✨

Evet dünya boş fakat benim kafam çok dolu...

Zaman geçmeli mi durmalı mı? Binlerce soru binlerce cevap... her yer savaş alanı her yer düşman. Peki ben?...

Koşup duruyorum sonsuzluğa giden bir yolda dizlerim kan. yorgunum. Artıkça artan bir sızı ve bitmeyen fırtına, Izdırap fısıltısı... kulaklarım sağır ellerim titrek ve gözlerimde yağmurlar var...

Hiç bir zaman bilinmeyen biri... bana bu hayata düşen şey tam olarak bu

Onca derdin arasında birde gidip insanlara hâlâ güvenmeye çalışmak aptallıktır

Ölü biri ne kadar hissedebilirse işte tam o kadar hissediyorum...

Siz ki bizleri öyle değiştirir öyle değiştirirsiniz ki biz bile tanımaz oluruz...

Hüzün ise ben demektir...

Düşün ki koskoca dünya ve sen aklındakilerle yapayalnız...

Ah benim canım kendim daha akılanmadın mı daha büyümedin mi insanlar böyledir işte şaşırtmaz...

Nelerle savaştığını hiç kimse bilmeyecek kimse anlamayacak ve anlamaya çalışmayacak biz tek başımıza ölüp duracağız yaşayarak...

Ve sonra kalktım bulaşık yıkadım başka ne yapılabilirdi ki :)

Zaman hızla akıp geçiyor, sonra durup izleyince saati bir ızdırap sahnesi izler gibi anlıyorsun bazı şeyleri ya da öyle sanıyorsun... Her gün biraz daha yarına kalıyoruz, sonra yarım kalıyoruz, zamanımız kaldı mı bilmeden arayış içinde buluyoruz kendimizi ama neyi? Kimi?..

Bazı günler insan susa kalır. Kelimeler boğazında tıkanır. Ne kusabilirsin ne de yutkunabilir... Düğüm olur, kanser olur... Ne öldürür ne yaşatır seni, arafta kalırsın. Bir çıksa rahatlayacağım dersin kalp ister akıl meydan okur. Sende sustukça susarsın,sonra yazı olur şiir olur belki kitap olur... En sonunda adına sanat derler... Ne acınası bir hikaye değil mi? Olur...

Aklımla kalbim savaş veriyor sanki kimin kazanacağı belli fakat biz kaybettik...

Sustum bende çekildim bir kenara, bu defa bağırarak değil sessizce sustum. Yokmuşum hiç olmamışım gibi sustum...