะ

部活はSwimming Foo! 帰宅もCheck 1 2 電話は Who is it!? 要チェックね

เข้าชมรม Swimming Foo! กลับบ้านก็ Check 1 2 โทรศัพท์นั่น Who is it!? ต้องเช็คซะแล้ว

まだまだ知りたいの 知りたいの知らない事 記念日に話そうよ 話そうよ共通項 Yeah!

ยังนะ ยังมีเรื่องที่อยากรู้ เรื่องที่อยากรู้ เรื่องที่ยังไม่รู้ แล้วไว้มาคุยกันในวันพิเศษนะ มาคุยกัน เรื่องที่เราคล้ายกัน Yeah!

I’m always by your side You’re always by my side Sign 見つけてもいいよ

ฉันอยู่กับเธอเสมอ เธออยู่กับฉันเสมอ ถ้าเธอจะเห็นสัญญาณนั้นก็ได้นะ

I always make you smile You always make me smile & cry 一番近くでもっと 君を感じてたいの もっと君の。。。 めちゃくちゃにしたいのに

ฉันทำให้เธอยิ้มเสมอ เธอก็ทำให้ฉันทั้งยิ้มและร้องไห้ อยากจะรู้สึกเธอใกล้ๆ ยิ่งไปกว่าใครให้มากก่วานี้ …ของเธอ มากกว่านี้ ทั้งๆที่อยากจะทำอะไรเลยเถิดไปกว่านี้

休日 Junk food boy 行先 Check 1 2 合鍵 It’s O.K. お邪魔します

วันหยุดก็ Junk food boy ไปทางไหนก็ Check 1 2 กุญแจสำรอง It’s O.K. ขอรบกวนหน่อยนะคะ

まだまだ足りないの 足りないのコレクション 誕生日歌おうよ歌おうよ Birthday song Yeah!

ยังนะ ยังอะ ยังไม่เพียงพอ ยังไม่เพียงพอจะใส่ในคอเลคชัน ร้องกันเถอะ ร้องกันเพลงวันเกิดเธอ

I’m always by your side You’re always by my side Sign 見つけてほしいよ

ฉันอยู่กับเธอเสมอ เธออยู่กับฉันเสมอ อยากให้เธอเห็นสัญญาณนั้นที

I always make you smile You always make me smile & cry 一番近くでもっと 君に伝えたい事 恥ずかしいけど 置いておくよ思いを

ฉันทำให้เธอยิ้มเสมอ เธอก็ทำให้ฉันทั้งยิ้มและร้องไห้ มีเรื่องอยากจะบอกเธอใกล้ๆ ยิ่งไปกว่าใครให้มากกว่านี้ เธอจะน่าอายไปสักหน่อย แต่ขอทิ้งความคิดนี้เอาไว้ให้นะ

「初めまして」 今日は記念日二人会話が弾んでく 「初めましてって気がしないね」 なんてね

“ยินดีที่ได้รู้จัก” วันนี้เป้นวันพิเศษ ที่เราสองได้เริ่มต้นบทสนทนากัน “ยินดีที่ได้รู้จัก...กันครั้งแรกจริงเหรอ” ว่าไปนั่น

まだまだ知りたいの 知りたいの知らない事 記念日に話そうよ 話そうよ共通項 Yeah!

ยังนะ ยังมีเรื่องที่อยากรู้ เรื่องที่อยากรู้ เรื่องที่ยังไม่รู้ แล้วไว้มาคุยกันในวันพิเศษนะ มาคุยกัน เรื่องที่เราคล้ายกัน Yeah!

I’m always by your side You’re always by my side Sign 見つけてもいいよ

ฉันอยู่กับเธอเสมอ เธออยู่กับฉันเสมอ ถ้าเธอจะเห็นสัญญาณนั้นก็ได้นะ

I always make you smile You always make me smile & cry 一番近くでもっと 君を感じてたいの もっと君の。。。 めちゃくちゃにしたいのに

ฉันทำให้เธอยิ้มเสมอ เธอก็ทำให้ฉันทั้งยิ้มและร้องไห้ อยากจะรู้สึกเธอใกล้ๆ ยิ่งไปกว่าใครให้มากก่วานี้ …ของเธอ มากกว่านี้ ทั้งๆที่อยากจะทำอะไรเลยเถิดไปกว่านี้

I’m always by your side You’re always by my side めちゃくちゃにしたいのに