Across the Universe

Parang isang malaking kasalanan ang mapagod

Ang huminto

Ang pagsabi ng “teka lang, sandali lang,

pwede ba akong magpahinga?

Pwede ba akong huminga?”

“Pwede bang sarili ko nalang muna

at mamaya na ang iba?”

“Pwede bang ako naman ang maintidihan,

kayo naman ang maliwanagan

ako naman ang pakinggan?”

“Pwede bang luha ko naman ang pumatak

at inyong punasan?”

Kahit ngayon lang

Kahit sandali lang

Gusto ko lang maramdaman

na ako ay may mauuwian

na ako ay may masasandalan

Lalo na sa panahon

na kung saan

ang mismong sarili 

“Kaya mo ‘yan”

“Ayos lang yan”

“Huwag kang susuko”

Mga salitang madaling sabihin

ngunit ‘pag nasa punto ka na kung saan pagod ka na,

wala ka nang gana at hirap na hirap ka na,

parang balewala na lahat

Mga salitang pumasok sa isang tenga

at lumalabas sa isa,

mga letrang lumulutang.

Nakikita.

naririnig,

ngunit hindi maramdaman.

Hindi maramdaman dahil punong puno ka na.

Punong puno ngunit wala man lang karamay sa pagsahod ng mga emosyon na unti unting sumisira,

unti unting sumisira

unti unting sumisira

ng mga ngiti at magandang alaala

ng pangarap na tila ba’y parang walang patutunguhan

“Kaya mo pa ba?”

ang tanong sa sarili.

“Gusto mo pa ba?”

ang tanong sa sarili

Isa ka nga bang duwag dahil pinili mong sumuko?

o isa ka lamang nilalang na nangangailangan

ng kaunting oras upang malaman,

upang makaramdam

upang mapakinggan

ang dating sarili

na laging sinasabi

“kaya mo yan”

“ayos lang yan”

“huwag kang susuko”

“Matapang ka”

“Kinaya mo yan”